sobota, 11 lipca 2015

Rozdział 26 Sezon II

"Obudził nas natarczywy dzwonek do drzwi. Jako, że i Eskacz i Emi pozwolili mi je otwierać podbiegłam do nich i stanęłam jak wryta. Przede mną stał mój ojciec wraz z Olimpią. Staliśmy tak patrząc na siebie aż nie przyszła zaspana Emilka. 
-O rzesz kur... To znaczy.. Dzien dobry panie Krzysztofie. Może pan wejdzie?"


-Nie, chyba nie będę wchodził. Za to myślę, że Martynka wyjdzie i w końcu wróci do domku.- uśmiechnął się do niej po czym spojrzał na mnie i jego wyraz twarzy natychmiast się ochłodził. 
-Pakuj się.- zwrócił się do mnie oschłym tonem. 
-Kto się dobija tak raaa...?- zaśmiał się Florian gdy do nas przyszedł lecz uśmiech zamarł na jego ustach gdy zobaczył naszego "gościa". Mój ojciec zmierzył go od stóp do głów i raczej nie wypadł korzystnie bo wyszedł prosto z łóżka, w samych bokserkach. 
-Cześć tatusiu.- mruknęłam w końcu. 
-To ja ten. Pójdę się spakować.- pokazałam kciukiem za siebie, odwróciłam się i szybko wciągnęłam na siebie dżinsy, włożyłam wszystko co wyjęłam z powrotem do torby, na prędce umyłam zęby i szybko co miałam w łazience włożyłam do osobnej saszetki, która również wylądowała w torbie. W drzwiach zatrzymała mnie Emka. 
-Ja nie wiem skąd on wie, ze ty tu jesteś, ani skąd wie, że ja tu mieszkam. Przysięgam.
-Ale spokojnie mordeczko. Zadzwonię.- uściskałam ją mocno i podeszłam do drzwi. 
-Chodź.- warknął ojciec. 
-Pa Florek.- jego również uścisnęłam, był bardzo zdenerwowany. 
-Ruszysz się czy mam ci zaproszenie wysłać?
-No przecież idę, idę.- przewróciłam oczami. 
-Nie strój min.- w milczeniu ruszyłam za nim do samochodu. Gdy wsiedliśmy ojciec zaczął swój wywód. Z początku trochę krzyczał ale potem się uspokoił. 
-Jak możesz się tak zachowywać?! To było tak nieodpowiedzialne i głupie. Martyna nie spodziewałem się tego po tobie. Jak mogłaś po prostu wyjść z domu w środku nocy i w dodatku przez okno? Czy uważasz, że wjeście do pociągu w środku nocy mogło się...- spojrzałam za okno. Na szybie siedział wielki robak, był na prawdę ohydny. 
-...potem pojechałaś do Warszawy i nikomu nic nie powiedziałaś! Jak można...- do mojej świadomości przebił się strzępek monologu ojca. O, robak zniknął. Ciekawe czy zdmuchnął go pęd powietrza czy poszedł sam?
-Czy ty mnie słuchasz?!- wykrzyknął nagle ojciec, aż podskoczyłam. 
-Tak, słucham cię.- zapewniłam kiwając potulnie głową. 
-To co właśnie powiedziałem?
-Yyy... No o tym, że jestem nieodpowiedzialna i, że...- nie dane mi było skończyć. 
-Pytałem się ciebie czy masz mi coś do powiedzenia.- oczekiwał przeprosin. 
-Hm... Myślę, że nie.- wzruszyłam ramionami i odwróciłam się w stronę okna. 
-Nie powinniście się kłócić.- powiedziała cicho Olimpia. 
-Jasne, że Martyna zrobiła źle i tu nie ma o czym mówić. Ale to normalny, nastoletni bunt, który ona musiała przejść prędzej czy później. A ty Krzysiu też nie zachowujesz się w stosunku do niej fair. Przecież ona coś czuje do Janka a ty nie pozwalasz jej się z nim spotykać i...- mój ojciec też nie dał jej dokończyć
-Ale ja wiem co jest dla niej lepiej! I nie gadaj bzdur o nastoletnim buncie bo ona nigdy nie miała ze sobą aż takich problemów. No może poza nie jedzeniem. Które było spowodowane przez właśnie tego chłopaka!- krzyknął. 
-To nie przez niego tylko przez Olkę! I jakbyś zapomniał on był tak na prawdę jedyną osobą, dla której zaczęłam jeść!- krzyknęłam. 
-NIE dla ciebie. NIE. Dla NIEGO. Nie rozumiesz tego? Ja nie umiem bez niego, pojmij to wreszcie!- wrzasnęłam i zalałam się łzami. 
-Przestań wrzeszczeć!
-To ty przestań wrzeszczeć! Nic nie umiesz wskórać, więc tylko do mnie krzyczysz i masz pretensje!- tak bardzo chciałam wyjść z tego samochodu ale nie mogłam tego zrobić. Zamiast tego włożyłam słuchawki w uszy i wyłączyłam się. Czekało mnie jeszcze kilka godzin jazdy samochodem z moim kochanym tatusiem. Zaczęłam w pewnym momencie przysypiać ale obudziło mnie zatrzymanie się samochodu i gwar na zewnątrz. 
-Gdzie jesteśmy?- zapytałam Olimpii. 
-Na stacji benzynowej, Krzysiu poszedł kupić coś do picia.- uśmiechnęła się blado.
-Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
-Jesteś po prostu taka do zamordowania. Odchodziliśmy od zmysłów. Wiesz jak Olga krzyknęła jak zobaczyła, że ciebie nie ma w pokoju a okno jest otwarte na oścież? Dzwoniliśmy do ciebie tyle razy, że masakra. Jak tata dowiedział się gdzie jesteś to myślałam, że pojedzie do Warszawy tak jak stoi, czyli w piżamie.- pomachała z dezaprobatą głową. 
-A kto wam powiedział gdzie jestem?
-Nie ważne. Ale dobrze, że to zrobił, po prostu ta osoba się o ciebie martwiła.
-To Janek?- otworzyłam szerzej oczy. 
-Nie! On mówił, że mówiłaś mu, że u ciebie ok ale nie wie gdzie jesteś.
-Emka albo Florek?- zmarszczyłam brwi. 
-Emka? No coś ty, to twoja najlepsza przyjaciółka. Ona by cię ratowała z każdej, nawet największej głupoty.
-No to ja nie wiem.- gdy to powiedziałam do samochodu wszedł ojciec, więc rozmowa się urwała.
-Masz.- podał mi herbatę, którą z wdzięcznością przyjęłam. Wypiłam napój i znów zasnęłam. 
  Gdy już dojeżdżaliśmy do domu zatrzymała nas drogówka co tylko jeszcze bardziej rozjuszyło mojego tatę. Na szczęście nie dostaliśmy mandatu i już bez większych przeszkód dotarliśmy do domu. Gdy już wjeżdżaliśmy przez naszą bramę zobaczyłam Janka, który wracał do domu (najprawdopodobniej z treningu bo szedł ze swoją "basenową" torbą) Pomachałam do niego z uśmiechem. On również mi odmachał i bardzo się ucieszył jednak widziałam, że był zły. Gdy weszliśmy do domu znów mi się dostało. Potem spokojnie udałam się na górę gdzie moim oczom ukazało się coś strasznego. dosłownie wszystkie moje rysunki zostały zdjęte ze ścian. Każdy jeden. A było ich tyle, że w całości zakrywały ściany praktycznie od sufitu do podłogi. Wszystkie kartki zostały poukładanie w stertę na biurku i opatrzone karteczką "Ściany nie służą do obklejania. :)" Coś we mnie zawrzało. Zbiegłam na dół i krzyknęłam
-Nienawidzę cię, po prostu nienawidzę! Jak możesz tak po prostu niszczyć wszystko!? Jak?! Ja nie wierzę, że ktoś taki jak ty mnie wychowuje, no nie wierzę! Ale wiesz co? To ma jeden plus. Przynajmniej wiem kim na pewno nie chcę się stać.- syknęłam patrząc ojcu w oczy i wróciłam na górę. Chciałam otworzyć okno by nieco odświeżyć powietrze ale mogłam je jedynie uchylić, coś w nim zablokowali. 
-No jasne! Nawet okien nie mogę otwierać!- krzyknęłam tak głośno, że na pewno usłyszeli mnie na dole mimo zamkniętych drzwi. Ze złości zaczęłam płakać, więc rzuciłam się na łóżko, krzyknęłam w poduszkę i zaczęłam liczyć do nieskończoności by choć trochę ochłonąć. 
-Jeszcze tylko niecałe dwa miesiące i się stąd wyniosę.- mówiłam sama do siebie rozdzierając kartkę na maluteńkie kawałeczki. 





♥♥♥
jest rozdział w końcu, jea ;-; Bijcie brawo XD
Wybaczcie, że taki spóźniony ale moje lenistwo mnie przeraża :O
Mam nadzieję (hehe) że mimo to się Wam podobał :>> 
Przypominam o tym by pisać komentarze bo niektórzy z Was o tym zapominają :P 
A tymczasem zapraszam na:

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

środa, 8 lipca 2015

Rozdział 25 Sezon II

"-To trzeba zanieść na policję. 
-Skąd ty to masz?- zapytał twardo Florek. 
-Jedno było w mojej szkolnej skrytce, drugie w naszej skrzynce na listy a drugie przed drzwiami, ktoś to wsunął pod nimi.- Emilka przytuliła się do niego.
-Dostałaś coś takiego wcześniej?
-Nie, to pierwszy raz. 
-Zauważyłaś, że ktoś cię obserwuje czy coś? Był ktoś nowy w szkole?
-Nie...- pokręciła głową. 
-To mój ojciec.- warknął zdenerwowany. Odwrócił się, otworzył drzwi i już miał wyjść gdy obie złapałyśmy go za ramiona. 
-Stój! Nie możesz teraz do niego iść!- jęknęłyśmy rozpaczliwie. 
-Sądzisz, że tak to zostawię?- mówił głośno, miał zaciśnięte pięści. Wyszarpał się z naszego uścisku i zaczął zbiegać na dół
-Florek nie!- krzyknęłam i ruszyłam za nim, po chwili Emilka zrobiła to samo. Przecież on go może pobić albo jeszcze gorzej nie mając pewności, że to on"


-Florian do jasnej cholery!- krzyknęła Emilka stając w miejscu. 
-Jeśli mnie kochasz masz w tym momencie wrócić do domu, zamknąć za sobą drzwi i usiąść na kanapie.- powiedziała mocnym, pewnym siebie tonem. Florek zrobił jeszcze trzy kroki do przodu, zacisnął pięści i przeklinając pod nosem wrócił do domu zatrzaskując z impetem drzwi  i jak obrażony pięciolatek usiadł na kanapie. Stałam nieco spłoszona aż do moich uszu dopłynął szept Emki
-Tak właśnie wygląda dobrze wytresowany facet.- zachichotałyśmy i podeszłyśmy do maksymalnie złego chłopaka.
-Uspokój się i pomyśl. Dlaczego to miałby być twój ojciec?
-Bo jest skończonym zerem i myśli, że mi pomoże całkowicie wyniszczając wszystko na czym mi zależy. Komu mówiłaś, że jesteś w ciąży?
-Kilku osobom. Mamie, Martynie, Jankowi i kilku dziewczynom, nie będziesz ich kojarzył.- wzruszyła ramionami. 
-No i to wystarczy by rozpuścić plotkę, o której dowiedział się mój kochany tatuś. Boże jak ja go nienawidzę.- warknął. 
-No to żółwik, ja też nie cierpię mojego ojca.- mruknęłam i zderzyłam się pięściami z Eskaczem.
  Potem zjedliśmy późny obiad i Florek wyszedł z kolegami oglądać mecz. Zostałyśmy same z Emką, która nakazała przebrać mi się w piżamę, której nie miałam, więc pożyczyła mi swoją i stwierdziła, że zrobimy sobie babski wieczór. Usiadłyśmy na kanapie i zaczęłyśmy gadać. O wszystkim. 
-Ja się tak strasznie boję tego wszystkiego.- po godzinie Emilia zaczęła płakać. 
-Że-e jak dziecko się urodzi to Florek jednak mnie zostawi, ja oboje: i-i dziecko i Florka tak ba-ardzo kocham. I tak sobie myślę, że-e jeśli to będzie dziewczynka to będzie Magda albo Lena. I Florian mówił kiedyś, daaaawno temu, że mu się te imiona podobają.- mówiła nieskładnie lekko łkając. Nasze babskie wieczorki mają trzy etapy: pierwszy to rozpoczęcie- kiedy jest trochę dziwnie i ciężko zacząć, drugi- czyli ten, w którym płaczemy i narzekamy, że nam źle i ostatni, trzeci, w którym zwykle robimy coś głupiego i idziemy spać. 
-A jak be-ędzie chłopiec?- przyznam się, też beczałam. 
-A to nie wiem, może Wiktor. Ale on mi się kojarzy z jakimś rudym, wrednym...
-Dzięki!- wykrzyknęłam uśmiechając się przez łzy. 
-A wiesz co? Ja to bym chciała być pełnoletnia i się wyprowadzić. Bo, bo wiesz. Nie-e cierpię mojego ojcaaa. Brakuje mi Jasia tak ba-ardzo, zrobił dla mnie tyle dobrego a mój tata go nie akce-eptuuje! To Jest takie niesprawiedliwe!- padłyśmy sobie w ramiona i płakałyśmy dalej. 
-Mi mo-oja mama powiedziała, że-e ona nie chce być babcią! I ja nie-e wiem co mam z tym zro-obić!- wytarła oczy chusteczką, którą rzuciła w stronę śmietnika ale nie trafiła i zaczęłyśmy się z tego strasznie śmiać. Chwilę potem Emka przyszła z butelką wina. 
-Nie mogę!- pokręciłam głową.
-Oj no weź! Przecież nic ci nie będzie. A widujemy się raz na ruski rok, trzeba to uczcić! I nie bądź taką abstynentką, do pełnoletności brakuje ci miesiąca!- machnęła rękami.
-No nie mogę, no.
-A chcesz być rebelem czy nie?- popatrzyła się na mnie ze znacznym uśmiechem wiedząc, że wygrała. Ona ma dar przekonywania ludzi, serio. 
-Nic ci nie będzie po jednym kieliszku.- zapewniła. Koło pierwszej trzydzieści nie byłyśmy po jednym kieliszku a po prawie dwóch butelkach. Emi czuła się dobrze bo była wprawiona, natomiast ja... ze mną było gorzej. I wcale nie było tak, że chciałam więcej- to ona mnie namawiała, to przez Emilię przesadziłam. Siedziałyśmy na kanapie i śmiałyśmy się z głupich podtekstów dla żartu szydzących z naszych chłopaków gdy do domu wszedł jeden z nich- Florek. Stanął naprzeciwko nas i powiedział
-To niesamowite, że dziewczyny aż tak lubią sok z kiszonych winogron.- miał rację- wino to sok z kiszonych winogron. No i innych owoców ale w tym przypadku były to głównie winogrona. 
-Floruś, Floruś, Floruś.- mruknęłam z każdym krokiem podchodząc bliżej niego. 
-Co ty wiesz o kobietach!?- obie roześmiałyśmy się z jego zadziwionej miny. 
-Boże! Kochanie coś ty jej zrobiła... A ty Martyna weź stań sobie na balkonie, orzeźwi cię.- otworzył mi drzwi, na które wcześniej nie zwróciłam uwagi. Wyszłam i od razu poczułam na skórze chłodne powietrze. Chłopak staną obok mnie kręcąc głową. Rozłożyłam ręce i zapytałam
-Myślisz, że można zatrzymać wiatr?
-Nie, raczej nie. 
-A ja chcę. I zatrzymam!- krzyknęłam z wiarą w swoje możliwości. 
-No to powodzenia.-potarł dłonią czoło. 
-Zawsze to w tobie lubiłam, wiesz? To wsparcie i bezpośredniość.- po tych słowach chłopak wepchnął mnie z powrotem do domu i kazał nam obydwu iść spać.
-Ale ja cie kochaam!- przytuliła mnie na odchodne przyjaciółka po czym zniknęła w swojej sypialni. Eskacz posprzątał z grubsza syf z kuchni i salonu po czym położył mnie na kanapie i przykrył kocem. 
  Nazajutrz obudziłam się z bólem głowy i kacem moralnym. Wyprostowałam się na czerwonej kanapie i mruknęłam
-O nie.- potarłam oczy i popatrzyłam w stronę kuchni. Stał tam rozbawiony Florek i Emcia, która łapczywie piła kawę. 
-Boże, Boże, Boże jak ja się stoczyłam!- uderzyłam dłońmi w twarz tym samym ją zakrywając i z powrotem opadłam na poduszkę. Usłyszałam z kuchni śmiech i po chwili kroki w moją stronę. 
-Masz, będziesz żyć.- otrzymałam kubek kawy od przyjaciółki. 
-Nie chodzi o to! To pierwszy raz i od razu wrzuciłaś mnie na głęboką wodę, że tak powiem. Siedemnaście lat abstynencji i proszę co ze mną zrobiłaś!- oburzyłam się ale przyjęłam parujący napój. 
-Czyli, że teraz będziesz już grzeczna i przykładna i wrócisz do taty, do domku i do lekcji?- droczył się Florek.
-Nie.- już miał na to coś odpowiedzieć ale go uprzedziłam
-Zamknij się, idę pod prysznic.- zła odstawiłam kubek na stolik i poszłam się umyć. Woda zmyła część złego samopoczucia i wstydu. Nigdy więcej, serio. Wróciłam do przyjaciół, wypiliśmy do końca kawę i nawet zjedliśmy śniadanie. Tym razem to Emilka wychodziła pierwsza, więc dała nam obojgu po buziaku w policzek i wybiegła do szkoły. Eskacz stał w oknie i patrzył jak biegnie na przystanek i wsiada do autobusu. Posłałam mu pytające spojrzenie.
-Po prostu się o nią martwię. - westchnął ciężko. 
-Te pogróżki i tak dalej... Jestem na sto procent pewny, że to mój ojciec. Kto inny mógłby to robić? Może jej tata choć wątpię. Wtedy wykorzystywał mojego ojca do brudnej roboty, więc teraz jeśli macza w tym palce też to robi.- pociągnął łyk zimnej kawy (to już drugi kubek) i mówił ni to do siebie, ni do mnie.
-A co jeśli to jednak nie on? Jeśli to ktoś jeszcze inny?- usiadłam obok niego na blacie. 
-To nie wiem. Ale wątpię, że to ktoś inny. Emcia nie ma wrogów, nie mówiła o tym. W sumie nawet nie musiałaby mówić bo znam ją na tyle dobrze, że na pewno bym coś zauważył.- popatrzył się na mnie przenikliwym wzrokiem. 
-Ty też na siebie uważaj, 
-Co? Czemu?- zmarszczyłam brwi. 
-Bo jeśli to mój ojciec, który chce mnie "chronić" przed "złymi ludźmi" takimi jak Emcia...- poruszał palcami by pokazać cudzysłów. 
-... to może zobaczyć, że się przyjaźnicie, że jesteś mi bliska i tak dalej. No i może to chcieć wykorzystać. Jak coś to mów.- włożył pusty kubek do zlewu i znów na mnie popatrzył. 
-Coś cię gryzie.- zaskoczył mnie tą uwagą. 
-Nie, wydaje ci się. 
-Przecież widzę. Mów ale szczerze. 
-Chodzi o Emilię. Mówiła, że boi się tego wszystkiego co nastąpi. Nie zostawisz jej, prawda?- popatrzył się na mnie jak na idiotkę. 
-Zwariowałaś? Ją miałbym zostawić? I to jeszcze teraz?- popukał się w czoło. 
-Choć też się boję. Boję się tego, że ich nie utrzymam. Że nie będę w stanie sobie z tym poradzić. Ja nigdy nie trzymałem dzieciaka w rękach! A jak nasze dzieciątko się urodzi to ja nie wiem co to będzie, nic nie będę umiał. A jeśli urodzi się chore albo coś? Nie wystarczy nam funduszy na to wszystko, Emcia nie pracuje, ja nie wiem co to będzie.I jeszcze te pogróżki, cholera. Ja nie wiem co ja mam z tym zrobić, tak się o nią boję. Ona i dzieciątko są dla mnie teraz najważniejsi. Jeśli coś im się stanie...- nie skończył. Po jego policzku spłynęła łza, którą natychmiast starł. Pierwszy raz widzę go płaczącego. Nie, drugi raz. Pierwszy był gdy Emilia przeprowadzała się do Warszawy. 
-Wszystko się ułoży po myśli, zobaczysz/- przytuliłam mojego przyjaciela bez słowa. Oddał mi uścisk i uśmiechnął się. 
-Nie mów tego Emci, dobrze? Nie chcę żeby wyszło z mojego gadania coś niedobrego.- niedługo potem musiał iść do pracy, jakoś dwie godzinki później wróciła moja przyjaciółka. Znów siedziałyśmy do późna jednak nie zakończyło się to tak dramatycznie jak wczoraj. Nim przyszedł Eskacz zasnęłyśmy na kanapie. Przebudziłam się na chwilę gdy zabierał Emilię do pokoju i wrócił by ułożyć mnie w normalniejszej pozycji i przykryć kocem.
  Obudził nas natarczywy dzwonek do drzwi. Jako, że i Eskacz i Emi pozwolili mi je otwierać podbiegłam do nich i stanęłam jak wryta. Przede mną stał mój ojciec wraz z Olimpią. Staliśmy tak patrząc na siebie aż nie przyszła zaspana Emilka. 
-O rzesz kur... To znaczy.. Dzien dobry panie Krzysztofie. Może pan wejdzie?




♥♥♥
No to mamy kolejny rozdział :D 
Od razu się wytłumaczę: rozdział pisałam w nocy, nie pytajcie XD I miał być sowi ale nie wyszło bo całkiem padł mi internet :(( Toteż z sowiego wyszedł rozdział popołudniowy :P
Mam nadzieję, że się Wam podobał, piszcie co myślicie :D 
Jak już napiszecie prawilny i kreatywny komentarz to zapraszam tu:

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

poniedziałek, 6 lipca 2015

Rozdział 24 Sezon II

"Dojechałam na stację W centrum Warszawy i wysiadłam z pociągu. Zadzwoniłam do Emilki. 
-W co mam wsiąść żeby dojechać z centrum do ciebie?- zapytałam przyjaciółkę. 
-Ty tu serio jesteś? Czekaj przed stacją. Dopiero gdy stałam i czekałam na Emilię targnął mną płacz. Mój ojciec mnie nienawidzi."

  Na Emilkę i Florka czekałam dość długo, gdy ich zobaczyłam coś w moim brzuchu radośnie podskoczyło.
-Heeeejj!- wykrzyknęłam radośnie i rzuciłam się na nich, przytuliłam oboje w mocnym (jak na moje siły) uścisku.
-No cześć Ruda!- Florek rozczochrał moje włosy, Emi nadal nie przestała się przytulać. 
-Co tam u ciebie, co cię do nas sprowadza?- zapytała dziewczyna gdy już się ode mnie odkleiła. 
-Ym... Możemy o tym pogadać na spokojnie? W domu czy gdzieś?
-No pewnie! Od razu pokażę ci gdzie obecnie mieszkam. Bo z mamą jesteśmy lekko... poprztykane, że tak powiem.- popatrzyłam porozumiewawczo na Eskacza, pokazał mi gestem, że nie mówił Emilce o ich mieszkaniu, które na nich czeka i, że mam być cicho. Mieszkanie mojej przyjaciółki było blisko centrum, więc dotarliśmy na miejsce w niecałe piętnaście minut.
-Załatwiłam je sobie po znajomości, wiesz.- uśmiechnęła się gdy przekręcała klucz w drzwiach na szóstym piętrze. Wnętrze nie było najpiękniejsze ale było tu czysto i jakoś tak... domowo, przytulnie. Wchodziło się niemal od razu do maleńkiego salonu z ciemnoczerwoną kanapą i przysychającym fikusem w rogu. Głębiej było widać równie małą kuchnię, na prawo od kwiatka były białe drzwi (prawdopodobnie do toalety) a na ścianie przeciwległej do okna były otwarte drzwi do jasnofioletowej sypialni. Wszystko zajmowało może trzydzieści metrów kwadratowych. 
-Napijesz się czegoś? Jesteś głodna?- zapytał Florek i włączył czajnik, który dziwnie zaszumiał. 
-Może herbatę.- uśmiechnęłam się i pozwoliłam sobie opaść na kanapę. Chłopak przytaknął i wyjął trzy kolorowe kubeczki. Po chwili nasze ciepłe napoje były gotowe, więc ścisnęliśmy się na sofie. 
-No to mów co się stało.- zwróciła się do mnie Emilia. 
-Pokłóciłam się z ojcem. Tak bardzo mocno. Wiesz... Pojechałam z Jankiem do tej Gdyni, co nie? A on myślał, ze ja tam jestem z Alicją i Liwią. Przyszedł na peron jak wracaliśmy i miałam wielką awanturę. Potem jak myślał, że jestem u siebie to usłyszałam jego rozmowę z Oli. Powiedział, ze nie chce mieć takiego dziecka jak ja. No to dobra, nie będzie miał!- fuknęłam oburzona i odstawiłam kubek na czarny stolik. W tym momencie zadzwonił mój telefon. 
-To mój ojciec.- mruknęłam obojętnie. Położyłam go obok kubka i patrzyłam jak wibracje sprawiają, że leciutko się obracał. 
-Odbierz.- powiedzieli oboje gdy zadzwonił ponownie. 
-Nie. A jak wy się trzymacie?- zapytałam by ominąć niewygodne dla mnie kwestie. Na chwilę zapadła cisza ale przerwał ją Eskacz
-U nas już wszystko pod kontrolą. Mamy mieszkanie, Emilka czuje się dobrze, ja jestem najszczęśliwszy pod słońcem.- uśmiechnął się i objął swoją dziewczynę. 
-Właśnie! Bo ja ci go jeszcze nie pokazałam!- klasnęła w ręce Emka i wyciągnęła przed siebie dłoń, na której błyszczał śliczny, błękitny diamencik ze srebrną otoczką.  
-Jest przecudowny!- pisnęłam. Na prawdę był uroczy. Gdy dziewczyna zabrała ode mnie swoją rękę zadzwonił jej telefon, który szybko odebrała.
-Czy jest u ciebie Martyna?- usłyszałam głos jej matki w słuchawce. Zbladliśmy a przyjaciółka spojrzała na mnie pytająco. Potrząsnęłam głową by dać jej znać, żeby nic nie mówiła. 
-Nie... A czemu miałaby być?- skłamała bez mrugnięcia okiem. 
-Dzwonił do mnie jej ojciec, pytał się czy jej u nas nie ma. Jeśli możesz to do niej zadzwoń i zapytaj się gdzie jest. Bo jeśli po upływie dwudziestu czterech godzin się nie znajdzie, to będzie wieczór to zajmie się tym policja.
-No dobra, zadzwonię. Odezwę się jak coś.- rozłączyła połączenie. 
-I co teraz? Jak mogłaś tak po prostu uciec z domu do Warszawy, nawet ja tak nie robiłem.- chłopak popukał się w czoło.
-Jakoś mogłam. Nie wiem co teraz. Nie sypniecie mnie, prawda?- przygryzłam paznokcie. 
-Nie wysypiemy. Nie odezwę się do mojej matki, zajmijmy się czymś innym. Ale czekaj... Zamierzasz wrócić do domu, co nie?
-Wrócę jakoś w czwartek, może w piątek. Chyba, że nie przetrzymacie mnie u siebie tyle to będę musiała wrócić szybciej. 
-Przetrzymamy cię na luzie. Ale będziesz musiała spać na kanapie bo gdzie indziej to trochę słabo...
-Mogę spać nawet w wannie.- zaśmialiśmy się. Dokończyliśmy picie herbaty, pozmywałam naczynia w ramach podziękowania za nocleg i zamówiliśmy chińskie żarcie. Jedliśmy i oglądaliśmy film za filmem, skończyliśmy koło trzeciej w połowie "Barbie i Superksiężniczki" bo mieliśmy dość różowego i poszliśmy spać. W między czasie dzwonił do mnie ojciec, przez co wyłączyłam telefon. Przed snem włączyłam go na chwilę by napisać Jankowi, że u mnie wszystko dobrze i, że życzę mu dobrej nocy. Napisałam również do Liwii, do której dotarła już informacja o moim "zaginięciu" i przekazałam, ze czuję się wyśmienicie i aby się o mnie nie martwili. 
  Następnego dnia obudziłam się przez dźwięk spuszczanej wody. Przetarłam oczy, wyprostowałam kręgosłup i po chwili zobaczyłam Floriana wychodzącego z toalety. Gdy zobaczył, że już nie śpię strzepnął na mnie kropelki wody ze swoich rąk. 
-EJ!- prychnęłam i przeskoczyłam oparcie kanapy po czym poszłam za nim do kuchni. 
-Aj cichaj. Kawy? Herbatki? Coś zimnego?- zaproponował. 
-Nie, dzięki. A mogłabym skorzystać z łazienki? Czy któreś z was będzie jej teraz potrzebować?- zapytałam ale odpowiedź nasunęła się sama gdy usłyszeliśmy dźwięk zamykanych drzwi i odkręcanej wody w prysznicu. Chłopak szybko wypił kawę i powiedział
-Dobra, ja lecę do pracy. Emilka ma dziś zajęcia na jedenastą, ja wrócę godzinę lub dwie po tym jak ona wyjdzie, więc nie będziesz długo sama. Pa!- znów zmierzwił moje i tak rozczochrane włosy i wyszedł. Kolejne kilak godzin spędziłam z Emką na plotkowaniu, zrobieniu dwóch śniadań i przejrzeniu starych zdjęć bo zebrało się nam na wspominki. Gdy dziewczyna wyszła chciałam zadzwonić do Jasia ale przypomniało mi się, że jest na zajęciach. Zamiast tego w końcu poszłam się wykąpać i posprzątałam w kuchni. Wkrótce po tym przyszedł Eskacz, który nalegał abym zadzwoniła do taty. Trochę się o to posprzeczaliśmy, więc siedziałam w ciszy patrząc się w okno. Włączyłam telefon, miałam czterdzieści nieodebranych połączeń od ojca, koło dwudziestu od Olimpii, sześć od Janka (w pakiecie z kilkoma SMS) i jedno od Alicji. Napisałam jej, że żyję i, że wszystko ze mną ok, odpisałam również Jasiowi, który obecnie miał trening. 
-Chodź na spacer, pójdziemy do łazienek.- Florian tyknął mnie w środek głowy. Popatrzyłam na niego zaskoczona.
-Nie ma po co się kłócić a tym bardziej siedzieć i kisić się w domu.- wzruszyłam ramionami i poszliśmy założyć buty. Gdy zeszliśmy na sam dół atmosfera całkiem się oczyściła i znów rozmawialiśmy i żartowaliśmy normalnie. Chłopak w łazienkach pokazał mi dwa pawie, które niesamowicie mi się podobały. Gdy uznaliśmy, że jest nam zdecydowanie za gorąco poszliśmy do spożywczego gdzie przez dłuższą chwilę kręciliśmy się w części z zamrażarkami. To było cudowne. Przy okazji kupiliśmy żółty ser i coś do pica po czym wróciliśmy do domu. Zastaliśmy tam przestraszoną Emilkę, która nie mówiąc nic od razu dała Eskaczowi do ręki kilka kartek. Przejrzał je marszcząc brwi zbladł. Zabrałam mu je i przeczytałam "Zostaw go bo pożałujesz", "To nie jest facet dla ciebie" i ostatnią, najstraszniejszą "Trzymaj się do Floriana z daleka bo chyba chcesz zdążyć zostać mamą" zaniemówiłam. Odrzuciłam od siebie kartki jakby mnie nagle poparzyły i wydukałam
-To trzeba zanieść na policję. 
-Skąd ty to masz?- zapytał twardo Florek. 
-Jedno było w mojej szkolnej skrytce, drugie w naszej skrzynce na listy a drugie przed drzwiami, ktoś to wsunął pod nimi.- Emilka przytuliła się do niego.
-Dostałaś coś takiego wcześniej?
-Nie, to pierwszy raz. 
-Zauważyłaś, że ktoś cię obserwuje czy coś? Był ktoś nowy w szkole?
-Nie...- pokręciła głową. 
-To mój ojciec.- warknął zdenerwowany. Odwrócił się, otworzył drzwi i już miał wyjść gdy obie złapałyśmy go za ramiona. 
-Stój! Nie możesz teraz do niego iść!- jęknęłyśmy rozpaczliwie. 
-Sądzisz, że tak to zostawię?- mówił głośno, miał zaciśnięte pięści. Wyszarpał się z naszego uścisku i zaczął zbiegać na dół
-Florek nie!- krzyknęłam i ruszyłam za nim, po chwili Emilka zrobiła to samo. Przecież on go może pobić albo jeszcze gorzej nie mając pewności, że to on!




♥♥♥
No to mamy kolejny rozdział, mam nadzieję (hehe) że się podobał :))
Piszcie co sądzicie o tym wszystkim. Czy uważacie, ze pogróżki podłożył tata Floriana czy może ktoś inny? Czy Martyna dobrze robi twardo obstając przy swoim? Piszcie! :D
Nie wiem jeszcze co zrobię z blogiem :x Mimo, że cjhę dalej pisac to boję się, że Wam się znudzi ;-; Ale mniejsza :P
Tymczasem zapraszam na:

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

sobota, 4 lipca 2015

Rozdział 23 Sezon II

"Wracając rozmawialiśmy z Florkiem, który skończył robić podłogę i kafelkować kuchnię w swoim nowym mieszkaniu i prosił nas o pomoc. Nie wspominał o ciąży Emilki, więc nie chcieliśmy go drażnić poruszając ten temat. Po tym telefonie długo rozmawialiśmy o sytuacji naszych przyjaciół. Bardzo się o nich bałam, nie chcę by coś stało się z ich związkiem.
  Kolejne godziny drogi minęły spokojnie. Bałam się tylko powrotu do domu. Zapomniałam o pewnym szczególe: na peronie może być mój ojciec..."

Ważna notka pod rozdziałem 8)
I miłego czytania :)

-Janek?- zagadnęłam nieco zmęczonym podróżą głosem.
-Hm?
-Jak coś to na peronie szybko uciekaj.- zaczęłam się śmiać ale on nie wiedział o co mi chodzi i zrobił pytającą minę. 
-No bo mój ojciec prawdopodobnie będzie na stacji.- obojętnie wzruszyłam ramionami ale Janek mocno się zmartwił.
-Ej to może ja wysiądę na stacji wcześniej albo zostanę tu i poczekam aż pojedziecie albo...- przerwałam mu bo gadał głupoty. 
-Daj sobie spokój, serio. Będę miała satysfakcję, że zobaczy jak dał się wrobić.- widziałam, że mu się to nie spodobało ale na szczęście nie drążył tematu. 
  Mój entuzjazm gasł i uciekał wraz pewnością siebie w miarę zbliżania się kresu podróży. Jaś chyba to zauważył bo przytulił mnie mocniej i uśmiechnął się pokrzepiająco. Niewiele to dało gdyż po chwili zobaczyłam światła stacji i spanikowałam. W głowie powtarzałam jak mantrę: "muszę być twarda, muszę być twarda, muszę by twarda" ale nic to nie dawało i na prawdę się bałam. Niech mojego ojca nie będzie na stacji, proszę. Proszę... Będę już grzeczna, obiecuję. Zamknęłam oczy i wyszłam za chłopakiem z przedziału a potem z wagonu. 
Był tam. Razem z Olimpią, która nerwowo przygryzała paznokcie. Popatrzył się najpierw na mnie, potem na Janka. Widziałam jak krew odpływa z jego twarzy, Jaś nieznacznie musnął moją dłoń. Ten maleńki gest dodał mi mnóstwa otuchy. 
-Hej tato.- stanęłam prosto naprzeciwko niego. 
-Zapraszam cię do samochodu. Mówiłem ci coś na temat spotykania się z tym chłopakiem. Ty bezczelnie mnie okłamałaś.- syknął w moją stronę.
-Nie zbliżaj się do niej.- zwrócił się do Janka, który nie mógł mu odpyskować. 
-Niby czemu? On był przy mnie zawsze. Wyciągnął mnie z dołu w środku nocy o czym ty nawet nie wiesz. Pomógł mi zacząć jeść. Pomógł mi uwierzyć w siebie, przestać się chować przed Olką! Bronił mnie przed nią, wyratował mnie z rzeżączki, którą ona mnie obarczyła. O połowie z tych rzeczy nawet nie wiesz! A jest ich więcej, dużo więcej. A przede wszystkim: dzięki niemu jestem w końcu szczęśliwa, nie widzisz tego? Ciebie nie ma. Jest Janek.  Nadal nie widzisz czy przedstawiłam ci to na tyle jasno, ze coś ci świta?- warknęłam w stronę taty.
-Martysia...- chłopak usiłował mnie uspokoić i położył dłoń na moim ramieniu co tylko bardziej rozwścieczyło mojego ojca. Popatrzył się na niego zimnym wzrokiem i pociągnął mnie w stronę auta. 
-Zadzwonię.-mruknęłam nim zamknęły się za mną drzwi. 
-Nie, nie zadzwonisz. Oddaj mi telefon.- tata wyciągnął do mnie rękę gdy usiadł na miejscu kierowcy.
-Chyba śnisz.- fuknęłam patrząc się w okno. 
-Oddaj!- huknął. Olimpia nieco przestraszona dotknęła jego ręki i opuściła ją w dół. 
-Dajcie spokój, na prawdę...- delikatnie powiedziała moja macocha. 
-Ciebie też się to tyczy! Jak mogłaś pomóc jej w kłamstwie? Jak?!- krzyknął odwracając się do tyłu. Nikt mu nie odpowiedział. Jechaliśmy w bardzo ciężkiej atmosferze do domu. W tym czasie udało mi się wyciszyć ukradkiem telefon i napisać do Janka z zapytaniem czy wszystko u niego ok. Odpisał natychmiast, że tak i zapytał mnie o to samo. Odparłam "Wszystko pod kontrolą :))" ale tak na prawdę nic nie było pod kontrolą. Nic a nic. Mój Boże jak ja nienawidzę mojego ojca. Nie cierpię go tak strasznie. Wszystko psuje. Łza spłynęła po moim policzku ale szybko ją starłam. 
-Teraz ryczysz, tak? Trzeba było myśleć wcześniej!- syknął gdy dojechaliśmy do domu. 
-Jak możesz być tak bardzo bezuczuciowy?- powiedziałam sucho i wyszłam z auta. Zdjęłam buty i już miałam iść do swojego pokoju gdy usłyszałam za plecami. 
-Oddaj mi swoje klucze.- a więc chce mnie uziemić. 
-Weź je sobie, są na szafce przy wejściu.- wzruszyłam ramionami i poszłam do góry. Położyłam się na łóżku i zacisnęłam powieki. Nie rozpłaczę się teraz, nie mogę. Siedziałam sama w pokoju aż do późnego wieczora. Wtedy wyszłam na korytarz i sprawdziłam czy tata poszedł już spać czy siedzi nadal w salonie. Siedział w salonie i doleciał mnie strzępek jego rozmowy z Olimpią. 
-... ja na prawdę nie wiem po kim ona taka jest. Ani ja ani jej matka tak się nie zachowywała. Nigdy nie chciałem mieć takiego dziecka. Takiego problematycznego.- dalej już nie słuchałam. Wróciłam do pokoju i włożyłam do małego plecaka szczoteczkę do zębów, szczotkę, trzy czyste koszulki, spodnie, szorty i legginsy. Do osobnego woreczka wsadziłam bieliznę. No i oczywiście mój zeszyt od mamy wraz z portfelem. 
  Gdy rodzice już na pewno zasnęli napisałam na kartce "Żebyś nie musiał mieć TAKIEGO dziecka. Tak, słyszałam co mówiłeś :*" rzuciłam ze złością długopisem, na którego spojrzałam jakby mi coś zrobił. Zeszłam cichutko na dół i spróbowałam otworzyć drzwi. Uśmiechnęłam się do siebie gdy spostrzegłam, ze są one zamknięte i, że nigdzie nie ma kluczy. 
-No dobrze tatusiu. Mogłabym nie wychodzić. Ale, że jestem TAKIM dzieckiem poradzę sobie inaczej.- warknęłam złością do siebie. Wróciłam do mojego pokoju, otworzyłam okno, zrzuciłam plecak i z duszą na ramieniu ześlizgnęłam się w dół po rynnie. Jak złodziej prześmignęłam przez podwórko i pchnęłam biodrem bramkę. Uciekłam z domu. No fajnie ale... co dalej? Do Janka nie pójdę bo raz- zabije mnie za to co zrobiłam, a dwa, że to zbyt oczywiste miejsce tak samo jak dom sióstr. Wyciągnęłam telefon i wykręciłam numer Florka, niestety nie odebrał. Pozostała Emilka. 
-Halooo?- jej lekko zaspany głos odbił się w słuchawce. 
-Ym... Mogłabyś mnie przez kilka dni przenocować?- mruknęłam cicho. 
-COOOO?- natychmiast się ożywiła.
-Jak to przenocować?
-No normalnie. Ja u ciebie śpię przez kilka dni i...-nie dała mi dokończyć. 
-Ale jak przenocować? Ty jesteś w Warszawie?
-Jeszcze nie.- usłyszałam w tle ciche pytanie "kto to?" na sto procent to głos Floriana. 
-Jak to "Jeszcze nie" Jedziesz tu? Weź mów jaśniej.- mimo ożywionego głosu była w półśnie. 
-Przyjadę jeśli mnie przenocujesz. Proszę. Wyjaśnię ci wszystko u ciebie.- mówiłam szybko i nerwowo. Zaczęłam schodzić w dół ulicy by na pewno nikt z mojego domu mnie nie zobaczył. 
-Przenocuję, jasne. Ale kiedy ty przyjedziesz?
-Jutro. Jeśli się uda. Dzięki. I nikomu nie mów, powtarzam NIKOMU nie mów, że u ciebie będę, ok?- wiedziała, że ma nie mówić swojej mamie. 
-Ok...? Coś ty narobiła, słodki Jezu. 
-Ja kończę. Śpijcie dobrze, dobranoc.- mruknęłam i rozłączyłam się. Szybkim krokiem ruszyłam w stronę przystanku, stamtąd dojechałam na stację kolejową. Coś za często t ostatnio bywam. Kupiłam bilet na najbliższy pociąg do Warszawy i o drugiej cztery wyruszyłam w kolejną podróż. Zmęczona oparłam głowę o szybę i pozwoliłam sobie na odrobinę czujnego snu. To co zrobiłam było głupie, nieodpowiedzialne i niedojrzałe. Ale czułam przyjemne mrowienie w dole brzucha przez targające mną emocje. 
  Około ósmej rano rozdzwonił się mój telefon. Najpierw dzwonił ojciec- cztery razy. Potem Olimpia- również cztery razy. Po piętnastu minutach zadzwonił Janek (ojciec wiedział do kogo się zwrócić gdy czegoś chce) odebrałam od razu.
-Gdzie ty do cholery jesteś?- miał rozdygotany i zachrypnięty głos. 
-A gdzie ty jesteś?- odparłam spokojnie pytaniem na pytanie. 
-W swoim łóżku! Obudzili mnie telefonem z zapytaniem czy ty u mnie śpisz. Coś ty zrobiła Martyna?- podobał mi się jego zachrypnięty głos. 
-Jestem pod Warszawą, a co?- usłyszałam jak się krztusi. 
-Żartujesz sonie. Gdzie ty jesteś?- wybuchnęłam śmiechem. 
-W pociągu pod Warszawą. Spróbuj to przekazać mojemu ojcu. Niech mnie szuka.- przyjemne mrowienie w dole żołądka wzmocniło się. 
-Martyna ty postradałaś zmysły. Wracaj. Co się z tobą dzieje?- jego zmartwiony ton nieco mnie otrzeźwił. Co ja robię? Ale nie, zaszłam tak daleko to trzeba brnąć w to dalej.
-Nie mów mu. Wytłumaczę ci to potem. Zadzwonię. Ale muszę kończyć.
-Jak mam nie mówić?- nie odpowiadałam tak długo aż nie uległ. 
-Nie powiem. Ale wszystko w porządku? Coś ty narobiła...-słyszałam jak wstaje i szeleści pościelą.
-Wszystko dobrze. Kończę, papa. Kocham cię. Nie martw się o mnie, proszę.- uśmiechnęłam się do słuchawki. 
-Będę się martwił. Ja ciebie też. I zadzwoń.- rozłączyłam się. Po chwili tata znów dzwonił na przemian z Olimpią. Dojechałam na stację W centrum Warszawy i wysiadłam z pociągu. Zadzwoniłam do Emilki. 
-W co mam wsiąść żeby dojechać z centrum do ciebie?- zapytałam przyjaciółkę. 
-Ty tu serio jesteś? Czekaj przed dworcem, przyjedziemy po ciebie z Florkiem. 
-Ok. Czekam.- odparłam wesoło do słuchawki. Dopiero gdy stałam i czekałam na Emilię targnął mną płacz. Mój ojciec mnie nienawidzi.





♥♥♥
No to mamy tak późny rozdział mordeczki :) Jak Wam się podobał? Piszcie co myślicie o zachowaniu wszystkich :D
I mam BARDZO WAŻNE PYTANIE. Ale zastanówcie się. I niech KAŻDA jedna osoba, która to czyta niech się wypowie. Bardzo o to proszę. Anonimowo też ale raz. Chcę zobaczyć ile osób jeszcze mnie czyta. Jeśli zależy Wam abym dalej pisała to zróbcie to o co proszę. Proszę. Napiszcie mi czy dalej pisać to ff. Zobaczcie: jest już bardzo, bardzo długie. Robi się nudno. Co raz więcej z Was przestaje mnie czytać :((( Piszę to z naprawdę z ciężkim sercem bo z jednej strony nie chcę zostawiać Martysi i tej historii, na którą mam nadal masę pomysłów (ale jest już za długo.( a z drugiej strony robi się nudno. A ja to piszę dla Was, nie dla siebie. Smutno mi, że Was to nudzi. Ale taka kolej rzeczy, prawda? Piszcie mi, na prawdę proszę.
A jak już napiszecie to zapraszam na 

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

sobota, 27 czerwca 2015

Rozdział 22 Sezon II

 "Gdy wróciliśmy do domu zmęczeni upałem rozeszliśmy się do swoich, chłodnych pokoi. Do Martyny zadzwoniła Emilka, więc wyszła by pogadać z przyjaciółką. Wróciła po półgodzinie całkiem zapłakana. 
-Co się stało?- od razu do niej podszedłem. Jęknęła cichutko wtulając się w moje ramię. Zrobiło mi się czarno przed oczami gdy usłyszałem co jest na rzeczy."

-Emilka jest w ciąży.- słowa Martyny wciąż odbijały się jak echo w mojej głowie.
-Ale jak to?- zapytałem nie dowierzając.
-Na prawdę mam ci tłumaczyć?- odkleiła się ode mnie. 
-Nie, nie trzeba. Ale z kim, od kiedy?
-Jak to z kim?- oburzyła się. 
-Z Florkiem przecież. Nie wiem, może tydzień lub dwa, nie wiem na prawdę. On się jej oświadczył do tego wszystkiego.- uśmiechnęła się na chwilę. 
-Co? On wie o tym?- złapałem się za głowę. 
-Tak, wie. masakra, prawda? Tylko jej mama nie wie, boi się jej powiedzieć. Masakra.- schowała twarz w dłonie i skuliła się na łóżku. Po chwili do niej dołączyłem. 
-On jej się oświadczył zanim się dowiedział, że jest w ciąży? 
-Tak, ona strasznie się bała przez to mu powiedzieć. Wiesz... Czy jej nie zostawi i w ogóle bo się wystraszy czy coś. W ogóle wiesz jak on to super zrobił?- lekko się ożywiła.
-Bo on tańczy w balecie, co nie? To on jej zrobił taki mini spektakl z chyba czterema osobami jeszcze. To była jakaśtam historia ich, wiesz o co chodzi. I dziewczyna specjalnie miała niebieskie włosy. Tak się postarał, to urocze.- jej uśmiech znów zbladł. 
-Nadal jestem w lekkim szoku.- przetarłem twarz dłonią. 
-Eskaczowi choć raz udało się coś zrobić dobrze.- wypowiedziałem moją myśl na głos i zacząłem się śmiać.
-Czy dla ciebie wszystko jest żartem?- zirytowała się i całkiem nagle wyszła z pokoju. Oszołomiony nasłuchiwałem tylko czy nie wychodzi z domu. Nie wychodziła. Dam jej moment, niech się uspokoi i wtedy zejdę. Napisałem SMS do Floriana ale niestety nie odpowiadał, więc zszedłem na dół. Na szczęście zdążyłem przywyknąć do fochów i humorów Martyny, więc wiedziałem, że gdy dam jej chwilkę spokoju to szybko jej przejdzie. Znalazłem ją na kanapie w salonie, z której od razu się podniosła gdy mnie zobaczyła.
-Przepraszam. Jestem głupia, że się tak na ciebie denerwuję, przepraszam. Ale wiesz... Ja tego nie robię specjalnie... Tak bardzo się boję o Emi, o Florka... Przepraszam, że się na tobie wyładowuję, nie chciałam! Na prawdę.- wtuliła się w moją koszulkę na co pogłaskałem ją po włosach. 
-Nic się nie stało. Ale nie denerwuj się tak, wszystko będzie ok. Przecież mają nas, Emilia ma swoją mamę, która znając ją nie będzie miała pretensji. Przecież Emka jest pełnoletnią dziewczyną, ma dziecko ze swoim narzeczonym, prawda? Więc nie jest tak źle. Fakt, trochę szybko i niespodziewanie ale nie jest tak źle jakby mogło być.- nadal płakała, więc podniosłem ją i zaniosłem do naszego pokoju po czym delikatnie odstawiłem na podłogę. 
-No nie płacz. Wszystko jest pod kontrolą. Florek z nią jest, tak?
-Tak.- mruknęła cicho. 
-My z nią jesteśmy?
-Tak.- już nieco pewniej. 
-Żadne z nas jej nie zostawi?- dopytywałem.
-Pewnie, że nie!- popatrzyła się na mnie jak na idiotę. 
-Właśnie. To nie martw się tak o nią. Idź się ubierz ładnie w piżamkę i pójdziemy spać, ok?
-Ok.- wzięła ode mnie ciuchy, które jej podałem i poszła w stronę łazienki. Wróciła się jeszcze tylko po niewielką kosmetyczkę. 
 Perspektywa Martyny
Zamknęłam się w kabinie prysznica i włączyłam wodę. Miałam lekki problem z ustawieniem temperatury ale po chwili mi się udało. Stałam pod prysznicem i myślałam o tym wszystkim: jak Emilka sobie poradzi? Jak poradzi sobie Florian? Co zrobią rodzice i nasi znajomi? Co stanie się z tym dzieckiem? Przecież Emilka nie ma pracy, Florek będzie musiał bardzo dużo pracować aby poradzili sobie z malutkim dzieckiem. Przecież trzeba mu kupić wózek, ubranka, łóżeczko, butelki i smoczki. To wcale nie jest tanie... Jak Emilka napisze maturę jeśli obok będzie płakało dziecko? Do takich maluszków trzeba ogromu odpowiedzialności, dojrzałości a przede wszystkim cierpliwości a jej Emilia nie ma za grosz. Wytarłam się w miękki ręcznik zabrany z domu i wróciłam do naszej sypialni.
-Fajnie wyglądasz w tej koszulce.- mruknął gdy schyliłam się by odłożyć ubrania do torby.
-A normalnie to nie wyglądam dobrze?- zapytałam o się szeroko.
-Zawsze wyglądasz świetnie! Zwłaszcza teraz.- zrobił wymowną minę. Popukałam się w czoło, zgasilam światło i położyłam się obok tego głupka. Kocham go dtrasznie mocno.
-Dobranoc.- cmoknęłam go w policzek po czym przytuliłam się do jego koszulki.
-Dobranoc.- objął mnie w okół talii. I zasneliśmy.
  Kolejny dzień spędziliśmy na plaży razem z Ari. Nie było już tak ciepło jak wczoraj i przedwczoraj, więc do wody weszliśmy tylko raz i potem tego żałowaliśmy bo było nam niemiłosiernie zimno. Szybko wróciliśmy do domu, spakowaliśmy się i Ariadna zawiozła nas na stację kolejową. Wracając rozmawialiśmy z Florkiem, który skończył robić podłogę i kafelkować kuchnię w swoim nowym mieszkaniu i prosił nas o pomoc. Nie wspominał o ciąży Emilki, więc nie chcieliśmy go drażnić poruszając ten temat. Po tym telefonie długo rozmawialiśmy o sytuacji naszych przyjaciół. Bardzo się o nich bałam, nie chcę by coś stało się z ich związkiem.
  Kolejne godziny drogi minęły spokojnie. Bałam się tylko powrotu do domu. Zapomniałam o pewnym szczególe: na peronie może być mój ojciec...




♥♥♥
No to mamy rozdział :D Wybaczcie za opóźnienie ale wiecie: wakacje ;) Tak czy siak: mam nadzieję, że sie podobało :D
Linków nie dam bo jestem na telefonie :(
Cieplutko pozdrawiam
Miśka



środa, 24 czerwca 2015

Rozdział 21 Sezon II

"Pod nogami poczułam dno, więc wyprostowałam nogi. Woda sięgała mi do obojczyków. Roześmialiśmy się perliście. 
-Było się czego bać?- zapytał. 
-Nie. Ale wiesz. Ja się boję i nie lubię wody i nie umiem pływać i...- zamknął moje usta pocałunkiem. 
-Już skończyłaś?- zaśmiał się cicho. 
-Chyba jeszcze nie.- mruknęłam znów go całując. Po chwili wyszliśmy z wody i położyliśmy się na suchym piasku oblepiając się nim. Leżałam oparta o jego klatkę piersiową, zapatrzona w gwiazdy. Nie mówiliśmy nic, to było całkowicie zbędne. 
-Martysia... Możemy porozmawiać?- szepnął do mojego ucha."


-A coś się stało?- zestresowałam się. 
-A co się miało stać?
-Właśnie nie wiem. To o czym chciałeś porozmawiać?
-Kocham cię, wiesz?- uśmiechnął się gładząc mój policzek. 
-Wiem. Ja ciebie też.- szczęśliwa przymknęłam oczy.
  Do domu wróciliśmy jakoś koło północy. 
-No, jesteście. Wchodźcie. Martynaaaaa!- Ari rzuciła się na mnie z entuzjazmem. 
-Ariiiiii!- pisnęłam przytulając się do niej, tak dawno jej nie widziałam. 
-Czemu jesteś mokra?- zapytała oglądając mnie ze wszystkich stron. 
-On wbiegł ze mną do morza!- tyknęłam Janka palcem. Zanieśliśmy nasze torby do pokoju, po drodze Ariadna pokazała nam gdzie w kuchni są miski oraz gdzie znajdują się łazienki i jej sypialnia. 
-Pościeliłam Jankowi materac tak jak coś, co nie? Ale mi rybka jak będziecie spać.- uśmiechnęła się wymownie otwierając nam drzwi. Pokój był jasny, dość przestronny z  wielkim oknem, z którego było widać morze i kilka innych domków. 
-No dobra. Ale nie musiałaś, sami byśmy pościelili i w ogóle...- Janek trochę się speszył. 
-No ja już widzę jak ty ścielisz łóżko.- popukała się w czoło. 
-Dobra, ja was zostawiam. Wybaczcie, że nie specjalnie mam dla was czas ale raz, że jest już po północy a dwa: jutro przyjeżdżają do mnie goście i muszę mieć papiery dopięte na ostatni guzik. Wiecie gdzie są łazienki? To ja lecę, dobranoc.- wyrzuciła z siebie z szybkością karabinu maszynowego, zaśmiała się i pobiegła do siebie. 
-Nadal nie przestaje mnie zadziwiać.- mruknęłam wyjmując piżamę z bagażu. 
-Że Ari? Ona taka jest, przy śniadaniu na nowo przywykniesz.- zaśmiał się. 
-Idę się wykąpać. Jestem przez ciebie i wodę w morzu, do którego mnie wrzuciłeś cała z soli!- machnęłam ręcznikiem. 
-Ej, ja cię nie wrzuciłem. Wbiegliśmy tam!- roześmiał się gdy oberwał moją koszulką, jest durny. Wzięłam szybki, ciepły prysznic i wróciłam do pokoju. Janek już w piżamie leżał rozłożony na całym łóżku. 
-Śpij ze mną.- mruknął gdy zobaczył, że zamykał drzwi. Spojrzałam na niego niepewnie...
-Chcę z tobą spać ale przecież nie chodzi mi o seks, głupku. Chcę żebyś usypiała obok mnie, chcę cię przytulać całą noc i rano obudzić się obok ciebie i potem patrzeć jak śpisz bo nie wierzę, że obudzisz się przede mną.- uśmiechnął się ciepło. 
-Chyba, że wiesz...- uśmiechnął się chytrze i poruszył brwiami do góry. 
-I kto tu jest głupi?- zaśmiałam się skacząc obok niego na łóżko. 

Perspektywa Jaśka

  Przyciągnąłem ją bliżej siebie i mruknąłem gasząc światło
-Nadal i wciąż ty.- zachichotała wtulając się we mnie. Byłem pewien, że będzie się mnie wstydzić. Zaskoczyłem się bardzo pozytywnie. 
-Dobranoc.- cmoknąłem ją w sam czubek głowy. 
-Dobranoc.- odpowiedziała cichutko. 
  Następnego dnia wstaliśmy po jedenastej, zjedliśmy śniadanie i wyciągnęliśmy na spacer moją kuzynkę, która zaprowadziła nas do portu byśmy mogli zobaczyć statek "Dar Pomorza" Potem nie robiliśmy nic, po prostu spacerowaliśmy trochę po plaży, trochę po mieście i wskoczyliśmy nawet na klif. W międzyczasie wpadliśmy na sprawdzoną przez Ari rybę. Twierdziła, że w nadmorskich miejscowościach trzeba uważać na nieświeże ryby smażone na starym oleju. To dziwne zwłaszcza, że tu na prawdę nie ma problemu o niedawno wyłowione ryby, w końcu jesteśmy nad morzem. No cóż... Potem wróciliśmy do domu bo Ariadna przyjmowała nowych gości. Nie chcąc jej przeszkadzać znów wyszliśmy na miasto. 
-Ej, a może do kina pójdziemy? Nie byliśmy jeszcze razem w kinie. Co ty na to?- zapytała Martysia gdy siedzieliśmy na ławce i piliśmy na spółkę sok pomarańczowy. 
-Dobry plan. Ale na co? Wiesz w ogóle co grają?
-Nie mam zielonego pojęcia, zobaczymy.- wstaliśmy z ławki i odeszliśmy parę metrów. 
-Czekaj, stop. Ty wiesz gdzie jest kino?- dziewczyna odwróciła się w moją stronę. 
-Faktycznie. Nie wiem.- roześmialiśmy się. Koniec końców odnaleźliśmy na mapie, którą dała nam Ari kino i skierowaliśmy się w tamtą stronę. Trafiliśmy na moment, w którym zaczynał się Avengers cośtam, cośtam, więc szybko kupiliśmy bilety i udaliśmy się do sali numer trzy. Trafiliśmy dobrze bo film podobał i mi i Loczkowi, więc z seansu wyszliśmy zadowoleni. Co z tego, że większość uwagi poświęcaliśmy sobie a nie projekcji? To nic. Gdy wróciliśmy do domu zrobiłem niespodziankę Ariadnie i Martynie i przyrządziłem dla nas kolację z rzeczy, po które cichaczem wyskoczyłem do sklepu gdy dziewczyny siedziały zagadane u góry. Nie była zbyt skomplikowana bo po prostu zrobiłem zapiekankę ale bardzo się z tego powodu ucieszyły. Przynajmniej nie musiałem sprzątać bo moim argumentem było to, że zrobiłem im kolację. Potem Ariadna znalazła nasze wspólne zdjęcia z dzieciństwa, więc mocno się uśmialiśmy. Koło dwunastej poszliśmy spać. 
  Następnego dnia przy śniadaniu zastanawialiśmy się co ze sobą zrobić. 
-Dawajcie pojedziemy do Sopotu. To jakieś dziesięć minut. Pójdziemy na latarnię morską i na molo.- zaproponowała Ari. 
-I do galerii sztuki! To jest plan!- rozentuzjazmowała się Martyna. 
-No to jedziemy! Za pół godziny zbiórka przed drzwiami!- zaśmiałem się. 
-Ale trzeba posprzątać!- moja kuzynka wskazała na stół. 
-Jest wolne, posprzątamy wieczorem.- popchnąłem ją w stronę schodów na górę, na które weszła. Martyna schowała szybko mleko, masło i dżem do lodówki po czym poszła za nami. Pół godziny później wyszliśmy z domu. Kolejne dwadzieścia minut później byliśmy już w Sopocie. Na dobry początek udaliśmy się do galerii, na którą niesamowicie nalegała Martyna. Bardzo mi się podobało, Ruda pełniła funkcję swoistego przewodnika. Wiedziałem, że interesuje się sztuką i tego typu rzeczami ale nie podejrzewałem ją o tak rozległą wiedzę w tym temacie. Potem poszliśmy na latarnię morską po drodze mijając "Krzywy domek" czy coś w tym stylu. W obu miejscach natrzaskaliśmy sobie mnóstwo zdjęć. Postanowiliśmy się posilić, więc wpadliśmy na moment do Biedronki i kupiliśmy tam maślanki oraz tymbarka. Jejku, jakie to było dobre. Następnie wybraliśmy się na molo ale wstęp był drogi, więc zniesmaczeni odpuściliśmy sobie wejście. Zamiast tego wybraliśmy się do sklepu z cukierkami, w którym można robić własne słodycze. Spędziliśmy tam dobrą godzinkę, więc postanowiliśmy już wracać. Jest tu dużo muzeów ale nie chciało nam się po nich chodzić. Gdy wróciliśmy do domu zmęczeni upałem rozeszliśmy się do swoich, chłodnych pokoi. Do Martyny zadzwoniła Emilka, więc wyszła by pogadać z przyjaciółką. Wróciła po półgodzinie całkiem zapłakana. 
-Co się stało?- od razu do niej podszedłem. Jęknęła cichutko wtulając się w moje ramię. Zrobiło mi się czarno przed oczami gdy usłyszałem co jest na rzeczy.




♥♥♥
Ktoś tu chciał dramę w rozdziale? Oto jest! 8) Z polsatem w gratisie! :D Mówcie swoje teorie co mogło się stać, ze Martyna wróciła zapłakana 8) Szybko wstawiam rozdział bo askowi się irytują XD
Zapraszam:
Ask Supi ask

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

poniedziałek, 22 czerwca 2015

Rozdział 20 Sezon II

"-Nie powiesz nic tacie?- przygryzłam paznokcie. 
-Nie. Pakuj się bo się spóźnimy.- uśmiechnęła się w drzwiach. Po około dwudziestu minutach byłyśmy na dworcu. 
-Hej. Dzień dobry.- poczułam uścisk Janka, aż podskoczyłam. 
-To wy się bawcie. Pilnuj jej tylko.- Oli pogroziła Jasiowi palcem.
-Będę pilnował.- obiecał i cmoknął mnie w policzek. 
-To co? Jedziemy?- roześmiał się zabierając mój plecak.
-Jedziemy.- weszliśmy do pociągu. Udało się! Mimo, że nie mogło to się udało. Siedzimy we dwójkę w pociągu i jedziemy do Ari nad morze. A mój ojciec o tym nie wie. Chyba nie chcę by moje dzieci były takie jak ja."


  Trafiliśmy na taką porę, że niemal wszystkie przedziały były puste. Wybraliśmy sobie jeden i rozłożyliśmy się wygodnie. Bagaże leżały po jednej stronie na siedzeniach, my po drugiej rozwaleni i przytuleni do siebie. Po chwili przyszła kobitka by sprawdzić nasze bilety. 
-A wiecie, że przedział jest na jakieś osiem osób?- przyłożyła mój bilet do żółtego urządzonka. 
-Wiemy. Ale chyba nie ma problemu z miejscem? Jak coś to my się posuniemy!- Janek podniósł ręce w geście obrony. 
-Nie ma, spokojnie. Śmieszy mnie tylko to, że wy w dwie osoby zajęliście tyle co osiem osób.-  uśmiechnęła się i oddała nam bilety. 
-Miłej podróży.- wyszła z przedziału. 
-Całkiem sympatyczna.- zaśmiał się chłopak. 
-Pf.- udałam obrażoną. 
-Durna jesteś, wiesz?- potargał dłonią moje włosy. 
-Dzięki!- fuknęłam. 
-Patrz koniki się pasą!- pokazałam palcem na szybę. 
-Pasają.- poprawił mnie.
-Sam się pasasz. Pasą.- upierałam się przy swoim. 
-Wcale nie! Mówi się, że hasają czy hasą?- roześmiałam się gdy to powiedział.
-A co ma jedno do drugiego?- nie mogłam opanować śmiechu. 
-Obydwie rzeczy robią koniki.
-Głupi jesteś! Na tej zasadzie można powiedzieć że "kura" pisze się przez "Ó" zamknięte bo kogut.- machnęłam rękami. 
-Nadal uważam, że koniki się pasają.
-To jak kupisz sobie konika to twój się będzie pasać. 
-A twój paść.- tyknął mnie w policzek. 
-I wszyscy będą zadowoleni.- skwitowałam ze śmiechem. Tego typu mądre rozmowy prowadziliśmy przez następne osiem godzin. W międzyczasie przysnęliśmy, jedliśmy coś i raz wyszliśmy z wagonu by rozprostować nogi. W Gdyni byliśmy około piętnastej. Zawołaliśmy taksówkę, gdy jechaliśmy Janek zadzwonił do Ari i powiedział jej, że już do niej jedziemy. Ona akurat wychodziła, więc zostawiła nam dodatkowe kluczyki pod wycieraczką i powiedziała, żebyśmy się rozgościli. 
  Mieszkanie kuzynki Janka było dość duże. Góra była jej a dół wynajmowała osobom przyjezdnym. Stwierdziliśmy, że nie chcemy się tu zbyt panoszyć, więc położyliśmy nasze torby w kącie, przy wejściu i popatrzyliśmy się na siebie.
-Głodna?- mruknął. 
-Jeszcze jak.- odpowiedziałam równie cicho. 
-To szukaj kuchni. Ale nie daj się złapać.- przykleił się do ściany. Roześmiałam się i zrobiłam to samo co on. 
-Zwariowałeś?- szepnęłam. 
-Nie. Oni są wszędzie.- prześwietlił mnie skupionym wzrokiem. 
-Kto jest wszędzie? Janek dobrze sie czujesz?
-Jak ninja!- wykrzyknął i wskoczył z podłogi na kanapę. Padłam na ziemie ze śmiechu. 
-Patrz, oto i kuchnia.- wskazał palcem, mówił już normalnie?
-Wytłumacz mi co to było?- zapytałam wchodząc do kuchni i zaglądając przez jego ramię do lodówki. 
-Nie wiem. To tak o. Zjedzmy płatki.- wyjął mleko. 
-A to fajnie masz. Płatki to dobry pomysł.- znalezienie płatków było nieco problematyczne ale po chwili wypadły na mnie z górnej szafki. Wsypaliśmy trochę do wyjątkowo dużych kubków (misek dosłownie nigdzie nie było) I usiedliśmy na blatach. 
-Ej. Mieliśmy się nie panoszyć.- zauważyłam po chwili. 
-Trudno. W sumie to mieliśmy się rozgościć. Więc jest na pół, wszystko gra.- zaśmialiśmy się. Czułam się tak szczęśliwa. Po prostu. 
  Umyliśmy kubki i stwierdziliśmy, że wyjdziemy na miasto. Janek napisał Ariadnie, że wychodzimy, nie miała nic przeciwko bo jej coś tam wypadło i wróci wieczorem. Mieliśmy zabrać klucze bo ona dała nam zapasowe, więc na szczęście nie będzie problemu z powrotem do domu. Było wyjątkowo ciepło. Szliśmy deptakiem, nieopodal plaży, na którą mieliśmy blisko. Z domu Ari można dojrzeć morze między domami, więc mamy na prawdę blisko. Zaczęłam przeskakiwać z ławki na ławkę, co niektóre pomijałam bo siedzieli na nich ludzie. Janek stwierdził, że coś sobie zrobię, więc powiedziałam by trzymał mnie za rękę i łapał w razie czego. 
-I tak spadniesz.- usłyszałam gdy podał mi dłoń. 
-To to będzie twoja wina bo mnie nie złapałeś!- roześmiałam się. Wtedy on złapał mnie w talii i mimo moich oporów i wyraźnej dezaprobaty przeniósł na drugą stronę, tam nie było ławek.
-Teraz nie spadniesz.- roześmialiśmy się zbyt głośno zwracając uwagę ludzi ale kompletnie to zignorowaliśmy. Potem dostałam czerwonego balonika z reklamą banku, był wypełniony helem, więc fajnie unosił się w górze. Potem poszliśmy na lody, były pyszne z kolorową posypką. Siedzieliśmy na ciepłym od słońca krawężniku, jedliśmy nasze lody i patrzyliśmy się na chmury. Jest tak świetnie. Nic nie musimy i praktycznie wszystko możemy. Czego chcieć więcej? Mam obok siebie Janka, jest ciepło, jesteśmy nad morzem, z dala od wszystkiego. Czy to jeden z tym momentów, który zapamiętuje się na całe życie? Chyba tak. 
  Gdy słońce zaczęło zachodzić poszliśmy na plażę. Chodziliśmy po mokrym pisaku uciekając od słonych fal. Janek usiłował zabrać mi mój czerwony balonik ale mu nie wyszło. W ten sposób dotarliśmy aż na molo. Szliśmy po deskach pozostawiając za sobą mokre ściany, które z czasem stawały się co raz mniej wyraźne aż w końcu całkiem wyschły. Gdy doszliśmy na sam koniec znaleźliśmy na ziemi samotny, porzucony marker, więc postanowiliśmy go przygarnąć. Nie wiem skąd tam sie wziął ale nam się przydał. Podpisaliśmy się na czerwonym baloniku i wypuściliśmy go w powietrze. Janek bez słowa mnie przytulił i patrzyliśmy się w milczeniu w ślad za czerwonym, odlatującym balonikiem ale straciliśmy go z oczu dość szybko bo zrobiło się już dość ciemno. Zeszliśmy z molo i już mieliśmy wracać do domu z plaży ale Janek złapał mnie i podniósł do góry, po czym wbiegł ze mną do morza. Było ciepłe i odbijały się w nim resztki słonecznego blasku. Mimo to bardzo się bałam bo nie umiem pływać, przykleiłam się do Jasia i za nic nie chciałam puścić. 
-Zwariowałeś? Jesteśmy w ciuchach i ja nie umiem pływać i się utopie i wróćmy na ziemię, proszę.- spanikowałam. Boję się wody. 
-Spokojnie.- pogładził mnie po mokrych włosach. 
-Ale ja nie umiem pły...
-Ufasz mi?- uciszył mnie. 
-Tak.- odpowiedziałam niepewnie. 
-To się uspokój.- postarałam się wykonać polecenie. 
-I mnie puść.- popatrzyłam mu w oczy, zobaczyłam w nich całkowity spokój, więc i ja nabrałam pewności. Puściłam go i wstrzymałam oddech. Pod nogami poczułam dno, więc wyprostowałam nogi. Woda sięgała mi do obojczyków. Roześmialiśmy się perliście. 
-Było się czego bać?- zapytał. 
-Nie. Ale wiesz. Ja się boję i nie lubię wody i nie umiem pływać i...- zamknął moje usta pocałunkiem. 
-Już skończyłaś?- zaśmiał się cicho. 
-Chyba jeszcze nie.- mruknęłam znów go całując. Po chwili wyszliśmy z wody i położyliśmy się na suchym piasku oblepiając się nim. Leżałam oparta o jego klatkę piersiową, zapatrzona w gwiazdy. Nie mówiliśmy nic, to było całkowicie zbędne. 
-Martysia... Możemy porozmawiać?- szepnął do mojego ucha. 


Wszystkiego naj, najlepszego Stópci, która ma dziś urodzinki! :D


♥♥♥
No to jest! TO JEST DRAMAT, wiem. XD
Kocham cię Froncala za pomoc <3 <3 Nju blog! :D  I drugi! XD 
Starałam się, serio. XD Wiem, zę wyszło niespecjalnie ale ja się uczę, okej? :D Piszcie co myślcie, co jest do poprrawy. ja nie umiem pisac takich rzeczy, przepraszam :P Ale mam nadzieję, że mimo to się Wam podobało. :)
Zapraszam na
Aska Ask!
Grupę Grupa! :D

Cieplutko pozdrawiam
Miśka