piątek, 20 marca 2015

Rozdział 19

Stałam jak wryta. Na prawdę myślą, że tak po prostu wejdę do auta? Jak widać tak.
-Właź Loczek, nie wydziwiaj.- zawołał Jaś.
-Właśnie. Wiesz co zrobię jak nie wejdziesz, prawda?- Florek spojrzał na mnie znacząco i powoli zaczął zbliżać dłoń do klaksonu. Tylko tego brakowało! Zabiłam ich wszystkich wzrokiem i zła weszłam do auta.
-Grzeczna dziewczynka- mruknął Florian i ruszył.
-Daj sobie spokój, na prawdę nie jesteś zabawny.- chłopak zamilkł. Przez resztę drogi siedziałam z tyłu, obok Janka a Emi żartowała z Florkiem. Najwidoczniej przypadli sobie do gustu. Gdy dotarliśmy na miejsce  chłopak mnie przeprosił i obiecał, że postara się więcej mnie tak nie denerwować. Potem dowiedziałam się, że idziemy na pizzę, w sumie to dawno jej nie jadłam, więc mi to pasowało. Szliśmy rynkiem i już gołym okiem było widać, że Emi z Florianem mają się ku sobie ale problem jest w tym, że Emilka nie potrafi się związać ze starszym chłopakiem a on jest od nas starszy o jakieś 2-3 lata. Dla niej to duża różnica wiekowa, nigdy w to nie wnikałam ale dla mnie to dziwne. Nagle podeszła do nas jakaś dziewczyna
-Hej Jasiu!- radośnie przytuliła chłopaka. Wryło mnie w ziemię, Emi tak samo.
-To Ola?- cicho mruknął chłopak. Pokręciłam głową.
-Hej Ari!- Jasiek również się ucieszył i objął dziewczynę. Widząc nasze zdziwione miny wskazał na dziewczynę i powiedział:
-To jest Ariadna, moja kuzynka. Czasem do nas przyjeżdża i...
-Kompletnie o mnie zapomniałeś!- zaczęła się głośno śmiać i szturchnęła go łokciem w brzuch.
-Ala! Wcale nie!- zrobił niewinną minę drapiąc się w tył głowy.
-Tak w ogóle to to jest Martyna, to Emilka a to Florek.
-Widzę Florianku, że  ciebie też rodzicie skrzywdzili imieniem- wybuchnęła perlistym śmiechem.
-Bardzo mi miło was poznać kochani!- znów się zaśmiała.
-To może pójdziesz z nami?- puścił do niej oczko skrzywdzony imieniem.
-Nieee, muszę iść bo spieszę się na autobus! Ale wpadnę do ciebie niedługo!- śmiejąc się puściła oczko do Janka i już jej nie było.
-No cóż, wesolutka.- powiedziałam i poszliśmy dalej.
-Noo! Zawsze taka była.- odpowiedział Jaś a nasza parka znów zajęła się sobą.
-Tak w ogóle to z czyjej strony to kuzynka?
-Od strony taty ale mieszka nad morzem. Przyjeżdża czasem jak ma wolne w pracy.
-Ooo. Pracuje?
-Taak w jakiejś tam restauracji. Ma chyba 20 albo 21 lat. Może więcej? Sam nie wiem- zastanawiał się. Doszliśmy do restauracji. Weszliśmy i usiedliśmy przy stoliku obok okna. Zamówiliśmy jedną, dużą pizzę z czymśtam, dużo tego było. Po chwili kelnerka przyniosła nam posiłek. Pizza była pyszna, na prawdę! Jedliśmy, śmialiśmy się i gadaliśmy,
-Tak w ogóle to co robisz w wolnym czasie?- zapytała Emi.
-Jaa?- zapytał Florek biorąc łyk picia.
-Nie, ja.- odpowiedziała sarkastycznie.
-Noo... Poza denerwowaniem ludzi to nic ciekawego...- odchrząknął. Coś ukrywa! Florek w ogóle był dziwny. Ubierał się w glany, czarną skórę i ponoć jeździł na motorze. A słuchał muzyki klasycznej. Nie wiem jak to nazwać ale był taki.. męski? A jednocześnie dziecinny.
-Noo powiedz! Musisz coś robić!
-Będziecie się śmiać.
-Nie będziemy! Mów!- przekonywała Emila
-Nie...
-Mów!- chłopak jakby się zastanowił po czym westchnął i cichutko powiedział:
-Tańczę w balecie.
-Coooo?!- krzyknęliśmy wszyscy, Janek zaczął się dławić.
-No tańczę w balecie. Od siedmiu lat.- Jaś nie mógł złapać tchu, oczy wyszły mu na wierzch.
-On się dusi!- pisnęłam śmiejąc się z jego miny.
-Oddychaj, Jasiu, oddychaj!- Emilka śmiejąc się zaczęła machać rękami a chłopak dławił się co raz bardziej, dostał ataku śmiechu. Florian podszedł do czerwonego i załzawionego Jaśka po czym z całej siły klepnął go w plecy. Chłopak chrząknął, zakrztusił się i nabrał powietrza po czym dalej płacząc ze śmiechu wydukał:
-Dzie-e-ęki stary!- gdy już się uspokoił jedliśmy dalej śmiejąc się z niego.
-Jak ty żyjesz? Najpierw cię biją , potem się dusisz. Co za człowiek.- rechotałyśmy z Emilką.
-Wcale nie! Bardzo śmieszne!
-Wyglądałeś jak niedorozwinięta, zapowietrzona foka.- dołączył się Florian. Jaś udawał obrażonego za wszelką cenę starając się nie śmiać. Po skończonym posiłku poszliśmy połazić po rynku, głaskaliśmy koty i jak dzieci ganialiśmy gołębie, na które Janek mówił Kewiny.  Wreszcie wróciliśmy do domu. Wieczorem zadzwoniła do mnie Emilka.
-Umówiłam się jutro z Florkiem!- pisnęła cała szczęśliwa.
-Coo?
-No! Nawet nie wiesz jak się cieszę!
-Ale Emi.. To nie jest chłopak dla ciebie..
-Ty nic nie rozumiesz!- krzyknęła i rzuciła słuchawką. Super.



♥♥♥
Wcześniej zapomniałam! :O Ari pochodzi z tego ff: Pacznijcie sobie ;) (Martyna tam się uskutecznia)
Bardzo dziękuję za przeczytanie dziewiętnastego rozdziału! Jak chcecie to zagłosujcie! Ankieta! i wejdźcie na Aska: Ask, sami wiecie, że jest supi. Oraz zapraszam do komentowania!

Cieplutko pozdrawiam,
Miśka

czwartek, 19 marca 2015

Rozdział 18

Około jedenastej obudził mnie telefon. Mimo, że był to nieznany numer odebrałam.
-Siema Ruda.- skąd ja wiedziałam, że to Florek? Ach, ta kobieca intuicja.
-Czego chcesz?
-Co tam u was?
-Nie wiem, obudziłeś mnie.
-Aha. No to elo- nawet nie zdążyłam odpowiedzieć, od razu się rozłączył. Szkoda, że nie zna zasad kultury. No cóż, nie pytam... Wysupłałam się z mojej ulubionej,białej pościeli w brązowe króliczki i zobaczyłam się w lustrze. Wyglądałam jakbym wróciła do domu po sześciomiesięcznej tułaczce a nie po kilku godzinach, w sumie, to było gorsze niż tułaczka. Włosy rozczochrane jeszcze bardziej niż zwykle, lekko rozcięta warga, koszulka poplamiona nieznaną substancja i jeszcze dramatycznie podeptane palce... No cóż, jak się człowiek rzuca w dziki tłum na koncercie to trzeba się z tym liczyć. Aby się obudzić, może raczej zmartwychwstać poszłam pod prysznic. Jezu jakie to było cudowne! Ciepłe strumyczki ogrzały moje ciało, gorąca woda zaparowała szybie na której rysowałam różne głupoty. Ubrałam się w ciepłą piżamkę i wysokie, włochate skarpetki, nie miałam zamiaru ruszyć się z domu na krok. Ogarnąwszy włosy poszłam do pokoju i sprawdziłam telefon, były aż dwie wiadomości. Ktoś umarł? Janek napisał, że będzie za dziesięć minut a Emi, że za trzydzieści. Niech przychodzą, proszę bardzo. Ja się stąd nie ruszam, mi w domu dobrze. Zeszłam na dół i siedząc na blacie piłam jogurt poziomkowy na śniadanie. W domu oczywiście nikogo nie było, po co siedzieć w domu z rodziną w sobotę? Czy nie możemy spędzić razem trochę czasu chociaż w weekendy? Jak widać nie..
-Oto jestem!- usłyszałam otwierające się drzwi i głos Jasia z przedpokoju. Rozpanoszył się u mnie jak u siebie, w sumie, to mi to nie przeszkadza.
-Hej Janek.- wstałam.

Perspektywa Jaśka

-Hej Janek.- Martyna zeskoczyła z kuchennego blatu. Miała dużą, luźną koszulkę i wysokie skarpetki. Wyglądała jakoś tak... fajnie, po prostu fajnie.
-A ty co?
-Ale co "co" ja?
-Fajnie skarpetki- zaśmiałem się.
-Dzięki!- prychnęła.
-Wyglądasz jakbyś ukradła ciuchy z darów dla powodzian.
- Czyli tak jak ty na co dzień.- zaczęła się śmiać.
-Bardzo śmieszne.- mruknąłem, maskując śmiech.
-To co rechoczesz?
-Ty też się śmiejesz!- usiadła na podłodze, opierając się o lodówkę. Usiadłem obok niej.
-Tak w ogóle to po co wy do mnie przychodzicie?
-Umówiliśmy się z Florkiem, chcą się poznać z Emi. Pójdziesz z nami, co nie?
-Szczerze?
-Nie chcesz?- tylko przytaknęła.
-Tak myślałem. Nie przejmuj się, już nie dam się pobić. On mnie wziął tak wiesz, z zaskoczenia, to dlatego. Normalnie bym się nie dał!- parsknęła cichym śmiechem.
-No co?- oburzyłem się.
-Nic, nic.
-Tak w ogóle to się strasznie się wczoraj przejęłaś.
-A ty byś się nie przejął? Wyglądałeś jakbyś nie żył! Nie darowałabym sobie tego. bo nie dość, że jesteś pierwszym chłopakiem któremu zaufałam to cię serio lubię. A ty umierasz.
-Przecież nawet nie zemdlałem.
-Ale upadłeś i leciała ci krew z ust i z głowy i nic nie mówiłeś i wiesz jak ja się przestraszyłam?- aż się spięła.
-Bałaś się o mnie?
-No pewnie! Co ty myślałeś?- martwiła się o mnie! Zrobiło mi się miło, nie spodziewałem się tego.
-Myślałem, że mnie nie lubisz! Nawet nie wiesz jak miło wiedzieć, że kogoś obchodzisz.
-To fajnie.- uśmiechnęła się do mnie.
-Fajnie, że fajnie.- odpowiedziałem i też się do niej uśmiechnąłem. Zapatrzyliśmy się na siebie, dziewczyna lekko się zarumieniła. Zauważyłem, że jeden loczek wysunął się z jej fryzury, delikatnie założyłem go za jej ucho, poczułem, że przeszedł ja dreszcz. Lekko dotknąłem jej karku, nie sądziłem, że jest aż taka wrażliwa. Trwaliśmy tak patrząc się na siebie, zacząłem się stresować. Ona ma tak strasznie zielone oczy, są zielone inaczej niż zwykle.. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi, aż podskoczyliśmy. Jezu ale Emilka mam momenty, na prawdę.. Jeszcze chwila i... Chwila, co?
-Siemka Emi!- przywitała przyjaciółkę Martyna.
-A ty jeszcze nie gotowa?- zapytała. Faktycznie! Przez to wszystko zapomniałem jej powiedzieć, żeby się przebrała...
-Zagadaliśmy się..- spojrzała na mnie wymownie, chyba się zaczerwieniłem. No błagam!
-To idź się ubierać.- mruknąłem i dziewczyna pobiegła na górę.
-O czym GADALIŚCIE, że się tak czerwienisz, hmm?- Emilka popatrzyła się na mnie bardzo wymownie i szturchnęła mnie w bok.
-Ej, przestań. Tylko gadaliśmy.
-Ahaaa, tylko gadaliście, no tak.- posłałem jej mordercze spojrzenie, zachichotała cicho. Martyna zeszła po chwili i ubraliśmy buty i kurtki bo nawet w dzień było zimno.  Wyszliśmy przed dom, stał tam samochód Florka.
-No nareszcie jesteście, wskakujcie!- Martynę zmroziło.
-Mam wejść do jego auta?- pokręciła głową.



♥♥♥
Przepraszam, że rozdział nie opublikował się tak jak powinien :( Nie wiem czemu, wybaczcie! :(
Noo hej Zioomki :D Wiem, ze rozdział chyba trochę krótki, przepraszam :( Ale mimo wszystko mam nadzieję, że się Wam podobał xD Bardzo Wam dziękuję za 100 komentarzy! Wbrew pozorom zawsze wszystkie czytam, nawet po kilka razy! ^^ Dlatego je piszcie, koniecznie! Zapraszam na aska Magiczna Kraina Szczęścia

Pozdrawiam cieplutko,
Miśka

środa, 18 marca 2015

Rozdział 17

  Janek usiłował podnieść się z chodnika, z twarzy leciała mu krew, pełno krwi.
-Ziomek siadaj!- nie pozwolił mu wstać facet który go uderzył.
-Czekajcie, pójdę po apteczkę.- i odszedł do samochodu.
-Jasiu! O Boże! Jak on cię uderzył! Ty umrzesz!- trzęsłam się, płakałam i nie mogłam się opanować. Po chwili przyszedł ten koleś z apteczką.
-Spokojnie mała, on żyje, nic mu nie będzie.- nie wytrzymałam, uderzyłam go w twarz.
-Za co to?!- obruszył się.
-Jak to za co!? Pobiłeś go!
-Chciał cię uderzyć!
-Bo go sprowokowałam!
-Ale on NIE może cię bić!- zaczął się irytować.
-Nie chciałem jej uderzyć, nigdy w życiu bym tego nie zrobił...- wychrypiał Janek.
-Ale to tak wyglądało, ona się odsłaniała i w ogóle, więc zareagowałem...
-Dobrze, że zareagowałeś.
-On cię pobił!- zirytowałam się
-A teraz naprawiam mu twarz. A ty nie pomagasz, więc chociaż podaj mi gazę.- wykonałam polecenie i przestaliśmy się kłócić.
-Tak w ogóle.. Florian jestem.- mruknął facet opatrujący ranę Jasia.
-Chyba cię rodzice nie kochali.- Jaśkowi wróciło głupawe poczucie humoru.
-Mój brat ma na imię Dezydery.
-No to nie źle.- zaczął się śmiać.
-Jasiek masz być umierający, zamknij się!- do śmiechu dołączył Florek.
-Jesteście niemożliwi! Najpierw się bijecie a teraz! Oooogh...!- warknęłam i odbiegłam.
-Ej ruda! Wracaj tu!- zawołał Florian.
-Ja ci dam rudą!
-Fajnie, że mi dasz ale najpierw się przedstaw.
-Wal się.- fuknęłam.
-U mnie czy u ciebie?- chłopak rechocząc puścił do mnie oczko.Nie odpowiadałam, więc spróbował inaczej:
-Ej, serio. Jak masz na imię?
-Martyna.- nadal byłam zła.
-Looczek, nie fochaj.- zaśmiał się Jasiek.
-Pff...
-Dobra Janek, już nie krwawisz. Oprzyj się o mnie, pomogę ci wejść do auta.
-Chcesz z nim wejść do samochodu?!- aż mnie wbiło w ziemię.
-Noo tak, a czemu nie?
-Zwariowałeś?! Ten facet cię pobił! Jeszcze cię gdzieś wywiezie albo coś! Nie wiesz kto to jest!
-Nie zrozumiesz męskiej przyjaźni.- Janek zrezygnowany machnął ręką.
-Przyjaźni!?
-Ruda, wchodź.- Florek otworzył mi drzwi.
-Nie.- i odeszłam szybkim krokiem.
-Martyna! Nie wygłupiaj się!- usłyszałam wołania chłopaków. Nigdy w życiu nie wsiądę do auta kolesia, który pobił mojego przyjaciela! A Jasiek jest zbyt ufny.

Perspektywa Jaśka

-Martyna! Nie wygłupiaj się!- krzyczeliśmy, ale dziewczyna poszła.
-Ej, stary co teraz?- zwróciłem się do kumpla.
-Nie możemy jej tak zostawić. Będziemy jechać obok niej, zobaczysz, że odpuści i wejdzie.
-Skąd wiesz?- zwątpiłem. Martyna taka nie jest...
-Znam się na dziewczynach, uwierz mi.
-No dobra, jedź za nią.- dogoniliśmy dziewczynę. Samochód jechał obok niej, takim samym tempem jak ona. Dziewczyna przez chwilę nie zwracała na nas uwagi. Aż się boję pomyśleć jak to wyglądało...
-Odwalcie się!- krzyknęła. Florek kazał mi się nie odzywać. Martyna odwróciła się i znów zaczęła iść przed siebie. Jechaliśmy obok niej dobre pięć minut, gdy nagle Florek mruknął:
-Zatkaj uszy,
-Cooo?- w tym momencie zaczął przeraźliwie trąbić, tak po prostu. Śmiał się przy tym jak psychopata. Martyna aż podskoczyła i wydarła się:
-Przestań! Pobudzisz ludzi!- przestał trąbić.
-Wsiadasz?
-Nie!- znów zaczął trąbić. Dziewczyna próbowała odbiec, ale on dalej jechał obok niej. I dalej trąbił. I dalej przeraźliwie się śmiał.
-Pobudzisz ludzi!
-Już pobudziłem!- ogarnęła go jeszcze większa fala śmiechu, Ja też zacząłem się śmiać, to idiotyczne wariactwo!
-Wsiadasz?- tu znów przestał trąbić.
-Nie! I nawet nie myśl że...- znów nacisnął klakson. Martyna szybko podbiegła do drzwi i wskoczyła do samochodu. Chłopak automatycznie przestał trąbić.
-Mówiłem, że wsiądzie?- zaczęliśmy się jeszcze bardziej śmiać.

Perspektywa Martyny

  Jechałam samochodem z tym psychicznym kolesiem, błagam, niech to się nie dzieje na prawdę. Kto normalny w środku nocy, obok rynku zaczyna trąbić?! Kto? Siedzieliśmy w ciszy, stwierdziłam, że muszę zapytać bo nie wytrzymam.
-Jasiu jak się czujesz?
-Nic mu nie będzie.
-Nie ciebie się pytam. Więc?
-Tylko boli mnie głowa. Ale to od trąbienia. Dzięki, że pytasz.
-Chcesz powiedzieć Olce?- zestresowałam się.
-A kto to Olka?- Florian oczywiście się wciął.
-Moja dziewczyna.- mruknął Jasiek.
- To wy nie jesteście... Aha..- potarł dłonią czoło.
-No. Nie chcę jej mówić, wiesz jakby zareagowała. Ciekawe co zrobi, jak się dowie, że byłem z wami na koncercie.. - zwrócił się do mnie.
-Jezu, nie mówiłeś jej?
-Nie..
-Ona jest aż taka straszna?- Florek znów się wciął.
-Tak.- mruknęłam.
-Nie!- powiedział Jasiek w tym samym momencie. Florian uśmiechnął się pod nosem, kiwnął głową.
-Rozumiem.- podwiózł mnie i Janka do domu, byłam ostro spóźniona. Pożegnaliśmy się i każdy wrócił do domu. U mnie na szczęście wszyscy spali, zauważyłam, że są zgaszone światła. Starałam się wejść cicho po schodach, co było dość trudne bo nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Nie przebierając się padłam na łóżko i po trzech sekundach zasnęłam.



♥♥♥
Rozdział siedemnasty skończony! :D Jak Wam się podobał? 
ROZWIĄZANIE ZAGADKI! Tajemniczą osobą jest SKKF, jeśli ktoś się nie zorientował ;) Nie mógłby to być Kiślu bo on już się raz pojawił :P (Kiedyś jeszcze znów się pokaże) 
Chcę Wam baaardzo, bardzo podziękować za 10.000 wyświetleń i prawie 100 komentarzy w niecały miesiąc! Jesteście niesamowici, na prawdę! :D No i już standardowo: tu macie Aska: Supi ask oraz do komentowania! :D

Cieplutko Was pozdrawiam,
Miśka

wtorek, 17 marca 2015

Rozdział 16

Tydzień później
Piątek

  Od czytania "Darów Anioła" oderwał mnie dźwięk SMS "Za 2h mamy autobus, bd po cb, bądź gotowa!" nienawidzę tych skrótów w wiadomościach. To wiadomość od Jaśka, Emi też mi o tym pisała tylko, że pół godziny temu. Nie mam pojęcia co im tak zależy. Poszłam do łazienki się odświeżyć, założyłam czarną, fanowską koszulkę zespołu, czarne, podarte spodnie i czarne trampki. Myślę, że nie przesadziłam z ilością kolorów. Rozczesałam włosy, co z tego, że nie widać różnicy? I włożyłam do czarnego plecaka płytę, telefon i portfel. Już nie mogłam się doczekać, więc zeszłam na dół do kuchni.
-A ty na pogrzeb idziesz?- tata puścił do mnie oczko.
-Taaak, na pogrzeb inteligencji Emilki.
-Noo, ona umarła już dawno.- zaśmiał się.
-Tato, pamiętasz, że idę dziś na...
-koncert. Tak, pamiętam. Ciężko zapomnieć, mówisz o tym ciągle od tygodnia.
-Oj, no bo wiesz! Cieszę się! Nawet nie wiesz jak bardzo!- podskoczyłam radośnie, obracając się. Tata zaczął się śmiać.
-Wiem, widzę. Rzadko jesteś taka rozentuzjazmowana. Aż miło popatrzeć!- pogłaskał mnie i jeszcze bardziej rozczochrał mi włosy, zadzwonił dzwonek do drzwi.
-Ooo! To twój chłopak? Jak on miał... Jan! Jan, prawda?
-Jan. To nie jest mój chłopak! On ma dziewczynę! A żeby było śmieszniej ta dziewczyna to Ola!
-O Boże, bidny chłopak. Idź, otwórz mu, niech nie stoi pod drzwiami.- podbiegłam do drzwi i zaprosiłam Janka do środka.
-Siemka Loczek! Ooo, dzień dobry panu...- stracił rezon w drugim zdaniu.
-Witaj, Janie. Może wejdziesz? Nie stójcie tak w otwartych drzwiach.
-Bardzo chętnie, ale my musimy już iść bo mamy autobus i Emilka na nas czeka i w ogóle..
-Właśnie! Papa tatusiu, wrócę późno, nie czekajcie, jak coś będę dzwonić. Paa!- powiedziałam wciskając szybko bury w trampki, pocałowałam go w drapiący policzek i razem z Jasiem wybiegliśmy z domu. Tata zamknął za nami drzwi i już nas nie było. Gdy biegliśmy na przystanek śmiałam się z chłopaka, że boi się mojego taty. On oczywiście zaprzecza, że nie, że on tak tylko i, że on się musi ośmielić bo nie wie co mój tata o nim myśli. Jaaasne.
-Hej Emi!- zasłoniłam przyjaciółce oczy, aż podskoczyła.
-Durnaś? Wiesz jak się przestraszyłam wariatko?- udawała złą.
-Wiem! O to chodziło!- zaśmiałam się.
-Ej, odsuńcie się od drogi, jedzie.
-Ok, ok, odsuwamy się.- po chwili autobus podjechał. Szybko weszliśmy do środka i zajęliśmy miejsca. Jechaliśmy moment kiedy nagle przypomniało mi się coś ważnego.
-Ej! Nie mamy biletów...
-Ciiiszej! A tu, w autobusie nie można kupić?- zapytał Janek.
-No chyba nie...- odparłam.
-Wyluzujcie się, nic nie będzie! Czuję to.- jechaliśmy dalej, źle się z tym czułam.. Ciągle się rozglądałam w obawie, że ktoś nas złapie. Nagle zobaczyłam kanarkową czapeczkę, gdzieś z tyłu autobusu.
-Kurde, patrzcie!- syknęłam do towarzyszy.
-Szybko, na przód.- szepnęła Emilka.- przepchnęliśmy się pod pierwsze drzwi.
-Zbliża się!- mruknął cicho Jaś.
-Boże, złapie nas!- zaczęliśmy się śmiać, to idiotyczne.
-Ej, spróbujmy się przemknąć obok niego na tył, drugi raz nie sprawdzi!- zasugerowała Emilka. Gdy właściciel czapeczki podszedł do staruszki zaczęliśmy za nim przechodzić. Najpierw Emilka a potem ja. Jasiu już miał iść, gdy nagle kanar się odwrócił. Już widziałam minę Jasia: jednocześnie rozbawioną a jednocześnie przestraszoną. Kanar już szedł w jego stronę, już był blisko! Na szczęście podszedł najpierw do jakiejś dziewczyny. Chłopak niczym nindża przemknął obok niego i szybko do nas podszedł.
-HA! Ja nie zrobię?- zaczęliśmy się śmiać i szybko czmychnęliśmy na drugi koniec autobusu.W czasie dalszej podróży śmialiśmy się z sytuacji i planowaliśmy co zrobimy na koncercie. Po chwili z ulgą wybiegliśmy z autobusu i pomknęliśmy do kawiarenki w której odbywał się koncert, byłyśmy tam ostatnio z Emilką. Teraz było inaczej niż ostatnio. Zaciemniono okna i nie było stolików, które stały pod ścianami. Pochowano wszystkie poduszki i inne bibeloty które zwykle się tam walały. Pośrodku sali stała jasno oświetlona scena. Słychać było głośne rozmowy, piski, krzyki i grupowe wybuchy śmiechu. Po jakiś piętnastu minutach rozpoczął się koncert. Fala muzyki spłynęła na nas a my przepchaliśmy się pod scenę, tańczyliśmy i śpiewaliśmy wraz z zespołem i innymi fanami. Było świetnie, na prawdę! Szkoda tylko, że nie zdobyłam podpisu na płycie.. Śpiewając wyszliśmy z koncertu, w głowie mi szumiało i piszczało, było tak super! Mam nadzieję, że nie ogłuchłam ale nawet jeśli, było warto! Poszliśmy na przystanek ale Emilka wsiadała do innego autobusu niż my bo jechała na jakąś imprezę do koleżanki. Gdy Emi wsiadała do autobusu pomachałam jej ręką, niechcący podwinęła mi się koszulka. Autobus odjechał.
-Co to jest!?- krzyknął Jasiek podciągając mi lekko koszulkę, wskazał na tatuaż.
-Nic co mogłoby cię obchodzić!
-Powiedz, że to jest czymś narysowane, proszę!
-Nie jesteśmy w podstawówce, jeśli nie zauważyłeś!
-Martyna ty zwariowałaś!- wychrypiał.
-To moje ciało! Mogę z nim robić co chcę!
-Ale to wygląda dziwkarsko!
-Dziwkarska to jest twoja dziewczyna!- syknęłam. Jaśkowi pociemniały oczy, otworzył usta jakby chciał coś powiedzieć. Ruszył ręką, zamknęłam oczy. Czekałam na cios. I nagle...! Nic nie nastąpiło. Otworzyłam oczy, zamiast przyjęcia uderzenia usłyszałam męski głos.
-Nie waż się jej tknąć!- zobaczyłam jak jakiś facet łapie Jasia za koszulkę i z całej siły uderza go w twarz. Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie: z ust Janka momentalnie trysnęła krew, facet puszcza chłopaka a on upada na beton po drodze uderzając głową o ścianę i o beton. Mężczyzna podbiega do mnie i pyta się, czy wszystko ok.
-JAK OK!? Zabiłeś go!!- zaczęłam piszczeć i płakać, nieznajomy mnie uspokajał.
-Spokojnie, on...
-Co spokojnie!? Dzwoń po karetkę!!! On NIE żyje! Mój Boże, on nie żyje!!! ZABIŁEŚ GO!- facet zaczął szukać po kieszeniach telefon.
-Dziewczyno, już wszystko dobrze, spokojnie!- wyciągnął komórkę, zatelefonował, ja podbiegłam do Janka i łkałam.
-Jasiu! Jasiu, proszę! Jasiu!
-Przepraszam Martynko...



♥♥♥
Oto kolejny rozdział! :D No i mamy nową postać! :D Jak myślicie, kto to jest? Podpowiem, że ktoś z ekipy Terefere ;) Mam nadzieję, że się Wam podobało! :D Zapraszam Was na mojego aska: Tu ask, wejdź! oraz do komentowania!

Cieplutko pozdrawiam mimo, że za oknem coraz przyjemniej,
Miśka

poniedziałek, 16 marca 2015

Rozdział 15

Perspektywa Jaśka
-Jasieńku! Gdzie cię poniosło na całą noc?- załamała ręce mama.
-Pomagałem Martynie szukać psa, zasnęliśmy u niej w salonie. Bardzo cię przepraszam!- pocałowałem ją w jej różowy policzek. Uśmiechnęła się do mnie i powiedziała
-To miło z twojej strony, ale mów mi o takich rzeczach.
-Dobrze mamo.- przytaknąłem.
-Nawet jak to będzie noc.
-Dobrze mamo.
-Napisz usprawiedliwienie to ci je podpiszę.
-Dobrze mamo.- chciałem iść.
-Ale przebierz się najpierw.
-Dobrze mamo.
-I przepisz od kogoś zeszyty.
-Dobrze mamo.- gorliwie pokiwałem głową. Niech ta kobieta da mi się ogarnąć, a nie wykłady robi!
-I weź prysznic.
-Dobrze mamo.- no na prawdę?
-I zjedz coś.
-Nie chcę.
-Zjedz.
-Dobrze mamo. - to chyba koniec.. Co z tego, że jestem prawie pełnoletni? Dba o mnie jak o dziewięciolatka, no cóż, taka jest. Poszedłem do siebie do pokoju ale wtargnął do mnie mój starszy brat Paweł.
-I co? Jak ci poszło z tą lalą?
-Odwal się stary.- czy oni nie potrafią pukać? I nie walić takimi tekstami.
-Dobra spokojnie.
-Paweł wyjdź.
-Luz, spokojnie!- podniósł ręce do góry w geście obrony i wyszedł zatrzaskując za sobą drzwi. Usłyszałem krzyk taty:
-Kto trzaska drzwiami!?
-To Jasiek!- co za parszywiec!
-On kłamie!!!- wrzasnąłem z pokoju.
-To ty kłamiesz!
-Weź się zamknij!- odkrzyknąłem.
-Spokój na górze!- krzyknął tata, Paweł polazł do siebie. Co to jest za rodzina, Boże.  I tak ich kocham, no może poza braćmi. A mam ich trzech, więc nie jest lekko. Zaśmiałem się ze swoich myśli, czasem jestem głupi. Wyjąłem z terrarium Tadeusza i dałem mu iść sałaty.  Obserwowałem jak żółw je kiedy zadzwoniła Ola, stęskniłem się za jej głosem miło, że dzwoni.
-Czemu nie było cię w szkole?
-Hej Oluś! Źle się czułem, nic wielkiego.
-A jutro będziesz?
-No pewnie, że będę! A coś się stało? Mam do ciebie przyjść? Oluś jak coś jest nie tak to mi mów.- przestraszyłem się.
-Nie, wszystko ok. Pa.
-Pa, kocham cię!- i rozłączyła się. Żadnego "ja ciebie też" ani "co się stało?"... Dowiedziała się tego, co było jej potrzebne i wręcz rzuciła słuchawką... Zrobiło mi się przykro. I głupio, że ją okłamałem. No ale co miałem jej powiedzieć?  Że byłem u Martyny? I, że i niej spałem? Z nią na kanapie? Najpierw zabiłaby ją a potem mnie. Albo odwrotnie, wszystko jedno. Na pewno żadne z nas nie wyszłoby z tego żywe..

Perspektywa Martyny
Listopad

  I znów minęło kilka nudnych tygodni. Z tą różnicą, że zakumplowałam się z Jasiem który polubił się z Emi i często się kłóci o to z Olą. Z Jankiem i Emilką tworzymy teraz całkiem zgraną paczkę, w sumie to bardzo fajne. Cieszę się, że się do niego przekonałam, teraz nie siedzę sama na przerwach tylko spędzam je z Jaśkiem i czasem z Emi. Znęcają się nade mną i na siłę szukają mi na siłę chłopaka, strasznie mnie to denerwuje, ale cóż, czasami tez śmieszy. Więc wszystko jest ok. No, prawie wszystko... Nadal nie znalazł się Korek, bardzo za nim tęsknię. Straciłam przyjaciela, prawdopodobnie na zawsze... Jestem beznadziejna, że wpadłam do tego dołu i go nie znalazłam... Chciałabym to jakoś naprawić, coś zrobić. Ale teraz jest już za późno... I do tego nie mogę patrzeć jak Jaś cierpi przez Olę.. Ona ciągle go rani, nie zwraca nie niego uwagi a on nie chce się do tego przyznać sam przed sobą... Chciałabym mu pomóc ale co ja mogę zrobić jeśli on uważa, że wszystko jest dobrze?
  Siedziałam na parapecie i odrabiałam zadanie z polskiego, Boże.. Czy ta kobieta myśli, że na prawdę nie mamy nic lepszego do roboty niż pisanie pięciu stron o problematyce "Potopu"? Jak widać nie...
-Siema Martyna!- krzyknęła Emilka otwierając drzwi.
-No elo.- do pokoju wszedł Jasiek. Kompletnie się ich nie spodziewałam, aż podskoczyłam ze strachu.
-Jezu, chcecie żebym zeszła na zawał?
-No w sumie... Spokój by był!- zaśmiał się Janek.
-Dzięki, bardzo miły jesteś.- zaczęliśmy rechotać.
-Już dobra, cicho. Martyna słuchaj, jest coś super!- rozentuzjazmowała się Emka
-Już się boję, no ale mów!
-No, wiec tak. Posł...
-Ale daj jej skończyć i nie przerywaj!- wciął się Jaś.
-Jak na razie to tylko ty jej przerywasz!- parsknęłam ni to z oburzenia, ni z rozbawienia,
-Oboje się uciszcie! Słuchaj Martyna. W następny weekend jest koncert. Cicho! Nie przerywaj mi, ani słowa! Jest ten koncert. I musisz z nami iść! Musisz. I nie ma, że nie chcesz! Grają Ciężkie Puszki! To cię przekonuje?- szczerze przyznam, trochę przekonuje.  Ciężkie Puszki to nasz ulubiony zespół! Jest super i teraz ma koncert w naszym mieście! Ale tam będzie tyle ludzi, będę musiała z nimi gadać.. Znając pomysły Emki która stara się mnie integrować ze światem.
-Sama nie wiem...
-Nie ma, że nie! Musisz! Loczek nooo, nie daj się prosić!- Janek aż wstał.
-Właśnie! Chodź Martyna, będzie fajnie!
-No nie wiem... Wiecie o co mi chodzi..
-Ok, no dobra. Jak nie będziesz chciała z nikim gadać to nie będziesz musiała. Ale chodź z nami, proszę..!
-Dobra, niech wam będzie.
-Jesteś kochana! Serio!- Emi rzuciła mi się na szyję, Jasiek pod wpływem emocji też mnie przytulił.
-Ach, no tak, sorry...- speszył się. Ja tylko się zaśmiałam i pokręciłam głową. Nagle z dołu zawołał mnie tata:
-Martynko! Chodź tu! Szybko! Wy też chodźcie!- zbiegliśmy po schodach i weszliśmy do kuchni, nagle upadłam na ziemię powalona jakimś ciężarem. Poczułam coś wilgotnego i włochatego na mojej twarzy. To Korek!
-Korek, Koreczku! Wróciłeś!- przytuliłam odnalezionego przyjaciela.
-Jejku! Ale jesteś chudy i brudny! Tęskniłam Koreczku, Boże jak ja tęskniłam!- wtulałam się w czworonoga a on lizał mnie po szyi.
-Szczerze mówiąc to myślałem, że nie wróci.- Jaś pogłaskał go po głowie, pies wskoczył mu na kolana i po chwili był głaskany przez nas oboje.
-A właściwie jak się znalazł?- zapytała Emi. Na pewno cieszyła się, że wrócił ale go nie głaskała, bała się psów.
-Jakiś człowiek znalazł go w lesie i go przywiózł. Słuchajcie bo z niego aż się coś sypie, wykąpiecie go?
-Nie ma sprawy!- przytaknęłam.
-Fajnie, zróbcie to teraz, ja już go nakarmiłem.. Żebyście widzieli jak łapczywie jadł, biedaczek! Tam, w szafce macie szampon.- wzięliśmy płyn i poszliśmy z psem do łazienki. Postanowiliśmy go wykąpać w prysznicu, nie w wannie bo stwierdziliśmy, że tak będzie nam łatwiej a poza tym Korek nie wyskoczy. Mam bardzo duży prysznic, więc bez problemu wszyscy się pomieścimy. Przygotowaliśmy ręczniki i popodwijaliśmy rękawy oraz spodnie.
-Jestem pod prysznicem z dwoma dziewczynami.- zaśmiał się Jaś i zrobił tą swoją dziwną, uśmiechniętą minę.
-Ta, i z psem, super. Nie rób takiej miny bo wyglądasz, za przeproszeniem jak jakiś zboczeniec.- spruła go Emilka.
-Czyli tak jak ty na co dzień.- wszyscy zaczęliśmy się śmiać. Myliśmy psa który próbował gryźć wodę i wciąż się otrzepywał, więc po chwili byliśmy cali mokrzy.
-Trzymaj Jasiek.- podałam mu słuchawkę od prysznica. Po ułamku sekundy poczułam strugę wody na głowie.
-Jasiek co ty!- wrzasnęłam, śmiejąc się. Usiłowałam odebrać mu źródło wody i go oblać. Emilka rozsądnie wycofała się z pola rażenia a ja walczyłam z chłopakiem. Oblewaliśmy się wodą, Korek był wniebowzięty, zaczął skakać i mnie przewrócił.
-HA! Dobrze Korek!- wykrzyknął Janek i rzucił się na mnie z wodą. Starałam się obronić ale coś mi nie szło. Na domiar złego mój oprawca zaczął mnie łaskotać.
-Już, Jasiu, już! Koniec!- wykrztusiłam dusząc się ze śmiechu.
-Już Jasiek już!To, że ty jesteś lekko niedorozwinięty nie oznacza, że Martyna ma na tym cierpieć.- zostawił mnie i zaczął się śmiać.
-Odezwała się ta, co nie jest niedorozwinięta!
-Ja jestem w pełni sprawna psychicznie!
-Jasne, jasne! Wmawiaj sobie!- śmiałam się nadal leżąc na mokrej podłodze prysznica.
-A ty jesteś po jego stronie! Tyy zdradziecka tyy!- parsknęła śmiechem.
-Ja nie stoję po niczyjej stronie! On też jest głupi!
-A ty mokra!- chłopak rzucił mnie ręcznikiem. Wytarliśmy siebie i Korka, szybko poszłam się przebrać. Dogadaliśmy się dokładnie co do koncertu i Emi z Jaśkiem sobie poszli. Fajnie dziś było. Wieczorem leżałam z Korkiem na łóżku i czytałam. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.



♥♥♥
Oto rozdział piętnasty! :D Mam nadzieję, że się Wam podobał! Nie mam nic super do ogłoszenia, więc od razu zapraszam Was na aska: Supi ask, musisz tu kliknąć! Oraz do komentowania! Starałam się żeby było dłużej, doceńcie! xD 
Cieplutko pozdrawiam,
Miśka

sobota, 14 marca 2015

Rozdział 14

  " Zobaczyłem, że Martyna się na mnie patrzy. Spojrzałem na nią nadal trzymając rękę przy je twarzy, dziewczyna lekko oblizała wargi, dotknąłem jej policzka. Bezwiednie z jej oczu przejechałam wzrokiem na usta. Patrzyliśmy się na siebie w ciszy, poza sobą nie odbieraliśmy żadnych bodźców, było wpół do trzeciej."


  Ma takie ciemne oczy lekko przykryte kosmykami włosów.. Dopiero teraz zauważyłam jego drugi pieprzyk. On też się na mnie patrzył, objął mój policzek ciepłą dłonią, aż przeszedł mnie dreszcz. Z jednej strony chciałam zabrać jego rękę ale z drugiej to było coś nowego, coś fajnego.. Patrzyliśmy się na siebie w kompletnym bezruchu, nie wiedziałam jak to przerwać, co powiedzieć. Miał taki ciepły wyraz twarzy. Miał takie miłe spojrzenie. Miał dziewczynę. Nie, nie możemy. To było miłe ale nie dla mnie. Mimo to ciągle trwałam w bezruchu.. Nie mogę.
-Jasiu, dziękuję. Za to co da mnie zrobiłeś. Że przyszedłeś kiedy nikt nie przyszedł. Nie wiem nawet jak to określić, po prostu dziękuję.- poprawiłam kosmyk włosów który wyślizgnął się zza ucha. Jaś zabrał rękę i się do mnie uśmiechnął. Chyba wiedział co chciałam powiedzieć i co pomyślałam.
-Nie dziękuj tylko normalnie ze sobą gadajmy ok? No. I napij się herbaty bo  nadal jesteś zziębnięta.
Siedzieliśmy na kanapie i nawet nie wiem kiedy zasnęliśmy.

Perspektywa Jaśka

Obudziłem się i z początku nie wiedziałem gdzie jestem, rozejrzałem się i zobaczyłem, że jestem u Martyny. Zasnęliśmy na jakieś dwie godziny a ja nadal jestem masakryczne zmęczony. Dziwne, że poczułem to dopiero teraz. Chciałem wstać ale poczułem, że Martyna się do mnie przytula, uśmiechnąłem się pod nosem. To było miłe, bardzo miłe, mimo, że robiła to nieświadomie. Ja też ją objąłem, jednak nie wstaję. Nie czułem się źle z faktem, że mam dziewczynę. Martyna to moja koleżanka, może na wet przyjaciółka.Ufam jej i myślę, że mimo tego, że nigdy się do tego nie przyzna ona też mi ufa. Fajnie jest mieć taką przyjaciółkę. To co się zdarzyło bardzo dużo zmieniło, teraz będzie inaczej. Objąłem ją, poczułem, że nadal jest lekko wychłodzona. Leżałem i patrzyłem jak krople deszczu spływały po szybie, zapatrzony w ich wyścigi w dół zasnąłem.

Perspektywa Martyny

Obudziłam się, było mi ciepło. Słyszałam tętno. Nie swoje, przestraszyłam się. O Boże! Przytulam się do Jaśka! Natychmiast próbowałam się "odtulić" ale on też mnie obejmował. Starając się wysupłać z uścisku niechcący go obudziłam.
-Hej Loczek. Ale się przytuliłaś!- lekko zaspany zaśmiał się i przeciągnął.
-To ty nie chciałeś mnie puścić!
-Eee tam, marudzisz.- znów się roześmiał. Wstałam i ziewnęłam. Jak dobrze być w domu, sucha i bezpieczna.
-Ej, jesteś głodny?
-Jeszcze jak!- poszliśmy do kuchni i po krótkiej naradzie stwierdziliśmy, że zjemy jajecznicę.
-To ty pokrój szczypiorek a ja przygotuję to co będzie potrzebne. Tu masz nóż, tylko się nie pokalecz.- Jasiek wprawnie poszatkował szczypiorek a ja wyjęłam jajka.
-Jasiek łap!- rzuciłam w niego jajkiem które rozbiło się na jego koszulce. Jasiek otworzył ze zdziwienia usta a ja dostałam ataku śmiechu.
Oszszsz tyyy!- krzyknął i śmiejąc się rozbił mi na głowie jajko i zaczął je wcierać we włosy. Zaczęłam piszczeć i wyrwałam się z uścisku, znów w niego rzuciłam tym razem trafiając w czoło.
-Teraz to przegięłaś!- Janek zaatakował z dwoma jajkami które po chwili znalazły się na mojej koszulce i twarzy. Nagle do kuchni weszła Olga- nasza gosposia.
-Ależ panienko!- krzyknęła i miska z praniem którą trzymała w rękach wypadła jej z rąk.
-Dzień dobry pani! Ja jestem Jaś!- radośnie wykrzyknął chłopak.
-Robimy jajecznicę!- dodałam wesoło.
-Ale na sobie? Tylko posprzątajcie potem.- załamała ręce a my znów zaczęliśmy się śmiać. Gdy Olga poszła Jaś powiedział:
-Dobrze, że jajko pozytywnie wpływa na włosy.
-Tak, to fantastyczne.- wykrztusiłam. Starłam żółtko z twarzy i wtarłam je w grzywkę chłopaka.
-Zobacz jak o ciebie dbam. Teraz będziesz miał śliczne włoski.
-A nie miałem?
-Nie!- znów zaczęliśmy się śmiać. Gdy wreszcie wyczyściliśmy się z życiodajnych białek, żółtek i skorupek zrobiliśmy śniadanie. Jajecznica wyszła na prawdę smaczna, muszę przyznać, że Janek jak na chłopaka na prawdę nie źle radzi sobie w kuchni. Pozmywaliśmy naczynia i umyliśmy podłogę, ściany, meble okno i nawet sufit. Nie wiem jak to jajko się tam znalazło, nie chcę tego wiedzieć. Siedzieliśmy na blatach w kuchni i patrzyliśmy na ciągle padający deszcz.
-Idziesz jeszcze dziś do szkoły?- zapytałam.
-Zwariowałaś? Ty też nie idziesz, co nie?
-Ja idę.- odpowiedziałam poważnie.
-Serio?- zdziwił się.
-Głupie pytanie, głupia odpowiedź.- znów parsknęliśmy śmiechem.



♥♥♥
Dzień dobry! Proszę bardzo: rozdział czternasty ;) Mam nadzieję, że Wam się podobał i, że mnie nie zabijecie za "zepsucie" pierwszej sceny xD Jak zwykle zapraszam na aska: Najlepszy ask świata
Oraz do komentowania :) Czytam komentarze! Serio fajnie jak je piszecie, zachęcam do wykonywania tej czynności :D

Cieplutko pozdrawiam,
Miśka

czwartek, 12 marca 2015

Rozdział 13

Perspektywa Jaśka

Biegłem leśną drogą, oświecając sobie ścieżkę latarką. Było na prawdę zimno, a żeby było gorzej padał lodowaty deszcz. Po chwili truchtu skręciłem w lewo w gęstwinę bezlistnych drzew, kujących krzewów dzikich jeżyn i wpadłem prosto w grząską od wody ziemię. Martyna ma szczęście, ze znam tą część lasu dzięki częstym spacerom z psem, gdyby nie to mogłoby być ciężko. Powinienem być już blisko, wiec zawołałem:
-Martyna!- zamarłem, odpowiedziała mi cisza. Podbiegłem dalej i pomachałem latarką. Może zwróci uwagę na światło?
-Martyna! Jesteś tu!?- znów tylko cisza. Zacząłem iść dalej i nawoływałem, zaczynałem się bać. A jeśli ktoś ją znalazł przede mną i... Nie, nie chcę nawet o tym myśleć.
-Martynko!!- już zdarłem sobie gardło.
-Martynko! Proszę, odezwij się!!- na prawo od siebie usłyszałem plusk wody i ciche, zachrypnięte
-Jasiu tu jestem, tu...- podszedłem bliżej, sam prawie wpadłem w trzy metrowy dół. W środku była cała mokra i lekko zakrwawiona Martyna.
-Jejku, tu jesteś! Co ci się stało? Jesteś cała z krwi!- bezwiednie zasłoniłem dłonią usta.
-Uderzyłam się w twarz i rękę i mam chyba skręconą kostkę, nie mogę wyjść dlatego.- mówiła z ostatkiem sił, podziwiam ją, że tyle wytrzymała.
-Martynko podaj mi swoją zdrową rękę to cię stąd wyciągnę i wrócimy do domu.- brnęła z trudem przez wodę wymieszaną z błotem, przewróciła się ale udało się jej wstać. Dotarła do brzegu i wyciągnęła do mnie rękę. Chwyciłem ją, była mokra i zziębnięta. Gdy pociągnąłem ją do góry skrzywiła się z bólu, była bardzo lekka. Udało mi się ją wyciągnąć, upadła na leśne poszycie całkowicie wyczerpana.
-Chodź Martynko, zaniosę cię do domu.- wyciągnąłem do niej rękę.
-Nie, pójdę sama.- obserwowałem z jaką determinacją wstaje i robi jeden krok, jej twarz wykrzywił grymas bólu, prawie upadła ale w porę ją złapałem.
-Chyba muszę ci pomóc.- podniosłem ją delikatnie, była tak krucha. Niesienie jej nie sprawiało mi problemu, jej drobne, wyczerpanie ciało było bardzo zziębnięte. Po chwili Martyna wyczerpana bólem, zimnem i brakiem snu wtuliła się we mnie i zaczęła płakać.
-Już, Martynko, już. Jest ok.- zacząłem ją uspokajać.
-Dziękuję Jasiu, tak bardzo ci dziękuję. Ale nie mów na mnie Martynko- szepnęła, płacząc.
-Nie ma sprawy Loczek. Tak teraz będę na ciebie mówił.- lekko pokiwała głową, chyba się zgadza.
-Przepraszam, że cię tak potraktowałam. Boże, nawet nie wiesz jak mi było głupio. I nadal jest...
-Nie ma sprawy.- zaczęła się ześlizgiwać, przez swoje wilgotne ubranie, więc poprawiłem ją aby nie spadła. Dziewczyna wtuliła się we mnie jeszcze bardziej, ciekawe czy robi to świadomie. Niosłem ją w milczeniu, po chwili byliśmy pod domem Martyny. Wszedłem przez otwartą bramkę, mam nadzieję, że nie zamknęła drzwi na klucz. Nacisnąłem klamkę, na szczęście nie były zamknięte. Posadziłem dziewczynę na kanapie i zdjąłem jej mokrą kurtkę po czym owinąłem kocem.
-Zdejmij buty, potem obejrzę ci kostkę. Ja przyniosę ci ciuchy i ręcznik.- Martyna pokiwała głową, wszedłem po schodach do jej pokoju. Szybko znalazłem jej jakieś ubrania, suchy ręcznik wisiał na krześle. Zaniosłem na dół to co wziąłem z jej pokoju.
-Przebierz się i wytrzyj, Nie martw się, nie będę patrzył, pójdę zrobić herbatę.
-Ok. Ale jak zobaczę, że patrzysz to cię zabiję.- poszedłem do kuchni, niby jak miałem stąd coś zobaczyć? Włączyłem czajnik i zabrałem się do szukania herbaty. Była w górnej szafce obok lodówki, kubki znalazłem na suszarce do naczyń i włożyłem do nich torebki które zalałem wrzątkiem.
-Mogę?- krzyknąłem.
-Jeszcze moment, poczekaj.- no kto by się powstrzymał? Ja nie mogłem. Lekko wychyliłem się zza kuchennego winkla. Martyna stała tak jak ją Pan Bóg stworzył, odwrócona tyłem. Była bardzo drobna i chuda ale to nie wyglądało brzydko. Założyła na blade ciało koszulkę i spodnie które jej przyniosłem, po czym opadła z bólem na kanapę.
-Dobra, chodź.- chwyciłem kubki w ręce i wszedłem do salonu. Postawiłem herbatę na stoliku i zapytałem:
-Jak się czujesz? Już lepiej?
-Tak, dzięki.- posłała mi zmęczony uśmiech.
-To pokaż mi kostkę. Nie jest złamana ani skręcona, to widać od razu. Po prostu boleśnie ją stłukłaś w kilku miejscach, nie musisz z tym iść do szpitala. Tylko jej nie nadwyrężaj.- zobaczyłem ulgę na jej twarzy.
-A teraz powiedz mi gdzie jest apteczka. Opatrzę ci dłoń i twarz.
-W łazience, otwórz lustro.- poszedłem do łazienki i zabrałem bandaż, gazę i wodę utlenioną. Wróciłem do Martyny i oczyściłem jej drobną dłoń, była mocno zadrapana i brudna, mam nadzieję, że żadne zakażenie jej się tam nie wdało. Czystą ranę zabandażowałem, musiało ją to bardzo boleć ale dzielnie wszystko zniosła.
-Teraz zamknij oczy, odkażę ci twarz.
-Skąd ty się tak znasz? - powiedziała zmęczonym głosem, zamykając oczy. Przytrzymałem jej drobny podbródek i dotknąłem gazą policzka, dziewczyna syknęła cicho.
-Przepraszam, wytrzymaj jeszcze moment.- dalszy zabieg przebiegł w ciszy.
-No, skończyłem.- odłożyłem gazę na bok. Zobaczyłem, że Martyna się na mnie patrzy. Spojrzałem na nią nadal trzymając rękę przy je twarzy, dziewczyna lekko oblizała wargi, dotknąłem jej policzka. Bezwiednie z jej oczu przejechałam wzrokiem na usta. Patrzyliśmy się na siebie w ciszy, poza sobą nie odbieraliśmy żadnych bodźców, było wpół do trzeciej.



♥♥♥
Proszę bardzo! Nocny rozdział trzynasty! Już drugi dzisiaj. Jutro nie będzie posta bo jestem na osiemnastce 8) Przepraszam Was za to, dlatego dziś są dwa! Mam nadzieję, ze rozdział się Wam podobał, zapraszam na aska oraz do komentowania. To serio motywuje! Jak się ładnie pouskuteczniacie w komentowaniu to MOŻE w sobotę lub niedzielę się coś pojawi ;3

Cieplutko pozdrawiam
Miśka