czwartek, 12 marca 2015

Rozdział 12

  Ten głupek pobiegł do lasu! Super! W nocy, deszczu muszę za nim biegać po lesie. Ja tego psa zabiję kiedyś!
-Korek!! Psie durny wracaj!! Koooooorek!- krzyczałam do psa, miałam nadzieję, że posłucha. Pobiegłam po drodze która po chwili się skończyła i wpadłam w mieszaninę żwiru i błota. Było dość ciemno ale musiałam go złapać, nie chciałam żeby się zgubił. Już kiedyś tak było i wrócił dopiero po kilku dniach. Szłam lasem, było deszczowo i chłodno bo zaszło już słońce a było już po dwudziestej drugiej. Super, nieźle się zaczyna.. Wołałam Korka ale on nie przybiegał, więc postanowiłam zejść z leśnej drogi i zacząć szukać go w lesie. Najgorsze było to, że moje pole widzenia drastycznie się zmniejszało...
-Koorek!!! KOREK! Koreczku chodź do mnie!!- krzyczałam w ciemność najgłośniej jak potrafiłam. Nie mogłam wrócić do domu i go tutaj zostawić. Zaczynałam się bać, było ciemno i mokro. Szłam między drzewami nasłuchując odgłosów poruszanych liści i uderzających o siebie gałązek oraz deszczu kapiącego na mokre runo leśne. Wplątywałam się w ciąż w różne martwe ale nadal kujące gałązki dzikich jeżyn, starałam się wymijać drzewa i głębokie kałuże. Nie słyszałam żadnych dźwięków wydawanych przez zwierzęta, to znaczyło, że Korka nie ma w pobliżu. Zaczęło kropić nieco większymi kroplami deszczu, więc poprawiłam kaptur w kurtce, lepiej zapięłam zamek błyskawiczny i ruszyłam dalej. Znów zaczęłam nawoływać
-Korek! Korek chodź do pani!- zamarłam w bezruchu nasłuchując, zrezygnowałam z kaptura bo ograniczał dolatywanie dźwięków do moich uszu.
-Koorek! Kooooor...!- nagle straciłam grunt pod nogami, spadłam w jakąś przepaść, prosto w wodę, dotkliwie uderzając się w kostkę.
-Jezus! O Boże, woda! Jejku, gdzie ja jestem!- spróbowałam wstać.
-Matko, moja kostka, jak boli!- znów się przewróciłam. Udało mi się wstać gdy oparłam się o ścianę czegoś co chyba było dołem. Rozejrzałam się dookoła się dookoła siebie, spojrzałam do góry, wpadłam do jakiejś dziury! Miała z 3 metry głębokości. Muszę stąd szybko wyjść. Ściany dołu były śliskie od deszczu, prawie nie było korzeni o które można się było złapać, gdzieniegdzie wystawały tylko ostre kamienie. Spróbowałam się wspiąć ale to było nie możliwe skoro ledwo stałam to nie mogłam liczyć na to, że uda mi się wspiąć po pionowej ścianie. Mimo to nie poddawałam się, spróbowałam znów ale i ta próba zakończyła się fiaskiem. Stwierdziłam, że może druga strona będzie miała miejsce dogodniejsze do wspinaczki ale gdy próbowałam przebrnąć na drugą stronę moja zdrowa noga zahaczyła o wystający kamień. Przewróciłam się prosto w wodę dotkliwie raniąc dłoń i twarz. Teraz o wyjściu nie było mowy. Nie dość, że ledwo stoję na chyba skręconej kostce to jeszcze moja dłoń wyglądała dramatycznie i była bezużyteczna. Moja sytuacja wyglądała dramatycznie. Żeby dodać dramaturgii zaczęło padać ale to tylko kwestia ozdobna. I tak byłam przemoczona i zmarznięta. Na prawdę było mi zimno, z ręki i policzka leciała krew a kostka bolała jak nigdy. Ze strachu i stresu zaczęłam się trząść. W desperacji znów próbowałam wyjść ale to tylko pogorszyło stan ręki i kostki. No i co ja mam teraz zrobić? Nikt nie wie, że wyszłam z domu, ojca nie ma, wróci po jutrze. Zaczęłam płakać. Chwila, ja przecież mam telefon! Boże, mam nadzieję, że działa. Działał! Miał od wody dziwnie rozmazany wyświetlacz i pękła szybka w jednym miejscu ale działał. Nie mam pojęcia jakim cudem, przecież.. z resztą nie ważne, ważne, że działa. Z nadzieją wykręciłam numer Emilki.
-Abonent czasowo niedostępny, prosimy spróbować później.- powiedziała zimnym głosem sekretarka
-Nie, nie, nie, nie, nieee! Proszę nie.- no i co ja mam teraz zrobić? Spróbowałam jeszcze raz. I jeszcze raz, i jeszcze, i jeszcze i jeszcze raz. Ciągle tylko "Abonent czasowo niedostępny" Co mam teraz zrobić? Nie mogę znów się wspinać bo po prostu nie dam rady, nie chcę się jeszcze bardziej osłabiać. Do ojca też nie mogę zadzwonić, nic mi to nie da a tata tylko się zmartwi. Zaczęło mi być już porządnie zimno, nie miałam sił by próbować wyjść. Boże, co ja teraz zrobię? W desperacji zaczęłam przeszukiwać kontakty w telefonie... Do kogo mogę zadzwonić o pierwszej w nocy? Zaraz! Nagle usłyszałam kroczki na liściach. To może być pies. Albo wilk...
-Korek! Korek to ty?- ale zwierzę odbiegło, nie mam pojęcia co to było... Strasznie się przestraszyłam. Na serio myślałam, że to wilk... Wróciłam do przeszukiwania telefonu, co za szczęście, że mimo mojej impulsywności potrafię się szybko opanować. Do kogo zadzwonić? Znów spróbowałam dobić się do Emilki jedyne co usłyszałam to "Abonent czasowo niedostępny, prosimy spróbować później" W takich momentach chciałabym mieć więcej przyjaciół czy znajomych. Boże ja ty na prawdę zostanę, było mi tak strasznie zimno, poważnie potrzebuję pomocy. Nagle mnie oświeciło: Jaś! Przecież mówił, że mogę do niego zawsze zadzwonić.. Nie żebym go wykorzystywała czy coś ale w takim momencie na prawdę zadzwoniłabym nawet do Olki. Gdybym tylko miała jej numer, rzecz jasna. Drżącymi palcami wystukałam jego numer telefonu, jak dobrze, że mi go zapisał na WF "Mój kochany Jaś" jeśli odbierze będę skłonna uznać, ze jest kochanym Jasiem. Albo nie, aż tak zdesperowana nie jestem... Jest sygnał! Po chwili usłyszałam w słuchawce jego zaspany głos:
-Haloo?- Boże, jeszcze nigdy się tak nie cieszyłam, że go słyszę.
-Jasiu, to ty?

Perspektywa Jaśka

-Jasiu, to ty?- to nie możliwe. Spłakana Martyna dzwoni do mnie o pierwszej w nocy. Sprawdziłem jeszcze raz zbyt jasny wyświetlacz, to ona, jednak nie zwariowałem.
-Co ty robisz? Co jest mordo?- moja składnia nie była najlepsza ale był środek nocy!
-Jasiu, pomóż mi, wyciągnij mnie stąd! Tu jest wody dużo! I moja kostka i ręka też mnie!- była tak spanikowana, że nie mogła złożyć zdania. Gdzie ona jest, że tam jest woda i, że muszę ją wyjąć? Natychmiast się orzeźwiłem.
-Ja walę, Martyna! Gdzie jesteś, spokojnie!- wstałem z łóżka.
-Jestem w lesie, tu jest woda jestem w dole a ja wpadłam.
-Jakim lesie!? Co ty robisz teraz w lesie!?  Jak się tam znalazłaś?
-Bo Korek. On uciekł a ja za nim po drodze do lasu i w lewo potem. Biegłam i jest woda i ciemno i zimo!
-Jezu Martyna! Czy ty jesteś na bunkrach?- opis pasował. Kawałek na lewo od drogi, w lesie. Dziewczyna ma szczęście, że w tym dole była woda a nie beton. I, że znam mniej więcej okolicę.
-Nie wiem. Proszę, przyjdź. Tylko szybk...- rozłączyło nas. Zadzwoniłem znów. Ja wale, żeby jej się ten telefon rozładował, żeby nic jej się nie stało! W ekspresowym tempie założyłem spodnie, kurtkę i adidasy, wziąłem latarkę, linę i bandaż. Oby nie był potrzebny. Szybko wybiegłem z domu kierując się do lasu. Boże, obym się nie mylił, obym ją znalazł.



♥♥♥
Tada! Dwunasty rozdział! :) Chyba wyszedł mi trochę dłuższy niż zwykle xD Mam nadzieję, że się Wam podoba! Mam nadzieję, że uda mi się sfinalizować wykańczanie bloga (to brzmi jak jakieś prace budowlano-remontowe, no cóż :P) Jak zwykle zapraszam Was na aska: Supi ask możecie się pytać jeśli coś jest nie jasne i takie tam ;) oraz do komentowania :D

Standardowe cieplutkie pozdróweczki
Miśka

środa, 11 marca 2015

Rozdział 11

Perspektywa Jaśka

-Jasiek na prawdę nie chcę z tobą gadać.- chwila, co? Ja myślałem, że to tylko strach przed Olą. Ale skoro nie chce ze mną gadać to ok, nie zmuszam..
-No cóż, w takim razie sobie pójdę. Chciałem tylko ci to dać.- podałem jej zeszyt. Widać było, że się ucieszyła, jakby ktoś zdjął z jej pleców coś ciężkiego.
-Proszę, znalazłem go na korytarzu. Nic nie czytałem, nie jestem taki za jakiego mnie masz...- teraz już wiem, że mnie nie lubi. Szkoda. Była taka.. normalna, ludzka czy coś w tym stylu. Jako jedyna rzuciła się na mnie gdy przyszedłem do szkoły a wiem, że mnie kojarzyła. Właśnie tą normalność w niej lubiłem.
-I nie płacz więcej, proszę. To pa Martyna. Jak coś to zawsze możesz się odezwać.- nie lubię jak płacze. Ona jest tak emocjonalna, że często jej się to zdarza i chciałbym to zmienić. Ale co ja mogę jak my nie gadamy? Pożegnałem się z jej macochą i poprosiłem żeby mi powiedziała jak coś będzie nie tak. Ubrałem się i wróciłem do domu. Poszedłem od razu do pokoju i położyłem się na łóżku. Zacząłem gadać do żółwia:
-Tadeusz czemu ona mnie tak nienawidzi? Ja się staram żeby było ok i w ogóle a ona jest taka oschła. Przecież ja jej nic nie zrobiłem... Może coś jednak zrobiłem? Albo czegoś nie zrobiłem? Albo coś zrobiłem tylko zrobiłem to źle! Ja wale, nie ogarniam kobiet. A zwłaszcza Martyny, serio. I co ja mam teraz zrobić stary?- ale żółw nie odpowiadał. Stwierdziłem, że pouczę się niemca ale zadzwoniła Ola. Ta to dba o moją karierę naukową.
-Hej Oluś, jak u ciebie?
-Cześć Jasieńku oddałeś już Martynce dziennik?- dzwoni żeby się pokłócić. Nienawidzę tego ale postanowiłem udać idiotę.
-No tak oddałem. A co?
-A to super. Możesz być z siebie dumny..- jejku, niech skończy..
-Ola! Proszę cię. Dziękuję, że mogę być z siebie dumny! Nawet nie wiesz jak Martyna się ucieszyła!
-AAA! To sobie się z nią ciesz, proszę bardzo!- krzyczała do słuchawki.
-Ola skończ. Nie rozumiesz, że tak się nie robi?- dałem się zirytować.
-Wybrałeś ją!- zaczęła płakać..
-Nikogo nie wybrałem! Kocham cię ale niektórych rzeczy się po prostu nie robi! I nikogo nie wybrałem. Teraz muszę kończyć, kocham cię, papa.- i się rozłączyłem. Bardzo dobrze wie, że przegięła i nie mam zamiaru jej przepraszać...

Perspektywa Martyny
Coś koło środka października

  Od mojej ostatniej rozmowy z Jankiem minęły jakieś try tygodnie z hakiem, więc uważam ten rozdział za zamknięty. Olka trochę się ode mnie odczepiła, więc wyszłam na plus. Przez ten czas zostałam trzy razy wezwana do pedagoga za wagarowanie, będę miała obniżone sprawowanie i takie tam. Ale za to oceny mam bardzo dobre, więc nie jest tak źle. Nikt się nie dowiedział o tatuażu ani z mojej strony ani ze strony Emilki. Wszystko się w końcu ułożyło i jest już spokojnie. Wszystko jest tak samo poza pogodą. To wyjątkowo zimny październik, w nocy temperatura potrafi spaść nawet do zera. Drzewa zrzuciły już liście, trawa brzydko zżółkła a niebo stało się szare i deszczowe. Nie lubię takiej pogody, zostaje mi tylko czekać na wiosnę. Noi na śnieżne Święta, rzecz jasna Boże Narodzenie to mój ulubiony czas w roku, zaraz po wakacjach. Zawsze dwa dni przed Wigilią idziemy z Emilką na przedświąteczne zakupy prezentów dla najbliższych. Rynek na który idziemy jest wtedy ładnie udekorowany lampkami, światełkami, choinkami. Wszystko jest takie magiczne. Te zakupy z Emi są moją ulubioną częścią Świąt łącznie z Wigilią.
  Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk przychodzącej wiadomości na komórkę. To SMS od taty:
           "Hej córuś! Jesteśmy już na miejscu. A jak u Ciebie? Radzisz sobie?"
Uśmiechnęłam się do siebie i odpisałam:
           " Tak, radzę sobie. Cieszę się, że podróż już Wam minęła. Właśnie sprzątam :>"
Żeby nie być gołosłowną poszłam wyrzucić śmieci z kuchni. Tata z Olimpią pojechali aż do Czech na coś w stylu "targu ptaków" Nie wiem dokładnie co to jest ale polega to na tym, że co roku zjeżdżają sie tam hodowcy i przywożą różne gatunki ptaków. Pamiętam, że gdy byłam mała ktoś przywiózł flaminga, cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem. Teraz nie jeżdżę już z rodzicami bo po co? Mnie to nie pociąga a będąc w domu mogę karmić kanarki mojego taty. W tym roku chcą kupić drugą parkę ulubionych papug taty. W zeszłym roku przywieźli śliczną, niebiesko różową papużkę. Zeszłam na dół do kuchni i wzięłam z kuchennego worek ze śmieciami. Włożyłam krótkie trampki i cienką kurtkę przeciwwiatrową. Wyszłam z domu a, że było już ciemno widać było wszystkie gwiazdy. Bardzo się cieszę, że mieszkam na wsi bo nie ma tylu świateł i nocą doskonale widać niebo. Idąc z głową zadartą do góry otworzyłam kosz i wrzuciłam do niego śmieci. W tym samym momencie z bramki wybiegł Korek. Co za durny pies! No na prawdę mam momenty na ucieczkę!
-Korek! Korek, idioto durny wracaj tu! Chodź!- ale pies szybko odbiegł. Musiałam iść za nim, przecież to durne jest, wiec na pewno się zgubi.



♥♥♥
Proszę bardzo: rozdział jedenasty :D Wybaczcie, że trochę krótki ale tak jakoś wyszło (czyli w sumie to co zawsze tylko jeszcze gorzej xD) Mimo jego marnej długości mam nadzieję, że się Wam podobał :) I jak zwykle zapraszam Was na saka Ask życia (serio tam coś się dzieje i w ogóle jest super! :D) oraz do komentowania :D To serio motywuje do pisania ;)

PS! Bardzo, bardzo, bardzo chciałam podziękować Hani która zrobiła GENIALNY nagłówek dla bloga! Na prawdę bardzo Ci dziękuję, jesteś wielka! ♥

Cieplutkie pozdrowienia
Miśka

wtorek, 10 marca 2015

Rozdział 10

 Perspektywa Jaśka

 Ola szybkim krokiem odchodziła w stronę wyjścia. Muszę z nią pogadać...
-Ola! Poczekaj, porozmawiajmy!- krzyknąłem za nią.
-O czym chcesz rozmawiać?- zapytała trochę idiotycznie, kilka sekund temu się obraziła. To o czym możemy gadać?
-No chodzi mi o ten dziennik i żebyś się nie obrażała i w ogóle...
-Daj mi go.- zażądała. Trochę mnie to wkurzyło, ale starałem się tego nie okazywać.
-Oluś, proszę cię... Wiesz, że nie mogę. Nie powinienem ci tego dawać, wiesz o tym.
-Jasiuuuuuu, proszę cię.- dała mi buziaczka w policzek.
-Ola przestań. Nie mogę, nie powinienem...- nie mogę jej ulec..
-No Jaaaś. No nie bądź taki... Będziemy wiedzieli o niej dużo... Zobaczymy jaka jest na prawdę... No proszę cię. Ty nie musisz patrzeć, Martynka się nic nie dowie. No prooooszę.- zrobiła wielkie oczy. Jak tu jej nie dać tego zeszytu?
-Ola...- mruknąłem.
-Jaś..- odpowiedziała.
-Ej, ale jak chcesz wiedzieć o niej wszystko to z nią pogadaj. Wiesz, zaprzyjaźnicie się czy coś...
-Z nią się nie da zaprzyjaźnić. Ja wiem jaka ona jest!- zirytowała się lekko.
-To skoro ją znasz to po co ci ten dziennik? Nie mogę Ola, przykro mi.- westchnąłem. Długo będę za to przepraszać. No cóż,,,
-Ale ty jesteś! Sam sobie ją poznawaj, proszę bardzo. Nie waż się za mną iść.- nie zamierzałem. Muszę oddać dziennik Martynie. Ola się obraziła, trudno przejdzie jej. Gdy odchodziła usłyszałem warkniecie:
-Jeszcze go dostanę.- chyba nie miałem tego słyszeć. Tak mi się wydaje.

Perspektywa Martyny

Wróciłam do domu, nadal nie znalazłam zeszytu.. Pewnie ma go Olka. A nawet jeśli nie ma go Olka to szkicownika i tak nie znajdę już nigdy. Ogarnięta nagłą rozpaczą wyrzucałam wszystko z szafek, przetrzepałam łóżko, znów wyrzuciłam wszystko z torby. Pamiętnika ani śladu. Straciłam zeszyt od mamy, najbliższą mi rzecz... Siedziałam w tym całym bałaganie, nie chciało mi się żyć... Jak zwykle gdy płakałam rozległo się pukanie do drzwi.
-Martyna mog... Co tu się stało!?- do pokoju weszła Olimpia.
-Nic, zostaw mnie samą.
Martynko... Nie za często chcesz być sama, hmmm? Co się stało?- przytuliła mnie.
-Zgubiłam zeszyt, ten brązowy od mamy!- rozpłakałam się jeszcze bardziej. Jak mogłam go zgubić? Jak??
-Ojej, nie płacz tak. Na pewno się znajdzie! A tym czasem jest ktoś do ciebie.- pogłaskała mnie po głowie i pocałowała w wierzch dłoni. Nim zdążyłam zaprotestować w drzwiach stanął nie kto inny jak Jasiek.
-Jasiek idź sobie!
-Martynko nie płacz już.
-Jasiek idź! Nie powinniśmy rozmawiać..- jęknęłam.
-Tylko ty tak twierdzisz.- uśmiechnął się smutno
-A Olka? Zapomniałeś o niej?
-Gdzież bym śmiał! Ale co Ola ma do tego?- usiadł na jednej z dużych poduszek.
-Janek ty masz dziewczynę! Dziewczynę, która jest o ciebie cholernie zazdrosna! Dziewczynę, która zabije każdego, kto się do ciebie zbliży! Dziewczynę która do tego wszystkiego mnie nienawidzi. Dziewczynę, która sobie wymyśli, ze coś do ciebie czuję i, że chcę wam zniszczyć związek bo liczy na to, że przez to mnie znienawidzisz!- ostatnie słowa wymówiłam na bezdechu, starałam się nie krzyczeć.
-Martyna, Ola taka nie jest! Znam ją od...
-Od kilku dni!- wcielam się
-Wcale nie!- wiedział, ze mówię prawdę.
-A ja znam ja od kilku lat! Kiedyś się z nią przyjaźniłam, wiem jaka jest!- tu już nie udało mi się powstrzymać krzyku.
-Przyjaźniłyście się?- strasznie się zdziwił, sama bym nie uwierzyła, że byłam kiedyś z Olą nierozłączna.
-Tak! Poszło o chłopaka. Dlatego nigdy z nikim nie byłam..
-Nigdy nie miałaś... Jakim cudem ty...?- spojrzał na mnie dziwnie.
-Tak, tak nigdy z nikim nie byłam. Z resztą się nie dziwię.. Ale wracając do tematu!Nie chcę pogarszać sytuacji. Ola się boi, że jej ciebie odbije, nie mam pojęcia dlaczego.- opadłam na łóżko.
-Martyna tak szczerze. . Wiesz, ze kocham Olę ale ty też jesteś całkiem nie zła. Ciężko cię zauważyć w cieniu Emilki, ona jest taka wrzaskliwa ale...- zdenerwował mnie! Emilka nie robi mi żadnego cienia!
-Jakim cieniu? Z resztą Jasiek na prawdę nie chcę z tobą rozmawiać.- jego uśmiech zbladł. O Boże! Co ja powiedziałam! Nie to miałam na myśli!
-No cóż, w takim razie sobie pójdę. Chciałem ci to dać.- pogrzebał chwilę w plecaku i wyjął mój szkicownik! Miałam ochotę go uścisnąć. Chwila, co? Nieee..! Ale skąd go ma?
-Proszę, znalazłem go na korytarzu Nic nie czytałem, nie jestem taki za jakiego mnie masz. I nie płacz więcej, proszę.- podał mi szkicownik.
- To pa Martyna. Jak coś to zawsze możesz się do mnie odezwać. - i wyszedł cichutko zamykając za sobą drzwi. Jejku, za dużo rzeczy na raz! Odzyskałam swój szkicownik! Otworzyłam go aby poczuć stary, dobrze znany mi zapach ale wypadła z niego jakaś karteczka. To pismo Janka. Te bazgroły poznam wszędzie, na prawdę. Rozpisał mi zadanie z fizyki.. A, więc czytał! Niby z jakiego innego źródła miałby wiedzieć, ze kompletnie tego nie czaję. Złość zaczęła ogarniać moje ciało, zrobiło mi się gorąco. I jeszcze dopisał na końcu, ze niby nie czytał! Kłamliwa świnia! Wie, że nie chciałam żeby ktoś to czytał, wszyscy to wiedzą! Super! Wzięłam do ręki kartkę z zamiarem podarcia jej. Ej, chwila.. To jest zadanie z którego odpowiadałam przy tablicy, Widział, że nie mam pojęcia o czym ta kobieta do mnie mówi, w sumie ciężko nie zauważyć. Jednak nie czytał. Nie jest taki jak myślałam... A ja mu tak powiedziałam... I jeszcze go obraziłam w myślach.. Boże jaka ja jestem głupia! Ale w sumie teraz mam spokój. Nareszcie. Mimo to do końca dnia miałam w głowie jego smutną twarz i zawiedziony głos powtarzający "To ja sobie pójdę..."



♥♥♥
Oto jest okrąglutki, dziesiąty rozdział! Mam nadzieję, że się Wam spodobał. Szykują się zmiany kosmetyczne, więc szykujcie się! :) A teraz z zgodnie z tradycją zapraszam Was na aska Supi ask :D oraz do komentowania. :) Tu macie jeszcze mojego maila: ThanksThatYouAreBlog@interia.pl

Pozdrawiam cieplutko 
Miśka

poniedziałek, 9 marca 2015

Rozdział 9

-Emilka, stój. Ciśś..- zatrzymałam przyjaciółkę.
-Co? Co jest?
-Cicho. Zobacz kto tam idzie- wskazałam na Jaśka i Olę.
-Ej, a po co ty się chowasz? Nie wolno ci już z domu wyjść?- zakpiła Emilka.
-No.. W sumie to masz rację.
-Ja zawsze mam rację. Chodź i nie wydziwiaj. -złapała mnie za nadgarstek i pociągnęła. Śmiejąc się poszłyśmy dalej a Olka z Jaśkiem i tak nie zwrócili na nas uwagi. Gdy weszłyśmy do kawiarni zamówiłyśmy sobie gorącą czekoladę i po kawałku ciasta. Wnętrze kafejki było przyjemne i ciepłe. Wszędzie stały stoły i krzesła, do puf i dużych poduszek były mniejsze stoliki. Wszędzie było pełno świeżych kwiatów, pachnących świeczek, zdjęć i mniejszych poduszek.W tle słychać było gwar rozmów i muzykę. Przy barze ludzie pili kawę i herbatę, wieczorem odbywały się tu koncerty i czasem potańcówki. Wtedy chowano wszystkie stoły pod ściany i było tu bardzo dużo miejsca i ludzi. Gdy piłyśmy czekoladę Emi zapytała:
-Co jest? Znów Olka, prawda?- pokiwałam twierdząco głową upijając łyk ciepłego napoju. Nie chcę jej martwić, to bez sensu, tylko się zdenerwuje.
-Mów.- Emilka rozsiadła się wygodniej na poduszce przygotowując się do mojej dłuższej wypowiedzi. Wiedziałam, że nie mam co unikać odpowiedzi bo to i tak nic nie da. Opowiedziałam przyjaciółce co się wczoraj stało. Zaczynając od incydentu pod szafkami, poprzez wizytę w gabinecie dyrektora aż do ciosu wymierzonego w mój policzek ze strony Olki. Emi oczywiście zaczęła się pieklić, że jak Olka tak może i, że dlaczego ja jej nie odpyskuję i, że dlaczego ja się daję tak traktować. Mnie by to już w ogóle nie ruszyło, kwestia przezwyczajenia. Gdyby nie tekst o mamie nic by się nie stało. Emila twierdziła również, że Olka jest zazdrosna o Jaśka. Według mnie to bez sensu bo ja za nim nie przepadam, staram się go unikać. Gadam z nim bo sam podchodzi a ja nie umiem kogoś tak o porostu olać. A nie powiem mu żeby się odczepił bo widziałam jego minę jak wczoraj stwierdziłam żeby się do mnie nie odzywał. I tak nie wziął tego na poważnie..

Poniedziałek

  Nie ćwiczę na WF, więc szkoda, że nie ma Emki. Teraz żałuję, że poszłam do szkoły. Za błędy się płaci bo Jasiek jest w szkole i też nie ćwiczy. Super. Przynajmniej nie zabierze mi telefonu. Usiadłam po drugiej stronie trybun specjalnie żeby się nie przyczepił i żeby nie narazić się Olce. No ale oczywiście MUSIAŁ się przysunąć.
-Siemka. Co tam u ciebie słychać ciekawego?- zagadnął.
-Nic.
-Nadal nie chcesz ze mną gadać, no nie?
-Mówiłam ci już wczoraj.- mruknęłam.
-No dobra.. To ja ci nie przeszkadzam..- wyraźnie posmutniał i odsunął się na drugi koniec ławki. Jejku, nie chcę żeby mu było przykro.. No ale muszę być twarda. Nie mogę tak się wszystkim dawać! Oglądałam jak grają w palanta. Było to dość nużące, wiec pomyślałam, że skoczę po szkicownik i coś sobie pokreślę.
-Proszę pana! Ja idę do szatni!- Krzyknęłam do wuefisty. I pobiegłam przez słabo oświetlony korytarz. Nie lubię tędy przechodzić, panuje tu półmrok i jest dużo drzwi, kojarzy mi się to z jakimś horrorem czy coś. Weszłam do damskiej szatni, podeszłam do mojej torby i zaczęłam grzebać w środku. Słodki Jezu nie ma! Jedna, druga kieszeń plecaka i nadal nic nie znalazłam. Wyrzuciłam wszystko z plecaka, zaczynałam się bać, zrobiło mi się zimno. Na ziemi leżało śniadanie, jakieś zeszyty, piórnik, podręczniki, zepsute długopisy. Ani śladu szkicownika. O Boże. Jak ktoś go znajdzie i przeczyta to koniec, umrę. Byle jak schowałam wszystko z powrotem do torby i musiałam wracać na salę. Gdy siedziałam na ławce dokładnie lustrowałam swoją pamięć. Co ja dziś robiłam? Zeszyt wyciągałam przed biologią ale na sto procent chowałam go do plecaka... Potem wyjęłam go na historię żeby zapisać datę sprawdzianu ale też go chowałam. A co jeśli ktoś mi go zabrał? A jeśli to Ola? Boże. Będzie wiedziała o mnie wszystko. Umrę. Zaczęłam się trząść.. to nie wróżyło nic dobrego... Na przerwach przeszukałam cała szkołę, łącznie ze stołówką na którą nie chodzę. Nic nie znalazłam. Poszłam zgłosić zaginiecie zeszytu do sekretariatu. Jeśli to Olka to już nie żyję.

Perspektywa Jaśka

Powoli szedłem korytarzem na fizykę. Miałem jakieś pięć minut, więc nie muszę się spieszyć. Mam nadzieję, że nikt mnie nie zaczepi i będę miał spokój. Ola chyba jest w bibliotece ale dziewczyny zwłaszcza z młodszych klas nadal się nie przezwyczaiły do tego, że chodzę z nimi do szkoły. Podchodzą, mówią dwa słowa i uciekają chichrając się. Do tego chyba prześcigają się w liczbie podpisanych przeze mnie kartek.. Na początku mi to nie przeszkadzało ale teraz to się zrobiło trochę męczące i nudne. Sięgnąłem do plecaka aby wyjąć zeszyt od fizyki. No oczywiście. Zabrała mi go Ola, super. No trudno.. Ola ciągle powtarza, że Martyna jest zła i wredna i, że ją dręczy. Nie chce mi się w to wierzyć... Martyna jest taka cicha, gada tylko z Emilką i rysuje w tym swoim zeszycie. No i wręcz boi się Olki, nie chce przez nią ze mną gadać. Siedziałem na ławce i obserwowałem ludzi. Jakiś chłopak których chyba ma na imię Michał podniósł z między plecaków zeszyt i krzyknął:
-Ludzie czyje to?!- mógłby się przestać drzeć? Chwila! To jest zeszyt Martyny. Jakim cudem go zgubiła?
-Hej, mordo to moje! Dzięki, szukałem go!
-Nie ma sprawy, trzymaj.- wziąłem od niego przedmiot. muszę go jej oddać, na milion procent go szuka. Zadzwonił dzwonek na lekcję. Weszliśmy do klasy i wściekła fizyczka żeby się wyżyć zaczęła pytać. Szkolny terror zawsze spoko. Jak ja tego nienawidzę! Maciek wysłał po klasie karteczkę z gotyckim napisem "Szkoła- Twój drugi dom" Trafione, nie powiem. Nauczycielka wzięła do tablicy Martynę... Dziewczyna dostała jedynkę bo kompletnie nie rozumiała tematu. Napisałem na kartce jak zrobić to zadanie z dopiskiem "Nie martw się nic nie czytałem!-Jaś" Włożyłem kartkę na pierwszą stronę notesu. Biedna Martyna, widziałem jej minę, była tak strasznie smutna ale wydaje mi się, że to to nie przez ocenę tylko przez brak zeszytu. W końcu zadzwonił dzwonek na przerwę. Od razu podszedłem do Martyny.
-Wiem, że mamy nie gadać ale posłuchaj mnie.- dziewczyna tylko założyła słuchawki na uszy.
-Martyna, proszę!- złapałem ją za ramię.
-To ja cię proszę żebyś mnie zostawił.- jęknęła.
-Ale to jest ważne, ucieszysz się!
-Trudno, nie mogę z tobą gadać. Dobrze o tym wiesz.- odbiegła i schowała się w damskiej toalecie. No trudno oddam jej ten zeszyt później.
-Jasiuuu- zaćwierkała Ola.
-Tak?
-Skąd to maaasz? Martyna ci to dała?- tego już nie powiedziała tak słodko.
-Nie, znalazłem to. Chcę jej to oddać bo... Ej, czekaj nie otwieraj tego!
-Czemuuu?- zrobiła smutną minkę.
-No przecież to jest Martyny.
-Ale teraz my to mamy.- zaśmiała się i znów zaczęła odpinać klamerkę,
-Ola! No co ty, Martyna nigdy nikomu tego nie pokazuje, więc wątpię żeby chciała żebyś to czytała..- oddała mi zeszyt i odwróciła się na pięcie zarzucając blond włosami.
-Przemyśl to. Jeśli jednak wolisz mnie to przyjdź.- fuknęła i strzeliła focha. No i co ja mam teraz zrobić? Jak jej tego nie pokażę to się obrazi.. Muszę za nią iść. Sam nie wiem...



♥♥♥
Skończony rozdział dziewiąty. Zbliżamy się do okrągłej liczby xD Mam nadzieję, że rozdział się Wam podoba Zioomki ;) (I, że jest wystarczająco długi xD)
Żarty żartami ale chciałam Wam podziękować za 3000 tysięcy wyświetleń :D W każdym poście Wam za coś dziękuję. No cóż, możecie się tylko cieszyć :) Mam nadzieję, że zakładki (strony, jak zwał tak zwał) się Wam podobają i w ogóle, że coś wnoszą na bloga :) Tak jak zwykle zapraszam Was na mojego aska Ask i do komentowania bloga :D
PS! Tu macie e-mail na który możecie pisać (Dominika mi kazała!) : ThanksThatYouAreBlog@interia.pl

Cieplutko Was pozdrawiam
Miśka

piątek, 6 marca 2015

Rozdział 8

Perspektywa Jaśka

  Nie wiem sam. Nie powinienem do niej przychodzić. Zwłaszcza teraz... Wejść czy nie wejść? Martwię się o nią... A jeśli coś sobie zrobi? Nie znam jej przecież na tyle dobrze, żeby stwierdzić do czego jest zdolna... Moja ręka dotknęła klamki w bramce. Musze uszanować to, że nie chce ze mną gadać. Wejść czy nie wejść? Nie, nie mogę. A jeśli coś się jej stanie? Wchodzę. Nie mogę. Oli by się to nie spodobało... Nie mogę z uwagi na Olę i na Martynę. Nieee, nie mogę do niej przyjść. Wracam do domu. Czy może jednak? Nie. Szybkim krokiem odszedłem, starając się nie myśleć. Załamana dziewczyna to nie obliczalna dziewczyna. A Martyna jest taka wrażliwa! Muszę tam pójść! Nie mogę, koniec i kropka.
  Wszedłem do przedpokoju, w domu było pusto. Powitał mnie mój pies, pogłaskałem czworonoga po głowie i od razu nasypałem mu żarcie do miski. Powlekłem się do swojego pokoju, rzuciłem się na łóżko. Powinienem posprzątać w pokoju. Ja wale! Ciekawe jak się trzyma Martyna, szkoda, że nie mogę o tym pogadać z Olą. Na pewno by mnie zrozumiała, może by się coś zmieniło? Wstałem z łóżka i sprawdziłem co słychać u mojego żółwia-Tadeusza. W sumie to mógłbym w coś pograć... To nie normalne ale mi się nie chce, chyba serio źle ze mną. Ja wale. Zacząłem zbierać papierki, puste butelki, ciuchy i inne rzeczy nieznanego pochodzenia z podłogi, biurka i szafek. Nagle zadzwonił telefon. A co jeśli to Martyna?! Wypuściłem wyzbieranie śmieci z rąk i rzuciłem się na łóżko po komórkę, spojrzałem na ekran: Kiślu... z ociąganiem odebrałem.
-Hej Kiślu, co jest?
-Elo ziom, wybieram cię do Maka, może po ciebie podejść? - Kiślu to mój kumpel, ciągle coś je, nie dam się w to wplątać!
-Sorry mordo, nie dam rady. Źle się czuję, nie mam na nic siły.
-Coś dobrego na pewno cię pokrzepi!- skąd ja wiedziałem, że powie coś takiego?
-Nie, sorry na serio nie dam rady.
-Eh, no dobra jak coś to daj zna.
-Siema mordo.
-Elo.- rzuciłem telefon na łóżko ale odbił się od poduszki i spadł na podłogę. Ja wale.

Perspektywa Martyny

  Mamo, dlaczego cię tu nie ma? Proszę wróć. Proszę... Tak bardzo mi ciebie brakuje! Czemu mnie zostawiłaś? Olka ma rację! Ona ma rację. Nie kochałaś mnie, gdybyś mnie kochała walczyłabyś. Jezu, o czym ja myślę! To nie jest wina mojej matki. Usłyszałam ciche otwieranie drzwi.
-Wyjdź. Proszę, zostawcie mnie samą.- zakrztusiłam się płaczem
-Ale Martynko...
-Idź sobie!- krzyknęłam, łkając Drzwi cicho się zamknęły. Podeszłam do łóżka i wyciągnęłam karton schowany za innymi pudełkami. To karton z rzeczami mojej mamy, nadal było czuć jej słodki, delikatny po latach wymieszany z kurzem zapach. Wyciągnęłam pierwszą z brzegu rzecz, padło na szalik. Przytuliłam się do delikatnej tkaniny. Tyle wspomnień wróciło. Mama miała go na sobie gdy poszła do szpitala, zbierałyśmy wtedy liście i robiłyśmy z nich bukiety. Tydzień później okazało się, ze jest chora. wtuliłam się mocnej w materiał, ogarnęła mnie fala jeszcze silniejszego smutku. Czemu zmarła? Tyle ludzi żyje z nowotworami! Dlaczego mnie zostawiła? Nadal jej potrzebuję! Krzyknęłam w poduszkę, zawinęłam się w koc i nadal wtulona w szalik mamy, zmęczona płaczem zasnęłam.

Kolejny dzień

  Wstałam koło jedenastej. Nadal byłam zmęczona wczorajszą nocą, Poszłam do łazienki i spojrzałam w lustro, nadal miałam spuchniętą twarz. Super. Wzięłam gorący prysznic po czym oblałam się zimną wodą, całkowicie mnie to orzeźwiło. Muszę patrzeć na pozytywy! Dziś mam zrobić sobie tatuaż z Emilką która ma przyjść za... Niecałe dwadzieścia minut! Szybko się ubrałam i zjadłam śniadanie, ogarniałam po wczorajszym w pokoju gdy usłyszałam kroki na schodach. To na pewno ona.
-Hej przyjacielu!- Emi wpadła do pokoju jak burza.
-Hej, to jak? Chyba musimy już lecieć, co nie?
-Musimy! I lecimy! Boisz się? Ja trochę!
-Ja też! Ale nie martw się na pewno będzie fajnie!- powiedziałam tacie, że już wychodzimy i, że idziemy do miasta połazić. Nie była to do końca prawda... Szłyśmy do znajomej tatuażystki która zgodziła się nas wydzierać.. No cóż, cel uświęca środki.. Nie wiem co na to rodzice Emi ale mój tata zapewne będzie zły. Olimpia mnie poratuje, jak zawsze. Może nawet nie zauważą? Nie ma ich w domu całymi dniami.
  Gdy dotarłyśmy do studia powitała nas młoda dziewczyna, mniej więcej w wieku Olimpii.
-Hej laski! Ja jestem Iza, wy to pewnie Martyna i Emilia? Tylko powiedzcie która jest która!- pod koniec zaśmiała się perliście
-Ja jestem Emilka a to jest Martyna- przyjaciółka wskazała na mnie. Iza pogadała trochę, że tatuaż to decyzja na całe życie i, że tego się już nie da zmyć. My z Emi potakiwałyśmy, że tak, że wiemy i, że na pewno nam się nie znudzi. potem pokazała nam sprzęt którym wykona nam tatuaż. My pokazałyśmy jej wzór, omówiłyśmy go i rzucałyśmy monetą na "która pierwsza idzie pod igłę" Wypadło na Emilkę która trochę zbladła ale była bardzo dzielna.Potem przyszła moja kolej. Miałyśmy ten sam wzór na biodrze po lewej stronie. Po chwili skondensowanych ukłuć miałam wytatuowaną czarną, runę! Bałam się bardzo, że będzie potwornie boleć ale nie było tak źle. Powiem więcej! Było super! Iza powiedziała nam jak mamy dbać o dziarę i, że jak tylko coś będzie się działo mamy od razu do niej przyjść. Pozaklejała nam nasze tatuaże, wręczyła nam karteczki z informacjami o higienie  i dbaniu o tatuaż w pierwszych tygodniach oraz numerem telefonu. Zapłaciłyśmy i serdecznie się pożegnałyśmy. Poszłyśmy z Emilką do naszej ulubionej kawiarni na gorącą czekoladę i "coś dobrego" aby uczcić dzisiejsze zdarzenie. Skręcając w uliczkę na której mieściła się kawiarnia zobaczyłyśmy Jaśka idącego za rękę z Olą.



♥♥♥
Oto rozdział ósmy :D Mam nadzieję, że nie jest za krótki xD I, że się Wam podobał!
Zapraszam na aska: Klik! Oraz do komentowania bloga! :D
Cieplutkie pozdróweczki i takie tam, 
Miśka

czwartek, 5 marca 2015

Rozdział 7

Perspektywa Jaśka

  Starałem się zrozumieć co się właśnie stało. Dotknąłem jej policzka, wszystko działo się tak szybko...  Poczułem jej ręce na swoich ramionach, swoje dłonie wplotłem w jej długie, śliczne włosy które miały leciutki kwiatowy zapach. Popatrzyliśmy się na siebie, jej palec musnął mój policzek. Ten pocałunek był inny niż wszystkie... Był taki.. brakowało mi słowa. Zawsze to ja musiałem zaczynać a tym razem to dziewczyna była pierwsza, bardzo mi się to podobało.. Odsunęliśmy się od siebie.
-Na prawdę mi się podobasz, Jaś.- powiedziała Ola. Nic nie odpowiadając mocno ją przytuliłem.

Perspektywa Martyny
Kolejny dzień

  Gdy rano jadłam na śniadanie kanapkę z dżemem poziomkowym Olimpia krzyknęła z przedpokoju
-Ruda! Pospiesz się, Jan na ciebie czeka!- jak to na mnie czeka?! Przecież ja jestem jeszcze w piżamie!
-Hej Martyna, fajna piżamka!- zaśmiał się i puścił do mnie oczko.
Chwila, już się przebieram, moment!- musiałam być cała czerwona. Wrzuciłam szybko talerz do zlewu i pomknęłam na górę. Usłyszałam śmiech Jaśka. Ten to ma pomysły! Szybko zarzuciłam na siebie białą koszulkę, czarna bluzę i czarne spodnie, zbiegłam na dół związując po drodze włosy w kucyk. Olimpia powiedziała, że nas podwiezie do szkoły bo na pewno się spóźnimy. W samochodzie Jasiek strasznie się kręcił i zerkał na mnie co chwilę. Nie wiem co mu się stało, on jest jakiś nadpobudliwy. Gdy wyszliśmy z auta zatrzymał mnie i wydukał:
-Słuchaj, ja muszę ci coś powiedzieć...- wtem usłyszeliśmy śpiewny głos:
-Jasiuuu! Poczekaj na mnie!- Janek nerwowo zagryzł wargę, odwróciliśmy się. Podbiegła do nas Olka.
-Hej Jasiu, kochanie!- o co chodzi? Czy ona go nazwała "Kochaniem"? Olka uwiesiła się mu na szyi i tak po prostu pocałowała. Przytulili się a Jasiek spojrzał na mnie przepraszającym wzrokiem, Ola złapała go za rękę. i pociągnęła za sobą do budynku. Chłopak ruchem głowy zachęcił mnie abym poszła z nimi. Ja jednak stałam jak wryta. Co się przed chwila stało? Aha. CO ona zrobiła? A Jasiek. Aha, no spoko. Co to było?! Zadzwonił dzwonek, wiec musiałam się ruszyć. Gdy byłam już w klasie Jaś zapytał mnie czy wszystko ok. Nie mogłam ochłonąć. Co to było!? Ej, ale żeby on sobie nie pomyślał, że ja coś do niego czuję.. Fakt, że już jest z Olką nieco mnie zaskoczył, dlatego tak dziwnie się zachowuję, Przez kolejne lekcje wraz z Emilką po cichu śmiałyśmy się z Oli. Emi uważa, że ona jest z nim tylko dlatego, że większość dziewczyn jej tego zazdrości. Jednak nie mogłyśmy rozszyfrować Jasia. Myślałam, że jest inny niż większość "obłapiaczy" Olki i, że nie da się tak łatwo omamić. No cóż... Ola z Emilką zawsze rywalizowały w zdobywaniu chłopaków. Różnica jest w tym, że Emi ma swoje resztki godności i zasady których nigdy nie złamie a Ola niestety nie.
  Nadeszła lekcja historii. Musiałam na niej siedzieć z Olą, nauczycielka nas tak usadziła. W pewnym momencie Olka wysyczała do mnie:
- I jak? Masz ból? Zazdro cię skręca, co?- ona myśli, że zależy mi na Janku i, że jestem zazdrosna. No spoko.
-Sorry, nie jestem tobą.- odgryzłam się z uśmiechem.
-Panienki proszę o ciszę!- upomniała nas historyczka.
  Po ostatniej lekcji poszłam do szafki aby zabrać swoje rzeczy. Gdy wyjmowałam mój strój od WF podeszła do mnie Ola.
-Co taka smutna minka? Jasiu cię nie zauważył? No tak, kocha mnie!
-Serio myślisz, że to jest miłość? Znacie się kilka dni!- zaśmiałam się, fukając
-To jest miłość od pierwszego wejrzenia! Z resztą, co ty wiesz o miłości!?
-Tak się składa, że wiem więcej niż myślisz.- zaczęłam się irytować. Czego ona chce?
-Niby od kogo? Od chłopaka, którego nie masz? A może od mamusi? Ach, no tak! Twoja mamusia nie żyje, więc cię nie kocha.- wtedy coś we mnie pękło. Uderzyłam ją w twarz. Olka jakby nie zrozumiała co się stało. Na jej policzku odcisnął się czerwony ślad mojej dłoni. Rozpłakałam się, kilka sekund później usłyszałam krzyk:
-Co wy robicie!? Natychmiast do mnie! Obie! Idziemy do dyrektora, już!- twarz historyczki pulsowała. Olka mruknęła:
-Głupia suka.
-A ja Martyna.- syknęłam
-Jesteś z siebie zadowolona?
-W sumie to tak.- podeszłyśmy do nauczycielki. Znów prawie się rozpłakałam. Jak ona mogła? Usiadłyśmy przed gabinetem dyrektora. Po około dwudziestu minutach przyjechali nasi rodzice. Ciekawe czy wyrzucą mnie ze szkoły? U nas strasznie tępią przemoc, zwłaszcza fizyczną. Mój ojciec mnie zabije! Nawet Olimpia mi nie pomorze. Czemu jestem taka impulsywna? Boże, jaka ona jest okropna. W sumie ma rację...
-Wchodźcie- warknęła historyczka. Dyrektor wysłuchał i mnie i Oli. W gabinecie była też pani pedagog która potem rozmawiała osobno z każdą z nas. Gdy powiedziałam co wykrzyczała do mnie Olka twarz mojego ojca zaczerwieniła się, ale gdy na mnie spojrzał złagodniała. Znów zostałyśmy poproszone o wyjście z sekretariatu. Olka chciała mnie zabić wzrokiem, zaczęła mnie wyzywać pod nosem.
-Możesz się już zamknąć?
-Nie!- prawie krzyknęła.
-Uspokój się, to ja mam problem nie ty.
-Bardzo dobrze! Jesteś głupią szmatą bez matki, zasłużyłaś!- prawie znów ją uderzyłam, krew się we mnie gotowała, ale tylko się rozpłakałam.
-Oj, bidulko, sierotko malutka, nie płakuniaj już...
-ZAMKNIJ SIĘ!- wrzasnęłam.
-Nie drzyj się na mnie!- poczułam jej rękę na swojej twarzy, przewróciłam się. Kompletnie się tego nie spodziewałam. Minęły kolejne ułamki sekund, ślad na moim policzku dotkliwie mnie piekł.

Perspektywa Jaśka

  Usłyszałem krzyk Martyny, szybko pobiegłem za głosem który dochodził z pod sekretariatu. Zobaczyłem już tylko Olę uderzającą Martynę w twarz i osłupiałą panią pedagog, kazała Oli iść do swojego gabinetu, potem podeszła do Martyny.
-Co się stało?
-Nic.
-No cóż. Aleksandra cię sprowokowała, więc złagodzimy konsekwencje. I jeszcze to co się stało przed chwilą...
-Czy mogę już wrócić do domu?
-Tata zabrał już twoje rzeczy. Idź już do domu.- pedagoczka uśmiechnęła się ciepło.
-Do widzenia.- mruknęła Martyna przez łzy i zbiegła ze schodów. Szybko pobiegłem za nią, wyszedłem przez drzwi przed budynek. Dziewczyna szła i płakała. Matko, czemu one się tak pokłóciły? Czemu Ola ją uderzyła?
-Martynko co się stało? Czemu Olka się tak zachowuje?
-Już się do poniżania przezwycziłam, więc luz.- nawet nie zwróciła uwagi, że wymsknęło mi się "Martynko"
-Nie mów tak. Pogadam z nią i...
-Nic jej nie mów. Nie powinnam z tobą rozmawiać, zostaw mnie samą.- odbiegła płacząc. Mimo to poszedłem za nią. Po chwili stanąłem przed jej bramką. Wejść czy nie wejść?



♥♥♥
Proszę bardzo: siódmy rozdział :) Mam nadzieję, że Wam się podoba :D
Zapraszam na mojego aska  Ask :D Oraz do komentowania :)

Pozdróweczki
Miśka

środa, 4 marca 2015

Rozdział 6

  Głos Jasia wyrwał mnie z zamyślenia. Kiwnęłam do niego głową i wyszliśmy z pokoju. Schodząc ze schodów usłyszeliśmy głos taty:
-Twój kolega już idzie?
-Noom- mruknęłam nieco zniechęcona ich wcześniejszym zachowaniem.
-Tak proszę pana. Muszę już iść, ale bardzo dziękuję, że mogłem tu przyjść. Do widzenia.- Jasiek stanął w progu,
-Trzymaj się, do widzenia- kiwnął głową Tata i wyszedł przez taras, zapewne do kanarków.
-Dzięki za lekcje- powiedziałam powoli zamykając drzwi.
-Nie ma za co! To cześć Martynko.
-Nie nauczysz się?
-Nie.- uśmiechnął się ta taki "swój" chytry sposób. Patrzyłam jak wychodzi za bramkę, jednak po chwili zniknął mi z oczu. Śmieszne, że na co dzień ciągle go ktoś zaczepia i jest wyluzowany a jak miał gadać z moim tatą to się zestresował. Zamknęłam drzwi, odgarnęłam włosy do tyłu i krzyknęłam w mieszkanie
-Byliście BARDZO zabawni, na prawdę!- po czym pobiegłam na górę, do swojego pokoju.        
  Trzasnęłam drzwiami, niech wiedzą, że jestem zła! Nie mogą mnie tak wyśmiewać! Starałam cię uspokoić. Czemu oni tak robią!? Jestem zbyt nerwowa. Spokojnie... Zaczęłam "łamać" sobie palce. Zerknęłam na telefon, sama nie wiem poco, przecież i tak nikt do mnie nie pisze. No, może poza Emilką ale ona teraz ma lekcje śpiewu, wiec na pewno nie zadzwoni. Założyłam rozciągnięty, beżowy sweterek bo było mi zimno ale nadal byłam zła. Pomaluję to mnie z reguły uspokaja, wiec sięgnęłam po farbki,  dużą, twardą kartkę i pędzelki. Przyczepiłam papier do sztalugi, wylałam niebieską, zieloną i białą farbkę na paletkę którą po chwili odłożyłam bo przypomniałam sobie, że nie mam wody. Złapałam za 3 mocno poplamione farbką kubeczki i pobiegłam do łazienki po letnią wodę. Wrzuciłam do wody pędzelki aby zrobiły się mięciutkie, odczekałam chwilę i zaczęłam malować. Z dziką zawziętością mieszałam kolory farb i robiłam wściekłe ruchy pędzlem, nie malowałam nic konkretnego. Efekt był całkiem ciekawy: kolory które obrazują spokój zostały wykorzystane do malowania z wściekłości. Pozostawiłam skończony malunek do wyschnięcia a sama poszłam domywać ręce i pędzle. Byłam brudna z farby aż do łokci, nawet twarz oberwała kilkoma kreskami niebieskiej barwy. Gdy udało mi się wszystko zmyć z siebie i pędzli zadzwonił telefon. To Emi, więc szybko odebrałam.
-Hej Martyna! Jak tam u ciebie?
-A nic maluję sobie. A ty skończyłaś już lekcję? Fajnie było?- nie przywitałam się, no trudno
-Aaa, jak zwykle, nic nowego. Właśnie wracam do domku. A tak w ogóle to chcesz pierwszą lekcję do spisania czy olewasz?
-Jasiek u mnie był i dał mi histę..- mruknęłam.
-Cooooo!?- wrzasnęła do słuchawki.
-Kobieto nie drzyj się tak! I tak, był u mnie. Przyszedł żeby mnie przeprosić i dał mi lekcje.
-To miło z jego strony, no nie? Mówiłam ci, że cie lubi.- ucieszyła się.
-Taa. Wszystko spoko, tylko tata z Olimpią myślą, że jesteśmy razem.
-Achacha! To super, świetnie! Prawda?- zaśmiała się perliście.
-Ta, idealnie. A ty jesteś jeszcze z Kubą?
-Nie. Uznałam, że to nie ma sensu. Wybacz ale już jestem pod domem i muszę kończyć.
-No to pa!
-Trzymaj się!- i  się rozłączyłyśmy. Tak dla wyjaśnienia: Emilka zawsze szybko zmieniała chłopaków. Dobrze, że mnie się trzyma już kilka dobrych lat bo nie zamieniłabym jej na nikogo innego.

Perspektywa Jasia

  Wracając od Martyny szedłem żwirową drogą pod adres wskazany przez Olę. Zaprosiła mnie do siebie bo mówiła, że chce ze mną pogadać. Mam nadzieję, że u niej wszystko w porządku. Jeśli nie postaram się zrobić wszystko żeby jej pomóc... O, jest! 36A. Zadzwoniłem dzwonkiem ale chyba nie działał wobec tego pchnąłem bramkę. Łatwo się otworzyła więc wszedłem po czym przemierzyłem krótki wybrukowany odcinek między bramką a drzwiami wejściowymi i zapukałem. Po chwili usłyszałem przekręcający się zamek i w drzwiach stanęła Ola.
-Siemanko Jaś! Wejdź.- przytuliła mnie, uśmiechając się do siebie.
-Ymm... No hej Ola.- odwzajemniłem uścisk po czym zdjąłem buty które ustawiłem na półeczkę wskazaną przez Olę. Miała na sobie króciutkie, dżinsowe spodenki i białą bluzkę na ramiączkach. Całkiem fajnie wyglądała,
-Chodź do salonu, usiądź sobie jak chcesz. Kawki? Herbatki? Może soku albo wody?
-Cokolwiek.- usłyszałem dźwięk obijanego szkła a zaraz potem "Kurde!" Po chwili Ola przyszła z dwoma szklankami soku pomarańczowego. Siedzieliśmy w jasnym salonie na szarej kanapie a przed nami stał biały stolik do kawy z wazonikiem w którym były trzeciej świeżości kwiatki.
-Co tam u ciebie słychać?- zagadnęła.
-A nic ciekawego.- nie wspominałem o Martynie bo Ola jej nie lubi...
-A u ciebie?- dodałem
-U mnie super! Hah.. nikogo nie ma w domu. No, może poza tobą ale ty mi bardzo pasujesz.- uśmiechnęliśmy się do siebie.
-Haha, dzięki! Ej, chciałaś mi coś powiedzieć, co nie?
-Tak, ale przy okazji najpierw się o coś zapytam, ok? Podobam ci się?- zaskoczyła mnie tym pytaniem. Ale tak, jest na prawdę ładna.
-Noo tak, bardzo mi się podobasz.
-O, miło!- dostrzegłem w jej oczach błysk. Odstawiła swoją szklankę na stolik, wyjęła mi mój napój z dłoni który również odłożyła i siadając przysunęła się bliżej mnie. nagle zrobiło mi się przyjemnie ciepło. Ola popatrzyła się na mnie swoimi szarymi oczami jakby się nad czymś zastanawiając. Przysunęła się do mnie jeszcze trochę po czym szepnęła
-Wiesz, ty też mi się bardzo podobasz...- co ona powiedziała? O Boże! O Boże! Podobam się jej. Spojrzałem na nią, ona również się na mnie popatrzyła. Jej wzrok przesunął się na moje usta a potem znów na oczy. Uśmiechnęła się i tak po prostu mnie pocałowała.



♥♥♥
Proszę bardzo! Rozdział szósty :D Mam nadzieję, że się Wam podoba i, że nie do końca się tego spodziewaliście XD (jestem szczera!) Poza tym zapraszam na mojego aska: Mój cudowny ask gdzie możecie zadawać mi pytania i inne takie. Zapraszam Was również do komentowania i czytania wcześniejszych rozdziałów (jeśli ktoś ich nie czytał albo pragnie je sobie odświeżyć)

Pozdrawiam cieplutko
Miśka