poniedziałek, 30 marca 2015

Rozdział 26

  Minął kolejny, nudny tydzień szkoły. O dziwo Ola nie wywinęła przez ten czas żadnego numeru. Albo szykuje coś większego albo już się jej znudziło znęcanie się nade mną i zabawa Jankiem... Wszyscy ludzie ze szkoły a zwłaszcza dziewczyny rozmawiali o nadchodzącym balu. Miał on nadejść dopiero w przyszły piątek. Rozmowy wszystkich były pełne cudownych kreacji, świetnych planów i dobrej zabawy. Wszystkich po za naszymi. Nasze rozmowy dotyczyły raczej tajemniczego kolegi Janka, którego Ari miała dopiero poznać. Razem z Emi nieustannie zastanawiałyśmy się kto to jest. Ariadna nie mogła na w tym towarzyszyć bo przecież mieszka nad morzem a poza tym jest dorosła i ma ważniejsze problemy na głowie niż jakiś kolega Janka. Chłopak już ponoć się zgodził, ponoć zareagował bardzo entuzjastycznie. Jednak Jaś, złośliwiec jeden nie chciał nam powiedzieć kto to jest. Miał satysfakcję z tego, że jesteśmy strasznie ciekawe i szukamy tej osoby a nie możemy jej znaleźć. Prosiłyśmy go tyle razy ale on był twardy jak skała, pilnował swego sekretu. Powiedział tylko, że to jest świetny człowiek ale trzeba go poznać. To tylko wzmogło naszą ciekawość.
  Umówiłam się z Jankiem, że w sobotę rano po mnie przyjdzie i razem pójdziemy po jego kuzynkę na peron. Emi nie mogła iść z nami bo szła gdzieś tam z Florkiem. Była już siódma trzydzieści, najwyższy czas by zwlec się z łóżka. Ale ja, jak to ja zrobiłam to o dziesięć minut później, więc ogarnęłam się w zawrotnym tempie i zbiegając ze schodów piłam jogurt w ramach śniadania. Poszłam szybko otworzyć Jaśkowi, który stał pod drzwiami i dzwoniło od kilku minut.
-Jezu, hej, sorry, że tak długo.- sapnęłam zabiegana.
-Elo Loczek. Ale zdążyłaś ze wszystkim?- uśmiechnął się.
-Tak, tak. Ledwo co!- powiedziałam zakładając kurtkę bo w nocy padał już śnieg, mimo, że to dopiero końcówka listopada.
-Ale zjadłaś śniadanie?- spojrzał na mnie badawczo. Pilnował mnie z jedzeniem bo uważał, że się głodzę i, że dlatego jestem taka chuda.
-Tak, tak. Zjadłam, spokojnie. Ale chodź już bo serio nie zdążymy.- wyszliśmy z domu i szybko poszliśmy na przystanek. Autobus oczywiście się spóźnił, więc zdążyliśmy kupić bilety a i tak trochę pomarzliśmy. Po krótkiej podróży dojechaliśmy pod dworzec. Przeszliśmy skrótem i dotarliśmy na peron, było zimno i wszędzie było mnóstwo ludzi. Nie lubię tłoków, na prawdę. Jakimś cudem udało nam się znaleźć wolne miejsca na ławce, do przyjazdu Ari zostało jeszcze jakieś dwadzieścia minut.  Siedzieliśmy w ciszy na ławce i czekaliśmy na przyjazd pociągu. Obserwowałam ludzi. Dokąd oni się tak śpieszą? I po co? Czy nie widzą, że podróż jest najlepszą rzeczą w życiu człowieka? Przecież całe nasze istnienie to podróż. Gonimy za jakimś nieokreślonym celem, za sławą, za pieniędzmi i przez to nie zauważamy najpiękniejszych rzeczy.. Przyjaciół, rodziny, miłości, cudownych drobiazgów przy których warto się na chwilę zatrzymać. Nie czujemy ciepła które dają nam najbliżsi, odczuwamy tylko chłód... Zmarzłam już porządnie, wiec skuliłam się na ławce.
-Zimno ci?- Janek zawiesił wzrok na mojej twarzy.
-Niee, luzik.
-Przecież widzę.
-Ale co z tym zrobisz?- zaśmiałam się.
-Musiałbyś zatrzymać wiatr.- zobaczyłam jak chłopak zdejmuje kurtkę.
-No chyba zwariowałeś! Już, zapinaj to! Bo powiem twojej mamie!
-Dobra, już, przepraszam!- zaśmiał się.
-Ale dam ci swój szalik.
-Niee, co ty! Zimno ci będzie!- zaprotestowałam.
-Masz i nie marudź.- uśmiechnął się do mnie i odwiązał swój bordowy szalik.
-Ale Janek... Nie wygłupiaj się! Przewieje cię, czy coś...
-Nie przewieje mnie. Ale ty masz dużo włosów, jak ty się tym obsługujesz?- usiłował wyplątać z nich palce. Gdy mu się to z moją małą pomocą udało zawiązał mi na szyi szalik.
-No! Od razu lepiej. Swoją drogą bardzo ci w nim ładnie.- popatrzył mi się w oczy.
-Bo ładnemu we wszystkim dobrze!- zaśmiałam się. Leciutko zmrużył oczy i uśmiechnął się.
-W sumie fakt. Teraz już wiem dlaczego zawsze tak ślicznie wyglądasz.- znów się uśmiechnął, tym razem jakby do siebie i odgarnął włosy z mojej twarzy. Zapatrzyliśmy się na siebie. Miałam wrażenie, że jesteśmy całkiem sami, że cały otaczający nas hałas i tłok magicznie zniknął. Patrzyliśmy się sobie w oczy, Janek dotknął delikatnie mojego policzka. Czułam się dziwnie, bezpiecznie ale przede wszystkim cholernie dobrze. Janek lekko zbliżył swoją twarz do mojej i trzymał mój policzek swoją ciepłą dłonią. Pogładził mnie lekko kciukiem po kąciku ust i znów się do mnie przybliżył. Patrzyliśmy się sobie w oczy, ma tak cholernie brązowe tęczówki i wtedy nadjechał pociąg. Tłum ludzi poruszył się gwałtownie, wystraszyłam się. Janek rzucił mi ostatnie spojrzenie i odchrząknął.
-To ten... ymm... Chodźmy poszukać Ari, ok?
-Tak, chodźmy poszukać Ari.- przytaknęłam jakby otumaniona. Czy my prawie właśnie...? Gdy już odnaleźliśmy Ariadnę i się z nią wyściskaliśmy leniwie poszliśmy na przystanek autobusowy.  Jednak ja ciągle byłam myślami gdzie indziej. Ten moment na peronie... Był dziwny. Miałam wrażenie, że Janek patrzy się na mnie inaczej niż zwykle...Teraz już to wróciło do normy, ale wtedy na prawdę czułam się inaczej. To w ogóle było dziwne.  Dotarliśmy do domu Janka, jak tam było cudownie ciepło! Wkrótce dołączył do nas Florek z Emi. My z chłopakami zajęliśmy się gotowaniem a Emka poszła odpicować Ari do łazienki. Florek nakrył do stołu, fajnie mu to wyszło. Ja starałam się nie przypalić makaronu ale Jaś zrobił przepyszny sos. Nigdy nie myślałam, że tak dobrze radzi sobie w kuchni! Florek przyglądał się naszej pracy i pełnił w kuchni raczej rolę dekoracji niż pomocy. Więc postanowił zrobić coś niezwykle potrzebnego, absorbującego i trudnego: zapalił świeczkę na stole. Twierdził, że to wszystko na co go stać i, że jest z siebie dumny. Dziewczyny w końcu wylazły z łazienki. Ari niby wyglądała tak samo jak zwykle ale jakoś lepiej. Miała delikatny makijaż, ładnie upięte włosy i w ogóle jakoś fajnie się prezentowała. Próbowaliśmy wyciągnąć z Janka kto za chwilę do nas przyjdzie ale on nadal nie chciał nic powiedzieć. Wreszcie usłyszeliśmy dzwonek i pukanie. Wszyscy rzuciliśmy się do drzwi. Janek je otworzył i naszym oczom ukazał się uśmiechnięty od ucha do ucha chłopak z różą w ręce.
-A to jest właśnie Kiślu!- zaniemówiłyśmy.



♥♥♥
I oto jest! Rozdział dwudziesty szósty. Wybaczcie, ze się troszkę spóźniłam ale nie miałam przez chwilę internetu :(( Ale mam nadzieje, że rozdział się Wam podobał.
Zapraszam na aska: Kliknij po ciastko i radosć
Oraz do komentowania! :D
Cieplutko pozdrawiam
Miśka

niedziela, 29 marca 2015

Rozdział 25

-A co wy takie poważne?- zapytał Janek.
-Bo my myślimy.
-No to progres, gratuluję!- zaśmiał się Eskacz.
-Tobie też by się czasem przydało.- fuknęła Ari.
-Dobra, fajnie. A nad czym myślicie?- przerwałam im bo zaraz zaczęli by się kłócić.
-Bo będzie ten bal, co nie? I chcemy zrobić tak żeby Ari też mogła pójść.- o nie... W naszej szkole są często organizowane bale. Z okazji rozpoczęcia i zakończenia roku, z okazji zimy lub jak kto woli z okazji Świąt Bożego Narodzenia no i bale andrzejkowe. Trzeba przyjść w sukienkach wieczorowych (których nienawidzę) będziemy musieli się integrować z ludźmi (czego też nie lubię) no i najgorsze: należy mieć osobę towarzyszącą...
-A czemu Ari miałaby nie iść?
-No bo trzeba mieć partnera jeśli jest się spoza szkoły! A z naszą paczką będzie problem... No ja zapraszam Floreczka, to oczywiste- tu uśmiechnęła się ciepło do chłopaka.
-Ale co z Ariadną? Albo co z Martyną? No bo ty Janek chyba nie masz nikogo innego, co nie?
-Nie.- mruknął. Chciał iść na ten bal z Olą. Wiem, że na to czekał i, ze się z tego cieszył. Ale ona musiała wszystko zepsuć.
-A muszę iść?- popatrzył się na dziewczyny wzrokiem zbitego psa.
-Stary ogarnij się już! Olka to nie jedyna laska na świecie! Rozejrzyj się! Pomyśl! Masz super przyjaciółkę! Nie mówię, ze masz się z nią umawiać. Znajdź sobie kogoś innego i zapomnij o tej... tej... dziewczynie! Nie oglądaj się za jakimś pustym plastikiem! Stać cię na dużo fajniejszą dziewczynę. Olka nie była warta twojej uwagi, zrozum to wreszcie!- zdenerwował się Florek.
-Ale...
-Bez ale! Zachowujesz się jak zniewieściały idiota! Ona NIE była ciebie warta. Otrząśnij się i zacznij normalnie żyć.
-Poza tym Olka będzie miała satysfakcję z tego, że nie masz dziewczyny. No dalej, idź z Martyną.- dołączyła się Emi. Zapanowała kompletna cisza. Siedziałam na podłodze i patrzyłam na moich przyjaciół. Emi stała oparta o stół z Ari a chłopcy siedzieli na kanapie. Wszyscy czekali na reakcję Janka, który zrobił się całkiem blady. Wstał i podszedł do okna. Patrzył się poza horyzont, stukał palcami w parapet. Sama nie wiem czy wybuchnie czy może w końcu coś do niego dotarło. Florek umie wstrząsnąć człowiekiem kiedy będzie taka potrzeba. Po kilku minutach Jasiek odwrócił się i westchnął.
-Macie rację. Jestem głupi.- potarł dłonią twarz i z powrotem opadł na kanapę.
-No widzisz stary. Nie jest tak źle. Idziesz z Martyną, tak?- Eskacz poklepał go po ramieniu a on tylko przytaknął.
-No dobra, a co ze mną?- zapytała Ari.
-No właśnie... Jak coś to mogę kogoś załatwić... Ale czy ja wiem? To nie jest najlepszy pomysł, sami wiecie jakich ja znam głupich kolesi.- westchnęła Emilka.
-Ej! Mogę cię zapoznać z moim kolegą...- uśmiechnął się Jasiek robiąc tą swoją dziwną minę. To wróżyło coś dziwnego albo głupiego.
-A kto to?- ucieszyła się Ariadna.
-Nie powiem ci! Zobaczysz.- zaśmiał się.
-Randka w ciemno!- zaklaskała w ręce Emi.
-Zróbmy tak! To będzie super!- Ari oczywiście zaczęła się śmiać.
-Dobra. Umówimy was, będzie zabawnie. Tak dla sprostowania. Ty Emi idziesz z Florkiem, Ari idzie z moim kumplem a ja z Martyną?
-Tak!- zapiszczały dziewczyny
-A może ktoś się mnie zapyta o zdanie, hmm? Czy nie, mam iść z Jaśkiem i nie mam nic do gadania?- udawałam obrażoną. Jaś wstał i wyciągając do mnie rękę powiedział:
-Piękna panienko czy zgodzisz się pójść ze mną na bal andrzejkowy?
-No dobra.- zaczęłam się śmiać i podałam mu rękę. On uśmiechnął się do mnie ciepło i schylając się delikatnie musnął ustami wierzch mojej dłoni.
-No to super.- mruknął patrząc mi z uśmiechem w oczy. Dziewczyny popatrzyły się na siebie znacząco. Były z siebie wyraźnie zadowolone.



♥♥♥
Proszę bardzo! Specjalnie dla askowych rozdział w niedzielę :) Mam nadzieję, że się Wam podobał :D Jest króciutki ale nadprogramowy, miało go nie być xD 
Zapraszam na aska Tu jest fajnie oraz do komentowania rozdziałów :)
Chciałam Wam jeszcze bardzo podziękować za 20 000 tysięcy wyświetleń! <3 Na prawdę, nie wiecie jak się strasznie cieszę! :D

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

piątek, 27 marca 2015

Rozdział 24

-Kto to?- zawołała Ari. Dziewczyna jest bardzo fajna ale troszkę zbyt... rozentuzjazmowana?
-Hej Janek! Elo Ruda! Proszę, panie przodem.- zwrócił się Florek do Emi i puścił ja w drzwiach. Zdjęli buty i kurtki po czym weszli do salonu.
-Siemka Ari!- przywitała się Emka.
-Sorki za spóźnienie. Ale ona musi się wyszykować jakby nie była wystarczająco ładna.- dodał Florian.
-Oj, już nie słodź!- zaśmiała się Emilka ale widać było, że sprawiło jej to przyjemność. Rozsiedli sie na kanapie i Ariadna zarządziła integrację. Oczywiście ja musiałam być pierwsza.
-Nooo... Ja lubię rysować, mój pies ma na imię Korek i lubię Dary Anioła.- Emilka uśmiechnęła się do mnie.
-Teraz ty Januś!- Zaśmiała się Ari.
-Ale mnie wszyscy znają!- bronił się.
-Wszyscy to wszyscy!- wykrzyknęła jego kuzynka. Chłopak westchnął.
-Ja lubię pływać, grać w gry i je komentować i denerwować Loczka.- zarechotał a ja rzuciłam go poduszką.
-No niech będzie. Ale nie jestem z was zadowolona!- pogroziła nam palcem.
-No to tak! Ja jestem Ari! I nie lubię swojego imienia, serio! Lubię rysować, wiecie?! I jestem super fanką Zmierzchu! Serio, on jest świetny! Mam też kota Roberta Pattisona z którym śpię a potem mogę się pochwalić, że sypiam z Robertem Pattisonem!- Trajkotała tak szybko, że nie nadążałam z rejestracją słów, a ona zdążyła się jeszcze śmiać.
-Mówiłaś nam to już!- powiedział Janek.
-Już, cicho Ari!- dodał po chwili.
-Tylko skończę, okej!? I lubię jeszcze malować, wiecie?! Ale to już chyba wam mówiłam! Co nie?- Śmiałą się rozentuzjazmowana. Strasznie szybko mówi, strasznie głośno się śmieje i bardzo dużo gestykuluje. Ja nie wiem jak to jest ale przez to była tak niesamowicie sympatyczna. Ale nie wiem skąd brała tyle energii na to wszystko.
-Ej, może zacznij uprawiać jakiś sport, hmm?- zasugerował Florek. Znając osoby o takim temperamencie uprawia już pięć dyscyplin sportowych.
-Nieee, szybko się męczę!- wybuchnęliśmy śmiechem. Tak samo, jak nie umiem sobie jej wyobrazić smutnej, tak samo nie wyobrażam jej sobie zmęczonej.
-To może ty Florianku nam coś o sobie opowiesz, hmmm?- zaśmiała się perliście.
-Nooo... Mam na imię Florian...
-Na serio?- rechotała dalej.
-Noo... Lubię jeździć na motorze i od kilku lat tańczę w balecie.- tu Ari opluła się sokiem porzeczkowym.
-Co was tak śmieszy ten balet?- zażartował.
-I mówią na ciebie Eskacz!- wykrzyczała Emilka.
-Ej, no! Miałaś im nie mówić!
-Co? Czemu Eskacz?
-Głupia historia...
-Mów!- zaciekawiła się Ariadna.
-Eeeh.. Jak byłem młodszy, jeszcze zanim zacząłem tańczyć to strasznie się popisywałem.
-Tak jakbyś teraz się nie popisywał!- rzuciłam.
-To nie ważne, ciśśś- zaśmiał się.
-Ale wtedy jeszcze bardziej. Chciałem być fajny, chciałem być takim "fejmem" szkolnym, wicie o co chodzi. "Fajni" koledzy mówili, że będziemy skakać z takiego murka do wody. To jeziorko było płytkie a mur wysoki. Bałem się strasznie, tak samo jak oni. Ale nikt z nas nie miał na tyle odwagi żeby się odezwać i wybić to reszcie z głowy. Ja jako największy kozak miałem skoczyć pierwszy. Już brałem rozbieg kiedy jeden z tych kolesi krzyknął "Nie skacz!" zdygał już wtedy. Ale ja nie zrozumiałem i krzyknąłem "Co? Jaki Eskacz?" no i skoczyłem... Skończyło się na połamanych żebrach i ręce. Cudem przeżyłem... Od wtedy mówią na mnie Eskacz. - Słuchaliśmy w napięciu, nawet Ari była spokojna.
-Cud, ze przeżyłem, serio. Nigdy tak nie róbcie. Lepiej być "ciotą" niż kaleka do końca życia. Szkoda, że dopiero teraz to rozumiem. I wiem, że to była głupota.- chwilę siedzieliśmy w pełnej napięcia ciszy ale Ari skutecznie rozruszała towarzystwo. Zaczęliśmy dalej gadać i śmiać się z siebie nawzajem. Co mnie śmieszyło: najczęściej wymawianym teksem było "cicho Ari!" Jak ona może tyle mówić, śmiać się i gestykulować? Nie ogarniam tego. Ale i tak ją lubię, chyba jako pierwszą z tak żywych osób. W pewnym momencie Ari wszyła z Emilką po coś tam, nie mam pojęcia co. Wtedy zwrócił się do mnie Florek.
-Ruda. Musisz mi pomóc z Emi.
-Co? Co się stało?- zaniepokoiłam się.
-Bo ja jej nie rozumiem!- wybuchnęłam śmiechem. Nic dziwnego, że jej nie rozumie. Emi to typowa baba.
-No co?- jęknął.
-Nic, nic. Mów dalej.
-No ja jej nie ogarniam. Jest pierwszą dziewczyną której nie rozumiem! Raz mam mówić, raz być cicho. Raz coś ją śmieszy a raz denerwuje. Raz jest radosna jak skowronek a po chwili to normalnie "bez kija nie podchodź" Raz chce gdzieś iść a raz nie chce. Raz chce jeść a raz nie chce. Raz chce kończyć rozmowę a po chwili słyszę, że kończę bo jej nie kocham.Raz coś chce a za chwilę nie chce. To czego ona chce!?- z rezygnacją opuścił ręce.
-Właśnie! Ja miałem tak samo z Olą.- posmutniał Jaś.
- Czego wy właściwie chcecie?- zapytał Eskacz.
-Chłopcy, chłopcy, chłopcy.- westchnęłam.
-Opowiem wam teraz tajemnicę kobiet, ok? Nikt nas nie słucha?- szepnęłam. Chłopcy się rozejrzeli.
-Nie.- powiedział Janek.
-Dobra. Nachylcie się tu, muszę być cicho żeby nikt nie powołany nie słyszał. Bliżej, no.- mówiłam bardzo cicho, prawie dotykaliśmy się głowami.
-Ok. Tylko nikomu nie zdradźcie.
-Nie zdradzimy.
-Wiec tak. Uważajcie, to wszystko zmieni. Może się zachwiać wasz światopogląd. Słuchajcie.- chłopcy zastygli w napięciu.
-Otóż: nie mamy pojęcia czego chcemy!
-Wiedziałem!- krzyknęli obaj i zaczęliśmy się śmiać. Do salonu weszły dziewczyny. Były bardzo poważne.
-Słuchajcie. Jest sprawa.



♥♥♥
Oto rozdział 24 :D Mam nadzieję, że się Wam podobał! :) Nie jest tak długi jak wczorajszy ale mówiłam, że to tylko tak jednorazowo :) 
Zapraszam Was na supi aska: Klub nielubiących Oli XD (ask)
Piszcie, komentujcie i subskrybujcie! :D

Pozdróweczkiii
Miśka

czwartek, 26 marca 2015

Rozdział 23

Perspektywa Jaśka 

Wszedłem przez wiecznie zepsutą bramkę Martyny, zadzwoniłem dzwonkiem do drzwi. Otworzyła mi Olimpia.
-Hej Janek, wchodź.
-Dzień dobrzy, ja przyszedłem do Martyny...
-Wiem, że przyszedłeś do Martyny, to oczywiste. Wiesz co jej jest?- jej twarz wręcz poszarzała
-Nie, co się stało?
-Załamała się, nie wiemy dlaczego z nikim nie chce gadać. Od niedzieli nic nie jadła, wypiła tylko szklankę soku... Ciągle tylko leży na łóżku i płacze jak myśli, że nie słyszymy... Pogadaj z nią, może coś ci powie.
-Mam do niej pójść?
-Jakbyś mógł... Pomóż jej, proszę. Tylko ty możesz coś zrobić, tobie ufa...- popatrzyła się na mnie tak, że zrobiło mi się przykro.
-To ja ten... Pójdę.- wszedłem po schodach i podszedłem pod drzwi jej pokoju. Słychać było cichy, stłumiony szloch. To przeze mnie... Dlaczego ja jestem taki głupi? Ścisnęło mi się gardło. Wszedłem cicho do pokoju i najciszej jak umiałem zamknąłem za sobą drzwi. Zobaczyłem Martynę płaczącą na środku pokoju, była odwrócona w stronę okna, więc mnie nie zauważyła. Dawno tu nie wietrzyła, wszędzie walały się porwane kartki z rysunkami. Stanąłem za nią i, że nie wiedziałem co mam zrobić po prostu ją przytuliłem. Dziewczynę przeszedł dreszcz strachu, prawie krzyknęła
-Ciśśś Loczek, nie płacz już.- zakołysałem nią.
-Idź stąd! Jasiek, zostaw mnie! Wyjdź, zostaw mnie samą!- odepchnęła mnie od siebie.
-Porozmawiajmy...- wyciągnąłem do niej rękę.
-Nie mamy o czym rozmawiać!- odsunęła się kawałek.
-Mamy. Proszę, Martynko...
-Nie mów na mnie Martynko!- warknęła.
-Przepraszam... Nie będę już tak mówić... Ale proszę posłuchaj mnie!
-Nie chcę! Wyjdź stąd!- otworzyła przede mną drzwi. Płakała, bardzo płakała... Postanowiłem, że jednak wyjdę... Skoro nie chce rozmawiać to nie będę jej zmuszać. Zamknęła za mną drzwi, skierowałem się w stronę schodów. Usłyszałem szloch. Muszę jej dać spokój... Nie mogę! Wróciłem się i wpadłem do pokoju Martyny. Zamknąłem drzwi.
-Wyjdź stąd.
-Daj mi się wytłumaczyć to sobie pójdę.- przytuliłem ją mocno, próbowała się wyszarpać ale byłem od niej silniejszy.
-Dobrze, ale mnie puść...- jęknęła. Usiedliśmy naprzeciwko siebie, przyjrzałem się jej twarzy. Spuchnięta od płaczu i zmęczona z powodu braku snu. Nie myślałem, że aż tak to przeżywa... Jestem głupi...
-Posłuchaj mnie. Zachowałem się jak idiota, wiem, że to banalne ale taka jest prawda. Jestem głupi. Nie wiem jak mogłem tak o tobie pomyśleć. To pewnie dlatego, że tak bardzo ja kocham..- głos mi sie załamał. Martyna przeszyła moje oczy zielonym spojrzeniem.
-Czyli już wiesz...?- przytaknąłem. Stało się coś niemożliwego: Martyna mnie przytuliła. Zamrugałem oczami i przygarnąłem ją do siebie, dziewczyna zaczęła płakać. Kołysałem ją aby ją uspokoić i kontynuowałem mój monolog.
-Bardzo cię przepraszam, że tak zareagowałem, wiem jak strasznie byłem naiwny. Po prostu nie mieściło mi się to w głowie... I nadal nie mieści. Nie rozumiem... Nawet nie wiesz jak tego żałuję, przepraszam... Jestem głupi, wiem...- siedzieliśmy przytuleni do siebie, Martyna zaczęła się uspokajać.
-Nawet nie wiesz jak za tobą tęskniłem- powiedziałem przytulając do siebie jej drobne ramiona.
-Ja za tobą też tęskniłam... I wiem, ze to trudne ale nie przejmuj się nią, ona taka jest... Chciałam ci to powiedzieć już dawno ale się nie dało, sam wiesz... Nie chciałeś mnie słuchać... A jak ci już powiedziałam to...- klatka piersiowa znów zaczęła jej drżeć.
-A to jej strata, że nie doceniła takiego człowieka jak ty.- pociągnęła nosem.
-Ale ja ją kocham!- mruknąłem zrezygnowany.
-Masz jeszcze mnie. Jestem twoją przyjaciółką, nigdy cię nie zostawię...- siedzieliśmy w ciszy. Po chwili zauważyłem, że Martyna zasnęła. Podniosłem ją delikatnie i położyłem ją na łóżko. Przykryłem ją kocem i zabrałem włosy z jej drobnej twarzy.
-Przepraszam, nie mogę się powstrzymać.- szepnąłem i delikatnie pocałowałem jej policzek, po czym wyszedłem zamykając za sobą drzwi. To był zwykły, przyjacielski buziak. Z resztą Martyna nie będzie tego pamiętać bo spała.

Perspektywa Martyny 

  Nie będę komentować tego co zrobił Janek gdy myślał, że spałam. Dlaczego? Przecież nic do mnie nie czuje. W głowie miałam mętlik. Ma strasznie dziwne sposoby okazywania sympatii. Leżałam na łóżku i słyszałam jak Jaś gada z Olimpią, nie rozumiałam co mówią. Po chwili chłopak wyszedł a ja odpłynęłam do krainy Morfeusza.

Następnego Dnia

Poszłam do szkoły, jestem z siebie dumna. Pierwsza lekcja była najgorsza. Siedziałam z Emilką a byłyśmy pokłócone, To nienaturalne bo nigdy się nie kłócimy, serio. A Janek siedział przybity, widać było, że nie spał w nocy. Zapuchnięte oczy, szara twarz i to, co najabardziej mnie uderzyło: brak zadziornego połysku w wesołych oczach. Teraz siedział zgarbiony ze wzrokiem wbitym w ławkę. Zabiję Olkę, jak Boga kocham. Co raz bardziej jej nienawidzę, cy to w ogóle możliwe? Zauważyłam, że Jaś się na mnie patrzy, uśmiechnęłam się. Odpowiedział mi nieznacznym i smutnym uniesieniem kącików ust. Dlaczego tak jest, że najlepszym ludziom przytrafiają się najgorsze rzeczy? Zadzwonił dzwonek na przerwę. Usiadłam obok Jaśka w kącie korytarza. Chłopak nawet nie zauważył, ze przyszłam bo słuchał muzyki z zamkniętymi oczami.
-Czego słuchasz?- wyjęłam mu słuchawkę z ucha.
-O, hej. Sama zobacz.- nie było w nim w ogóle energii.Umiejscowiłam słuchawkę w uchu:

"O udupienie totalne
Niewiasty nosisz imię
Ile Cię trzeba dotknąć razy żeby się człowiek poparzył?
Ale tak żeby już więcej ani razu
Żeby już więcej za nic
Żeby już więcej nie miał odwagi
No ile razy?!"

-Janek...
-No co?- silił się na obojętny ton. Zagrała kolejna piosenka:

"A miało być tak pięknie
Miało nie wiać w oczy nam
I ociekać szczęściem
Miało być sto lat, sto lat"

Widziałam, że się rozkleja ale postanowiłam, że nie będę  mu przeszkadzać. Chciałabym mu pomóc ale nie wiem jak...
-Dzięki, że jesteś.
-Co?- ocknęłam się.
-Dzięki, że jesteś. I, że nie muszę się przy tobie od razu uśmiechać.- powiedział patrząc w pustkę.
-Mówiłam, że będę zawsze.- przez resztę czasu siedzieliśmy w ciszy. Kolejne przerwy przebiegały identycznie. Z tym, że na ostatniej podeszła do nas Emi.
-Martyna! Ja już tak nie mogę! Możemy się do siebie odzywać, proszę!- zarzuciła mi ręce na szyję.
-Pewnie! Przepraszam, zachowałam się jak idiotka..- również ją przytuliła,
-Też jestem głupia!
- Nie jesteś!
-Obie jesteście durne. Nie kłócicie się, nie warto. A tobie Emi gratuluję.- Janek poklepał przyjaciółkę po ramieniu.
-Co? Czego on ci gratuluje?
-Jestem z Florkiem!- ucieszyła się.
-Nie złość się , proszę!- ułożyła ręce w błagalnym geście. Byłam w totalnym szoku.
-Co? Ale jak? Od kiedy? Jemu powiedziałaś a mi nie?
-Ja sie dowiedziałem od Floriana.- chłopak podniósł ręce do góry.
-Ale jak? Już? Nie za szybko?
-Oj Martynko... Tego nie dało się powstrzymać! To miłość!- Emi radośnie zawirowała.
-No dobra... Ale wiesz co ja o tym myślę... On jest niezrównoważony...
-Florek to spoko facet!- w końcu roześmiał się Jasiek.
-Właśnie! Jest miły. uroczy, zabawny, kochany, inteligentny, kulturalny, dobry, słodki...- Emi zaczęła wyliczać na palcach.
-Dobra, dobra. Ja już wiem jak to jest z tymi twoimi miłościami. Ale jak cię ten frajer zrani to...
-To utopimy go w kwasie!- powiedział Jaś.
-Bardzo śmieszne!- Obruszyła się Emilka. Jaś chciał coś jej odpowiedziec ale zadzwonił dzwonek. Po lekcjach wszyscy rozeszliśmy się do domu.
  Koło 16.30 dostałam SMS od Jaśka "Przyjdziesz? Proszę..." Coś się stało! Załamał się albo jeszcze gorzej!
-Idę do Jana!- krzyknęłam i wybiegłam z domu w niezawiązanych butach i źle założonej kurtce. Przebiegłam , przez ulicę, bramkę domu Janka i załomotałam do drzwi. Po chwili otworzył mi Jaś.
-Łoł. Szybka jesteś. Masz niezawiązane buty. Właź, jestem jeszcze sam.
-Idioto! Myślałam, że coś się stało! Mało się nie zabiłam!- rzuciłam go kurtką.
-Czemu?
-Nagle mnie prosisz żebym przyszła! I myślałam, że coś się dzieje! Co za głupek!
-Wyluzuj. Chciałem żebyś przyszła bo wpadnie Ari, moja kuzynka. Ta z rynku.
-Aaaa, dobra. Wiem która. Nie strasz mnie tak więcej.
-Ok, nie będę. Mówiła, że chce was poznać. Przyjdzie za jakiś moment. - poszliśmy do salonu i usiedliśmy na kanapie.

Perspektywa Jaśka

  Siedzieliśmy w ciszy na kanapie. Śmieszyła mnie reakcja Martyny na tego SMS'a. Ale to było miłe, bardzo miłe. Wiedzieć, że jest się dla kogoś ważnym, że ktos się martwi i interesuje. To tak jak z Olą. Ona zawsze lubiła być w centrum mojego zainteresowania. I nadal lubi... Tylko, że już nie mojego....
-Jak się trzymasz?- Martyna badawczo wbiła we mnie wzrok.
-U mnie nic ciekawego...- zachwiał mi się głos.
-Mi możesz powiedzieć.- wyraźnie się zatroskała.
-Wiesz przecież, że jest beznadziejnie. Brakuje mi jej. Dziś nawet na mnie nie spojrzała...- po moim policzku spłynęła jedna łza. Nie mogę płakać, muszę być twardy,
-Janek...- pogładziła mnie po ramieniu.
-Przepraszam, zachowuję się jak baba.
-Oj, Janek, Janek. Szczere łzy nie psują ci reputacji. Zwłaszcza przy mnie, przecież jestem twoją przyjaciółką.- uścisnęła  mnie. Potrzebowałem przytulenia. Nie, że jestem słaby czy coś, bo nie jestem. Kogo ja oszukuję? Potrzebowałem tego i to bardzo. Nawet jako  chłopak. Usłyszeliśmy pukanie do drzwi, to Ari. Otworzyłem jej.
-Hej Jasiek!- zaśmiała się perliście i zarzuciła mi ręce na szyję.
-Cześć Ari! Jak u ciebie? Daj kurtkę i właź, jest Martyna.
-Hej Martynko!- zawołała ze śmiechem i przytulając podniosła ją do góry.
-Hej, hej...- powiedziała zdezorientowana. Ari nigdy nie rozumiała, że ktoś nie jest tak wesoły i otwarty jak ona. Siedzieliśmy w salonie i piliśmy sok porzeczkowy. Ariadna standardowo opowiadała o swoich zwierzętach.
-A wiesz, ze mój pies ma na imię Potato!? To śmieszne, co nie! Gdy krzyczysz "ziemniak" tylko, że po angielsku przybiega do ciebie pies!- trajkotała z zawrotną szybkością, śmiejąc się.
-I wiesz co jeszcze? Mam też kotka! Ma na imię Robert Pattison, tak jak mój ulubiony aktor! Tylko, że aktor ma na imię Robert a na nazwisko Pattison!-  śmiała się jakby opowiedziała dobry dowcip. Martyna maskowała uśmiech i grzecznie przytakiwała głową.
-I wiesz co? Jak mi smutno to wołam kotka żeby ze mną spał! I mogę mówić, że sypiam z Robertem Pattisonem i to nie będzie kłamstwo!- nie wiem jak ona może tak szybko mówić.
-To ty kiedykolwiek jesteś smutna?- zaśmiała się Martyna. Nagle ktoś zapukał do drzwi.



♥♥♥
Oto jest 23 rozdział! :D Jest supi długi z jednego, ważnego powodu. Dziś nasz blog ma miesiąc! Dokładnie miesiąc temu wrzuciłam pierwszy rozdział. Dużo się przez ten czas zmieniło. Zdążyłam się już zżyć z bohaterami a Wy? Jestem dumna z naszego bloga! Bo to nasz blog, wspólnie go tworzymy. :) Serio, czuję się jakbym miała miesięczne dziecko XD Cieszę się i mam nadzieję, że Wy też się cieszycie! :) 
Jest jedna sprawa.. Żeby nie było. Nie odgapiłam początku od Froncali! Którą bardzo, bardzo serdeczne pozdrawiam! I dzięki ci, za wsparcie przy pisaniu XD Blog Froncali, jest super! <3
Chciałam również podziękować Duśce która zawsze mnie wspierała przy pisaniu bloga! Jesteś wielka! Blog Duśki! <3
Noi Wam, moi kochani! Za każdy przeczytany rozdział, za każde wyświetlenie (których jest MASA!) i za każdy komentarz! Jesteście cudowni, na prawdę! <3 

Dziękuję, kocham i pozdrawiam
Miśka <3

środa, 25 marca 2015

Rozdział 22

  Ola machała ręką do jakiegoś kolesia, pewnie to jej kumpel. Stałem przed przejściem dla pieszych, więc nie mogłem do niej podejść. Chłopak podbiegł do Oli i się pocałowali. Ciekawe kto to jest? Czy zna go ze szkoły... Chwila co ona zrobiła?! Czy oni właśnie...!? Zrobiło mi się zimno. Poczułem jak krew odpływa z mojej twarzy a napływa w zaciśnięte już pięści. Nie... To nie może być prawda! Złapałem się za włosy i odbiegłem na kilka metrów w drugą stronę. To nie jest Ola, coś mi się przewidziało... To nie możliwe. Zapaliło się zielone światło, przebiegłem przez jezdnię. Czułem się jak we śnie, jak w jakimś koszmarze. To nie może być Ola...-Ola!- krzyknąłem, widziałem jak jej twarz zmienia się, blednie.
-Co.. co ty tu robisz?- wrzasnęła.
-Raczej co TY robisz?- lekko łamał mi się głos. To nie możliwe, mi się to śni.
-Odpowiedz na moje pytanie a nie idiotycznie się wykręcasz!
-Wracam z treningu.- nadal nie wierzę w to co się dzieje.
-Wracasz z treningu, tak!?- zaczęła się trząść.
-Tak. Kto to jest!?- warknąłem.
-Nie twoja sprawa!- lekko mnie odepchnęła.
-Jak to nie moja!? Ty mnie zdradzasz z jakimś, jakimś...!- teraz to do mnie dotarło. Ona mnie zdradza, Boże.
-Nie zdradzam cię!
-To co to było?! Taki buziaczek, tak?!
-To mój przyjaciel!
-Z którym się obściskujesz po kątach?
-A ty mnie śledzisz!
-Co proszę?- otworzyłem szeroko oczy.
-Śledzisz mnie! Nie ufasz mi! Jak możesz?!- momentalnie zalała się łzami, ten frajer ją objął.
-Nie dotykaj jej!- wrzasnąłem do tego gościa, odskoczył jak oparzony.
-Prze-przepraszam...- wykrztusił i uciekł wzrokiem. Ludzie dookoła patrzyli się na tę scenę z nieukrywanym zaciekawieniem. Jakoś mało mnie to obchodziło. Ola spojrzała na mnie zapłakana.
-Jak możesz?- szepnęła łkając.
-Ale co jak mogę?- warknąłem zbulwersowany.
-Nie krzycz na mnie!- wrzasnęła machając rękami.
-To ty też nie krzycz!- starałem się zachować spokój...
-jak możesz mnie śledzić?! Jak?! Nie ufasz mi! Jak możesz mi nie ufać!? Ty w ogóle wiesz na czym polega związek? Na zaufaniu! A ty go do mnie nie masz! Dlaczego mnie nie docenisz?!
-Jak to cię nie doceniam... Oluś, proszę... Wim na czym polega związek.- starałem się nie płakać. Jak mogę ją tak ranić?
-Nie wiesz na czym polega związek skoro mnie śledzisz! Szukasz problemów! Nie wystarczam ci, tak?! Znudziłam ci się! Nie mogę być z kimś kto mnie nie docenia i mi nie ufa! Jak możesz być tak podły? To koniec, rozumiesz? Definitywny koniec!- krzyczała płacząc.
-Zrywasz ze mną?- nie wierzyłem. Jak to ona ze mną zrywa? Przecież to ona mnie zdradziła nie ja ją.
-Tak, zrywam z tobą! Ty podły sadysto!- uderzyła mnie w twarz. Jak to sadysto?
-Ale...
-Nie, nie wybaczę ci! Chodź stąd Marcinku, nie mogę tak funkcjonować... Ja mu dałam tyle ciepła a on mnie tak traktuje!- odbiegła płacząc.
-Czekaj, Ola!- krzyknął Marcin, przytulił ją. Zawrzało we mnie.
-Koleś, teraz posłuchaj mnie bardzo uważnie, okej?- syknąłem łapiąc go za koszulkę i patrząc mu w oczy. Chłopak ugiął się pod moim spojrzeniem.
-Do-dobrze...!- wydukał przerażony, wzrokiem szukał ucieczki, puściłem jego koszulkę.
-W tym momencie trzymasz w ramionach cały mój świat. Nie wiem dlaczego woli takiego frajera jak ty, który boi się spojrzeć mi w oczy, na prawdę. Ale jeśli Oli spadnie z głowy choć jeden włos, jeśli choć raz przez ciebie zapłacze a ja się o tym dowiem to marny twój los. Masz jej bronić, masz nie być ciotą! Dla niej, rozumiesz to!? Skrzywdź ją choć raz a zapamiętasz mnie do końca swojego życia. Które może być wtedy szybko skrócone. Rozumiesz?!
-Ta-aak, rozumiem...- prawie płakał.
-Odpowiedz mi normalnie! Masz się zachowywać jak facet!
-Tak, rozumiem!- wyprostował się przerażony.
-Cieszę się, ze się dogadaliśmy. Znikaj mi z oczu!- Ola chwyciła Marcina za rękę i szybko odeszli, ciągle spoglądając z siebie. Teraz już wiem czemu mówiła do mnie "Marcinku" Jak ona mogła? Jak? I to ona mi nie wybaczy... Niby czego? To ona się obściskuje z jakimś frajerem na boku! Jak ona mogła... Widziałem jak idą a ten koleś ją obejmuje. Zdenerwowałem się jeszcze bardziej, o ile to w ogóle możliwe. Ruszyłem w ich stronę, zaraz coś zrobię temu chłopaczkowi! Nie, nie mogę go uderzyć, muszę uszanować decyzję Oli mimo, że się z nią nie zgadzam. Z moich oczu pociekła łza. Nie mogę płakać! Nie jestem ciotą, muszę być twardy. No i co ja bez niej zrobię? Ja ją kocham!
-Wszystko w porządku?- zapytała jakaś kobieta.
-Tak, tak. Wszystko dobrze.- ocknąłem się.
-Stoisz tu już kilka minut...
-Nie, wszystko dobrze. Musze już iść, dziękuję ze troskę.- odszedłem. Jak mam żyć bez Oli? Nie pamiętam jak wsiadłem do autobusu, nie pamiętam drogi do domu. Pamiętałem tylko to, że muszę przeprosić Martynę.



♥♥♥
No to jest rozdział 22 zioomki :) Mam nadzieję, że Wam podpasował. Wiem, że nasza kochana Oluś namieszała i obróciła kota ogonem :) Stwierdzić jak bardzo jej nienawidzicie możecie z godnie z tradycją na asku Kliknij tu jeśli też nie lubisz Oli (ask) 
No i zakończyło się głosowanie w ankiecie :) Wyniki ankiety
Napisać co myślicie możecie też w komentarzu, byłoby miło! :D

Cieplutko pozdrawiam
Miśka

wtorek, 24 marca 2015

Rozdział 21

-Do widzenia..- powiedziałam do mamy Janka uśmiechając się sztucznie. Widziała, że coś jest nie tak zwłaszcza, że łzy spływały mi po policzkach.
-Co się stało? To przez Jaśka? Mam z nim pomówić?- odłożyła nieskazitelnie białą, lnianą szmatkę i zbliżyła się do mnie.
-Nie, nie przez Jaśka.- skłamałam
-Marcelinko...
-Martyna nie Marcelina...- mruknęłam.
-Przepraszam. To przejęzyczenie. Czy mam mu coś przekazać?
-Nie.. Ale ja muszę już iść, do widzenia..
-No dobrze. Czekaj! Zapnij się dziecinko, przeziębisz się i co będzie? Bardziej bo wieje. No, dobrze. Wiesz, że zawsze możesz się do mnie zwrócić? Zwłaszcza jeśli ci się przypomni, że to przez tego palanta. Nie płacz już.- niepewnie kiwnęłam głową, mama Jasia zamknęła za mną drzwi. Wyszłam z ich ogrodu i zamknęłam bramkę, ogarnęła mnie fala niepohamowanego płaczu. Usiadłam na środku ulicy i kuląc się zaczęłam płakać. Co się właśnie stało? Dlaczego on tak o mnie myśli?  Jak może uważać, że kłamie? Łzy spływały po moich policzkach, zaczynałam się dusić od łkania. Zauważyłam, że nadjeżdża auto. Niech mnie potrąci, byłoby lepiej. Samochód zaczął zwalniać, więc wstałam i podeszłam do bramki. Zamykając ją zauważyłam, że Jaś stoi w oknie, patrzył się na mnie. Dlaczego tak jest? Zaufałam mu, uważałam za przyjaciela a on tak... Jak może myśleć, że chcę żeby zerwał z Olą? Jak? Weszłam do domu i szybko poszłam do siebie.
-Co się stało?- zawołała Olimpia, zignorowałam ją. Weszłam do pokoju i zastawiłam drzwi krzesłem, niestety nie mam w nich zamka. Leżałam na łóżku a z oczu płynęły mi łzy, szloch trząsł całym moim ciałem. Długo patrzyłam się w sufit, nie chciało mi się żyć, nie chciałam myśleć i czuć. Utrata przyjaciela to śmierć najważniejszej części duszy. Śmiało mogłam powiedzieć, że czułam się znacznie gorzej. Z czasem przestałam nawet płakać, nie miałam już na to sił. Po prostu leżałam i martwo patrzyłam się w sufit nad łóżkiem, zaczęło się robić jasno. Przeleżałam tak całą noc? Zadzwonił budzik ale ja zrzuciłam go tylko na podłogę, wyłączył się na dobre. Nie wiem ile godzin minęło ale słońce było już po drugiej stronie horyzontu gdy do pokoju wszedł tata.
-Hej Martysia...- nie odpowiedziałam
-Co się dzieje?- usiadł na łóżku, odpowiedziałam mu ciszą.
-Byłaś w szkole?- pokręciłam głową.
-A wyszłaś w ogóle z łóżka?- znów ten sam gest. Tata westchnął i pogładził moją dłoń.
-Jadłaś coś?- cisza.
-A chcesz coś?- znów bez odpowiedzi.
-Martysiu... Proszę... Eeeh... Jak będziesz czegoś potrzebować to wołaj. Olga zrobiła miodownik, tak jak lubisz. Zjedz go jak będziesz chciała. I połóż się spać, jutro pójdziesz do szkoły.
-Nie.- zamknęłam oczy.
-Nie możesz tyle opuszczać.
-Zmuś mnie.- syknęłam. Ojciec wyszedł z pokoju a ja znów zaczęłam płakać

Perspektywa Jaśka

-Janek co jest z Martyną?- zapytała mnie Emi na przedostatniej przerwie.
-Nie mam pojęcia.- obojętnie wzruszyłem ramionami.
-Coś się stało?
-Nie.- co jej do tego? Emka zmarszczyła czoło.
-Na pewno? Zawsze wiesz dlaczego jej nie ma...
-Tak, na pewno.- warknąłem ostro. Emi podniosła do góry brew i odeszła. Martyny nie było w szkole od dwóch dni. Pewnie dlatego, że jest leniwa. Albo boi się mi spojrzeć w oczy bo z Olą ją rozszyfrowaliśmy. Nigdy bym nie powiedział, że Martyna taka jest. Ola miała rację. W ogóle jak ona może tak myśleć? Ola mnie kocha!  Z resztą w niedzielę odwołała nasze spotkanie bo źle się czuła, bidulka. Niby jak chora miałaby się spotkać z jakimś gościem?  Oluś stała sama pod klasą, wiec do niej podszedłem.
-Hej kochanie.- mruknąłem jej do ucha obejmując ją w tali.
-Hej Marcinku. Tfu! Jasiu! Wybacz, przejęzyczyłam się.- zaśmiała się nerwowo. Jest taka roztrzepana, to urocze.
-Co tam u ciebie?
-Noo... Właśnie muszę iść tam do tej..- nie mogła się wysłowić, chyba była czymś zestresowana.
-Wszystko ok?
-Tak, wszystko w porządku.- odsunęła się ode mnie.
-Może się dziś spotkamy?
-Nie mogę. Mam yyy... tego... no yyy.. dentystę. Właśnie! Mam dentystę!
-Ząb cie boli?- biedna Ola, jej zawsze coś dolega. Jest taka delikatna.
-Nooo. Boli mnie ta... yyy... dziesiątka!- a człowiek nie ma zębów do ósemek? Chyba się przejęzyczyła, nie wnikam. Oluś poszła tam gdzie miała iść, koniec końców nie wiem gdzie. Przez kolejne lekcje  ze sobą nie gadaliśmy. Miałem wrażenie, że mnie unika ale to pewnie ja jestem przewrażliwiony. Po szkole poszedłem na pierwszy trening na basenie po kontuzji. Cieszyłem się jak dziecko. Uwielbiam pływać! Woda obmywająca ciało, poczucie bezpieczeństwa i wolności. Poza tym najwyższy czas na przygotowania przed zawodami. Po udanym treningu szedłem na przystanek, było zimno. Gdy stałem przed przejściem dla pieszych po drugiej stronie skrzyżowania zobaczyłem Olę. Co ona tu robi? Przecież miała być u dentysty. No tak! Przecież do dentysty najpierw trzeba przyjść. Albo od niego wrócić. Krzyknąłbym do niej ale nie usłyszałaby mnie przez jadące samochody. Zobaczyłem, że Ola radośnie do kogoś macha. Kto to był?



♥♥♥
No to jest dwudziesty pierwszy rozdział :) Mam nadzieje, że przypadł Wam do gustu :D
Przypominam Wam o ankiecie ->Klik! I zapraszam Was na aska :) Ask jest supi, ale Wy to wiecie :P
No. Komentujcie, łapkujcie, subskrybujcie! XDD
Cieplutko pozdrawiam
Miśka

poniedziałek, 23 marca 2015

Rozdział 20

  Czemu ona się tak obraża? Jestem z nią szczera, czy to źle? Jak widać tak... Zadzwoniłam jeszcze raz, ale Emi nie odbierała, więc sobie odpuściłam. Postanowiłam, że w końcu posprzątam w pokoju. Puściłam sobie Ciężkie Puszki i pląsając jak flaming zaczęłam zbierać naczynia, papierki i inne rzeczy niepotrzebnie walające się po pokoju. Poukładałam suche, herbaciane róże, poduszki, książki, płyty i inne bibeloty. Odkurzyłam, zmyłam podłogę i pościerałam kurze a na koniec otworzyłam okno. W pokoju było dziwnie czysto, nie lubię jak mam porządek. Ale nie można żyć w syfie i ciągłych walkach z ojcem o bałagan w pokoju. Zmęczona zeszłam na kolację a potem wlazłam pod gorący prysznic i ogarnięta do spania wróciłam do pokoju. Nudziło mi się, szwędałam się bez sensu w pokoju z konta w kont, więc postanowiłam coś narysować. Naszkicowałam Janka, Emi, mnie i nawet Florka roześmianych i obejmujących się. Fajnie wyszedł ten rysunek. Ucięłam cztery kawałki taśmy i przykleiłam je do kartki, którą następnie przyczepiłam obok łóżka. Wyżyta artystycznie i sprzątaniowo poszłam spać.

Następnego dnia

  Zaspana zeszłam na dół, tata z Olimpią jedli śniadanie.
-Hej Martysia! Zjesz z nami?
-Hej tato.- pocałowałam go w policzek.
-Hej Olimpia!- też dostała buziaka i usiadłam przy stole.
-Jak się spało? Tu masz chlebek, tu masło a tu dżem poziomkowy. O której się położyłaś?- powiedział tata podając mi talerz.
-Dzięki. Olimpia możesz podać mi nóż? Noo wyspałem się. Nie mam pojęcia kiedy poszłam spać ale wieczorem rysowałam, więc pewnie późno.- jedliśmy śniadanie i śmialiśmy się z kanarków taty. Uwielbiam takie niedzielne śniadania, to jedyny moment kiedy siedzimy wszyscy razem i możemy spokojnie pogadać. Po posiłku Olimpia pojechała do koleżanki a tata siedział nad projektem kolejnego mostu. Posprzątałam ze stołu i poszłam odrobić lekcje ale oczywiście skończyło się na leżeniu i słuchaniu muzyki. Nagle na mój brzuch wskoczył korek.
-Ała! Korek! Złaź!- zepchnęłam go na poduszki. Pies polizał mnie po policzku.
-No już dobra, dobra! Ej, wiesz co?- Korek rozumnie przekrzywił głowę.
-Chcesz iść na spacerek?- zapytałam a on szczeknął i w sekundę był pod drzwiami mojego pokoju.
-Ok, pójdziemy! Czekaj ubiorę się.- po chwili ze smyczą w ręce zbiegłam ze schodów.
-Tatooo! Idę z korkiem!
-Ok! Ale wróć zanim będzie ciemno!- odkrzyknął z gabinetu. Wraz z psem wyszliśmy na chłodne listopadowe powietrze, świeciło słońce i wiał wiatr. Skierowaliśmy się w stronę szkołę. Teraz było tu cicho i pusto, aż dziwnie. Na boisku zauważyłam dwie sylwetki. Stał tam jakiś chłopak i... Ola? Tak, chyba Ola. Podeszłam bliżej z czystej ciekawości. Tak, to Ola! Pewnie z Jankiem.  Nie chcę im przeszkadzać, zwijam się stąd. Śmieją się. W sumie fajnie, że im się układa... Ale jakoś tak dziwnie się poczułam...Chwila! To nie jest Śmiech Janka! Na milion procent to nie jest śmiech Jasia... Podeszłam bliżej, to nie jest Jaś. Ten chłopak ma za jasne włosy! Ona właśnie zdradza... Zrobiło mi się zimno. Jezu oby mnie nie zauważyli bo umrę. Muszę się wycofać i wszystko powiedzieć Jasiowi. On się załamie. On nie może się załamać! Nie może! Zaczęła mi drżeć broda, oczy mi się załzawiły... Za dużo emocji na raz, spokojnie... Jasiek się załamie! Nie chcę żeby tak było, jak ona może!? Szybko odstawiałam Korka do domu i poszłam do Janka.

Perspektywa Jaśka

Siedziałem przed kompem i grałem w StarCrafta. "Potrzebujemy więcej minerałów!" powtarzał żmijowaty głos w grze. No dobra, potrzebujcie. "Potrzebujemy więcej minerałów!" Jezu, nienawidzę tej kobiety. Strasznie dawno w to nie grałem. Szkoda bo gra jest fajna. Może poza tekstem "Potrzebujemy więcej minerałów!" Czy wieczór może być lepszy? No, w sumie może. Miałem się spotkać z Olą ale źle się czuje, bidulka...
-Jasiu! Otwórz drzwi!- zawołała z kuchni mama.
-Zaraz!
-Nie zaraz tylko teraz!- krzyknął tata. Czemu to on zawsze musi mieć ostatnie słowo? Niechętnie zdjąłem słuchawki i poszedłem otworzyć drzwi. Na progu stała... zapłakana Martyna.
-Ojej! Co się stało?- zatroskałem się.
-Ja-Jasiu... Musimy pogadać. wydukała usiłując pohamować szloch. Jezu, co się stało? Zaprosiłem ją do pokoju,
-Co się stało?- zamknąłem drzwi.
-Jaasiuu, bo- płakała.
-Już ciśśś. Spokojnie Martynko.- przytuliłem ją choć byłem pewien, że mnie odepchnie. Nie zrobiła tego, coś serio musiało się stać. Kołysałem ją w ramionach aż się uspokoiła.
-No, więc co się stało?
-Jasiu ja nie wiem jak to powiedzieć...- głos znów zaczął się jej łamać, z zielonych oczu poleciały łzy.
-Prosto z mostu.- otarłem jej mokre policzki. Cholernie się bałem tego, co mi powie.
-Bo, bo- dukała
-Bo Ola...
-Coś się jej stało?!- serio się zestresowałem...
-Nie. Ola...-zaczęła płakać jeszcze bardziej.
-Ola cię zdradziła! Przepraszam, że to ode mnie musiałeś się tego dowiedzieć. To było teraz, byłam z Korkiem na spacerze, ona była z jakimś blondynem...- płacząc schowała głowę między kolana.
-Co?- zrobiło mi się zimno... Nie, to nie może być prawda! Nie...
-Co?- zająknąłem się.
- Wła-aśnie to co po-owiedziałam.- wykrztusiła patrząc mi w oczy.
-Kłamiesz.
-Co?- aż przestała płakać.
-Kłamiesz!
-Co? Nie, nie miałabym po co! Ja nigdy bym cie...
-Przestań mówić! Kłamiesz! Jesteś dokładnie taka! Taka jak mówiła Ola! Chcesz to uczucie zniszczyć! Chcesz żebyśmy przestali się kochać!- krzyczałem, pięści zacisnęły się odruchowo.
-Janek ty zwariowałeś. Ja, ja nigdy bym nie...- zbladła.
-Chcesz to zniszczyć! Ola miała rację! A ja ci ufałem!
-Nie miałabym po co tego niszczyć!
-Wyjdź. Wyjdź z mojego pokoju. Wyjdź z mojego domu. Wyjdź z mojego życia! Wiesz dobrze, że kochamy się z Olą! Wiesz to! Chcesz to zniszczyć! Ciebie nikt nie kocha i zżera cię zazdrość! Wyjdź stąd! I nigdy mi się nie pokazuj, nie chcę cie znać!- krzyczałem. Martyna bez słowa wstała i wyszła, cichutko zamknęła drzwi. Rzuciłem się na łóżko. Jak ona może?! Jak?! Wie jak bardzo kocham Olę a kłamie. Tak obrzydliwie kłamie.



♥♥♥
Oto dwudziesty rozdział! Mam nadzieję, że się Wam podobał :D Trochę namieszałam, wiem. Jeśli coś jest nie jasne wpadnij tu: Ask XD
Zapraszam do komentowania posta! :D

Cieplutko pozdrawiam,
Miśka